Autorką tekstu jest Katarzyna Pruchniewicz

Obie rośliny pochodzą z Ameryki Północnej. Rodzaj rudbekia obejmuje około 15 gatunków. W Polsce w środowisku naturalnym występują tylko dwa gatunki: rudbekia naga Rudbeckia laciniata i rudbekia owłosiona Rudbeckia hirta.Są to tzw. agriofity, czyli rośliny obcego pochodzenia, które zdołały się zadomowić w naturalnym obcym siedlisku.

Obecnie w Polsce uprawianych jest kilka gatunków rudbekii: najpopularniejsza, tworząca gęste kępy rudbekia błyskotliwa Rudbeckia fulgida, lśniąca Rudbeckianitida, tworząca mniej okazałe kępy, rudbekia okazała Rudbeckiaspeciosa oraz jednoroczna rudbekia owłosiona Rudbeckia hirta

Rodzaj jeżówka jest mniej liczny, gdyż liczy 9 gatunków. W Polsce uprawiane są trzy gatunki: jeżówka blada Echinacea pallida o wąskich zwisających płatkach kwiatów języczkowych, najpopularniejsza jeżówka purpurowa Echinacea purpurea i jeżówka wąskolistna Echinacea angustifolia, blisko spokrewniona z jeżówką purpurową, ale o węższych liściach. 

Rudbekie to rośliny jednoroczne, dwuletnie lub byliny rosnące z powodzeniem kilkanaście lat na jednym stanowisku. Jeżówki natomiast to krótkowieczne byliny rozwijające się z sukcesem przez 3-4 sezony. Pokrojowo można między nimi zauważyć wiele podobieństw. Są to rośliny tworzące kępy o wzniesionych, sztywnych pędach. W zależności od gatunku, rudbekie osiągają wysokość od kilkudziesięciu centymetrów do 2 metrów, jeżówki natomiast dorastają do 150 centymetrów.

Mimo pokaźnych rozmiarów nie mają tendencji do pokładania się i nie wymagają stosowania podpór. Liście mają pojedyncze, jajowato-lancetowate, naprzemianległe, zazwyczaj ciemnozielone. Niektóre gatunki mają łodygi i liście  owłosione. Kwiatostanem jest koszyczek składający się z dużych brzeżnych  kwiatów języczkowych w jaskrawych kolorach. W środku znajdują się małe kwiaty rurkowe. Kolory kwiatostanów rudbekii i jeżówki są zróżnicowane.

Kwitnienie i wymagania jeżówek oraz rudbekii

Zarówno rudbekie, jak i jeżówki są kwiatami pełni lata i kwitną aż do pierwszych jesiennych przymrozków. Pierwsze, w lipcu, zakwitają rudbekie, w sierpniu dołączają jeżówki. Rudbekie i jeżówki preferują stanowiska słoneczne i ciepłe. Mniej słoneczne stanowiska lepiej tolerują jeżówki. Nie mają wygórowanych wymagań w stosunku do gleby. Najlepiej rozwijają się na glebie wilgotnej i żyznej. Podczas okresowych, letnich  susz o wiele słabiej kwitną, należy je wtedy obficie podlewać.

Większe wymagania pokarmowe mają jeżówki. Przed sadzeniem korzystnie jest zatem zmieszać glebę z kompostem. Wiosną i wczesnym latem rośliny należy kilkakrotnie zasilić nawozem do roślin kwitnących. Zarówno rudbekie, jak i jeżówki charakteryzują się długim okresem kwitnienia. Systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów mobilizuje rośliny do zawiązywania nowych pąków, dzięki czemu kwitnienie znacznie się wydłuża. Rudbekie są w pełni mrozoodporne, natomiast jeżówki należy jesienią osłonić liśćmi lub gałązkami.