W powszechnej opinii drzewa i krzewy uchodzą za rośliny łatwe w pielęgnacji. Jednak nie wszystkie. Składa się na to kilka powodów – głównym jest konieczność kontrolowania formy wzrostu poprzez regularne cięcie. Na szczęście są gatunki mniej wymagające, które po posadzeniu nie muszą być cięte, aby móc kwitnąć. Przy tym są małe i mogą być uprawiane w każdym ogrodzie.

Opinia rośliny wymagającej przylgnęła m.in. do hortensji. Istotnie sprawia ona trudności w uprawie, ale tylko wówczas, gdy nie zapewni się jej optymalnych warunków rozwojowych. W bezśnieżne zimy należy ją osłaniać, gdyż pędy mogą przemarzać. Przypomnijmy zatem, że hortensja ogrodowa Hydrangea macrophylla czuje się najlepiej w próchnicznym, umiarkowanie wilgotnym podłożu na osłoniętym stanowisku w półcieniu. W takich warunkach kwitnie niezawodnie przez wiele lat. Ważne jest tylko, aby wiosną usunąć przemarzłe pędy i stare kwiatostany.

 


 

Do grupy gatunków niewymagających należy także hortensjaSargenta H. sargentiana, która również może być uprawiana bez formującego cięcia. Większego zaangażowania w pielęgnację wymagają za to hortensja bukietowaH. paniculata oraz hortensja drzewiastaH. arborescens. Dla obydwu charakterystyczne jest to, że po silnym wiosennym cięciu wydają latem znacznie więcej kwiatów.

 

Krzewy miniaturki o pogodnym wybarwieniu

1. Kalina koreańska dorasta do 150 cm wysokości, w kwietniu/maju wydaje białe, intensywnie pachnące kwiaty.

2. U dwumetrowego pierisa odmiany ‘Forest Flame’ piękne są nie tylko kwiaty, ale także młode liście.

3. Lilak Meyera odmiany ‘Palibin’ osiąga wysokość do 150 cm.

4. Metrowa, wiecznie zielona skimmia‘Rubella’ kwitnie w kwietniu. Rośliny preferują zacienione stanowiska w próchnicznym podłożu.

5. Wawrzynek dorasta do wysokości 150 cm i kwitnie już na początku marca.

6. Fotergilla kwitnie w maju, jesienią bardzo ładnie się przebarwia.

 

Leszczynowiec Corylopsis pauciflora jest dekoracyjnym krzewem wiosennym dorastającym do wysokości niespełna 150 cm. Gatunek ten wywodzi się z rodziny oczarowatych i podobnie jak oczary najlepiej rośnie na częściowo osłoniętych stanowiskach, w próchnicznym, niezbyt ciężkim podłożu. Po sadzeniu rozwój krzewów nie powinien być w żaden sposób zakłócany. Cięcie jest zbędne, ponieważ leszczynowiec jest długowieczny i z roku na rok zawiązuje coraz więcej kwiatów. Wielkim atutem tych krzewów jest również to, iż są niemal całkowicie omijane przez choroby i szkodniki, dodatkowo szczycą się pięknym jesiennym wybarwieniem w odcieniach złota.

 

Leszczynowiec Corylopsis pauciflora (zdj.: Fotolia.com)

 

Nie powinniśmy zapominać, że kondycję roślin i ich rozwój, a co za tym idzie także pielęgnację, determinują przede wszystkim miejscowe warunki środowiskowe, czyli podłoże, nasłonecznienietemperatura otoczenia. Dlatego ilekroć postanowimy posadzić w ogrodzie nowe drzewko lub krzew, musimy poznać ich wymaganiadołożyć wszelkich starań, aby rośliny czuły się na nowym stanowisku jak najlepiej.