Na stan górnych dróg oddechowych, a więc gardła oraz krtani wpływ ma wiele czynników. Jednym z ważniejszych jest oczywiście naturalna bariera immunologiczna naszego organizmu, która pomaga nam chronić się przed niechcianymi chorobami. Inną, równie ważną kwestią jest fakt codziennego narażania się na czynniki środowiskowe, które niestety pogarszają stan dróg oddechowych. Zanieczyszczenia powietrza, smog, lotne cząstki stałych i toksycznych związków – to wszystko z każdym oddechem trafia do naszych płuc. W sposób szczególny jesteśmy na to narażeni, gdy w naszym domu jakość powietrza ulega pogorszeniu. Warto zadbać o nie stosując nawilżacze i oczyszczacze powietrza, zwłaszcza w pomieszczeniach, gdzie spędzamy najwięcej czasu, w sypialni i pokoju dziecięcym.

Jednak troska o prawidłowy stan dróg oddechowych powinna być prowadzona dwutorowo, a więc nie tylko poprzez oczyszczanie i nawilżanie powietrza, ale również przez wzmacnianie naturalnych sił organizmu. Mówiąc o wzmacnianiu układu immunologicznego nie możemy zapominać i o układzie pokarmowym i oddechowym. Odpowiedzialne, codzienne wybory oraz odpowiednia suplementacja pozwolą cieszyć się zdrowiem przez długie lata. Zdrowa, nieprzetworzona żywność, aktywność fizyczna, odpowiednia podaż witamin i minerałów oraz wspomaganie górnych dróg oddechowych. O ich wsparcie kondycji zadbasz dzięki Cukierkom Szałwiowym z ekstraktem i olejkiem szałwiowym z miodem i witaminą C niemieckiej  marki Reutter.

Kultowy produkt dla całej Rodziny

Doskonała, perfekcyjna niemiecka receptura, która zawiera ekstrakt i olejek szałwiowy, miód i witaminę C wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Szałwia od lat jest znana ze swojego kojącego działania na podrażnione gardło i krtań. Dodatkowe nawilżenie błon śluzowych zapewnia porcja miodu, a witamina C nie tylko ułatwia wchłanianie składników aktywnych, ale również pomaga w uszczelnieniu naczyń, usuwa wolne rodniki i wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego.

Cukierki Szałwiowe firmy Reutter od lat zbierają laury środowisk opiniotwórczych za wysoką jakość. Ten produkt już wielokrotnie został wyróżniony w prestiżowych plebiscytach i konkursach.

Cukierki Szałwiowe-Reutter to nie zwykły smak szałwiowy. Cukierki Szałwiowe-Reutter mają zawartość cennego ekstraktu i olejku szałwii lekarskiej, dlatego od lat cieszą się zaufaniem wymagających klientów.

Wybierając produkty dla siebie i swojej Rodziny zdecyduj się na sprawdzoną recepturę wysokiej jakości, czego gwarantem jest marka Reutter.

Dla najlepszego efektu należy je ssać, nie przegryzać, by zawarte dobroczynne olejki szałwiowe jak najdłużej uwalniały się w jamie ustnej i wolno wchłaniały do organizmu.

Prawdziwy ekstrakt z szałwii został zamknięty w cukierku, dzięki czemu unikając uciążliwego zaparzania ziołowych mieszanek, możesz korzystać z dobrodziejstw natury. Co ważne możesz też zawsze mieć je przy sobie, gdy poczujesz taką potrzebę móc sięgnąć po wyjątkowe, 100% oryginalne(nie zamiennik!), kojące cukierki szałwiowe, które działają już podczas ssania.

Na takie rozwiązania mogła pozwolić sobie znana i sprawdzona marka, taka jak Reutter, która założona ponad wiek temu stała się pionierem wielu doskonałych ziołowych cukierków z ekstraktami i wyciągami pozyskanymi z roślin znanych ze swoich prozdrowotnych właściwości.

Kultowe i dobroczynne Cukierki Szałwiowe firmy Reutter od dziesiątek lat dostępne są w aptekach i sklepach zielarskich.

Wiele osób decyduje się na zakup żywej choinki zamiast sztucznej. Trzeba przyznać, że prawdziwa jodła, sosna czy świerk wnoszą do domu przepiękny zapach lasu i wspaniale się prezentują. Tym samym dla wielu są symbolem świąt, który zajmuje honorowe miejsce w pomieszczeniu. Aby żywa choinka nie traciła walorów dekoracyjnych i była piękną ozdobą bożonarodzeniową, warto skorzystać z naszych porad – z nimi z pewnością nie zmarnieje i postoi do stycznia, a kto wie, może nawet i dłużej?

Zakup żywej choinki na święta. O tym pamiętaj!

Na początku sprawdź, czy w miejscu, w którym zamierzasz kupić choinkę, sprzedawane są drzewka pochodzące z legalnej hodowli. Nadal zdarza się, że handlarze dysponują choinkami np. z nielegalnej wycinki. Właśnie dlatego najlepiej udać się do sklepu ogrodniczego lub szkółki leśnej, gdzie drzewka posiadają plakietki z informacjami o miejscu pochodzenia. I tak np. warto wiedzieć, że wszystkie żywe choinki ze sklepów Leroy Merlin pochodzą z plantacji.

Wybór żywej choinki rozpocznij o decyzji o jej gatunku. Jeszcze do niedawna najpopularniejszym wyborem był świerk zwyczajny. Niestety obecnie nie kupuje go już tyle osób, co dawniej, gdyż jest on najmniej trwały wśród iglaków. Korzystniejszym wyborem może okazać się świerk kłujący, zwany też srebrnym, który jest bardziej trwały niż świerk zwyczajny, posiada równie intensywny, żywiczny zapach i charakterystyczne, niebiesko-srebrne zabarwienie. Od kilku lat prym wiedzie jednak jodła kaukaska, która ma miękkie i trwałe igły (nie opadają, a usychają), ciemnozielony kolor oraz trwałość większą niż świerk – dobra pielęgnacja umożliwia utrzymanie jej w dobrym stanie nawet przez 2 miesiące.

Wybierając choinkę, sprawdź, czy okaz jest zdrowy i nie ma np. suchych, brązowych i nieelastycznych gałęzi. Istotne jest także to, by drzewko miało intensywnie zielone, lśniące igły. Podczas zakupu żywej choinki zwróć uwagę na jej gęstość i symetrię oraz wyraźnie zaznaczony i nieuszkodzony wierzchołek (czubek nie powinien być długi i cienki). Ponadto, jeśli zależy ci na tym, by po świętach posadzić żywą choinkę w ogrodzie, wybierz drzewko w donicy, a nie cięte. Aby choinka przyjęła się na wiosnę, musi mieć nienaruszony system korzeniowy.

Kiedy kupimy już wymarzoną choinkę na święta, warto pamiętać o bezpiecznym transporcie do domu. Aby gałązki się nie połamały, ani nie doszło do innych uszkodzeń drzewka, warto delikatnie owinąć ją tkaniną lub zabezpieczyć siatką.

Jak dbać o żywą choinkę? 3 ważne porady

1. Zadbaj o odpowiednie miejsce

Po wniesieniu żywej choinki do domu należy pamiętać, by nie ustawiać jej przy kaloryferze, kominku lub innym źródle ciepła. Dłużej zachowa świeżość, jeśli w pomieszczeniu, gdzie będzie ustawiona temperatura będzie miała około 20˚C. Trzeba pamiętać, że w wysokich temperaturach żywa choinka żółknie, a jej igły opadają.

Aby zachwycała, oczyść ją np. z pajęczyn, które na żywym drzewku zdarzają się nierzadko.

2. Podlewaj

Tak jak każda żywa roślina, również choinka potrzebuje regularnego nawodnienia. Pamiętaj o systematycznym uzupełnianiu pojemnika letnią wodą, która powinna sięgać do pnia (choinka cięta) lub by podłoże było zawsze lekko wilgotne (choinka z korzeniami). Jeśli chcesz, by symbol bożonarodzeniowy zachwycał jeszcze bardziej, możesz raz w tygodniu dodawać nawóz do roślin zielonych. Niektórzy zalecają także, by co kilka dni np. 2-3, spryskiwać przy pomocy zraszacza do kwiatów całe drzewko wodą.

3. Ostrożnie dekoruj

Wybrane bombki, lampki i łańcuchy powinny nie tylko zachwycać, ale również powinny być lekkie. Dzięki temu gałązki nie zostaną obciążone i nie będą szybciej opadać. Należy również pamiętać, by mocowanie ozdób nie uciskało mocno gałązek, co może powodować usychanie. Ponadto wybierając lampki, zwróć uwagę by były to oświetlenie typu LED, gdyż wytwarza mnie ciepła niż tradycyjne.

WAŻNE! Sztuczny śnieg, brokat lub inne dekoracje w spray utrudniają żywej choince wymianę gazową, dlatego odradza się ich stosowanie, by drzewko dłużej zachowało świeżość.

Choinka wybrana? Sprawdź te dekoracje i ozdoby świąteczne w Leroy Merlin!

W tym roku sklep Leroy Merlin proponuje cztery, różne style nawiązujące do modnych trendów:

• Niezastąpiona tradycja – czerwień i zieleń
• Botanika – roślinne wzory i motywy dekoracyjne z różnych stron świata  
• Blask i mat – błyszczące, połyskujące, iskrzące się przedmioty kontrastujące z ciemnymi, matowymi powierzchniami
• Moja pierwsza choinka – specjalnie dla dzieci

Dzięki nim stworzysz niezwykłą atmosferę, którą domownicy oraz goście zapamiętają na dłużej!

Kolekcja dekoracji i ozdób świątecznych dostępna jest we wszystkich sklepach Leroy Merlin od 18.11.2022 r. Z kolei choinki żywe i sztuczne można kupić w sklepach Leroy Merlin od 1.12.2022 r. Więcej informacji i inspiracji na www.leroymerlin.pl.

Materiał powstał we współpracy z Leroy Merlin

Akumulatorowa wiertarko-wkrętarka DF333DSAP1 to absolutny hit, który z pewnością przyda się w każdym domu. To narzędzie dwubiegowe, lekkie i poręczne, a dzięki solidnemu wykonaniu i wysokiej jakości materiałów, będzie służyła przez wiele lat. Posiada wbudowaną, ułatwiającą prace diodę LED, z funkcją opóźnionego wygaszania, która oświetla obszar pracy. Idealnie sprawdzi się przy przykręcaniu śrub w drewnie i metalu. Ten model przyda się podczas skręcania mebli, przy domowych modernizacjach lub małych remontach. Różową wiertarko-wkrętarkę otrzymujemy w torbie usztywnianej z akumulatorem BL1021B (12V max / 2,0 Ah) i ładowarką DC10SB.

Akumulatorowa podkaszarka UR100DSAP  to niezastąpione narzędzie w każdym ogrodzie, zasilane akumulatorami 12V max CXT. Urządzenie wyposażone jest w technologię XPT, dzięki której posiada podwyższoną odporność na wilgoć i pył. Posiada także regulowaną rurę teleskopową, której długość możemy zmienić nawet o 35cm. Jest to lekki i bezpieczny sprzęt, przydatny w każdym ogrodzie. Dzięki kompaktowym rozmiarom oraz niewielkiej wadze podkaszarki, możemy przycinać trawę lub niewielkie krzewy w trudno dostępnych miejscach np. przy ogrodzeniu, krawężniku czy między innymi elementami ogrodu. Podkaszarka dostarczana jest z akumulatorem BL1021B (12 V max / 2,0 Ah) i ładowarką DC10SB.

Narzędzia jako prezent i inspiracja? Dlaczego nie!
Urządzenia z limitowanej różowej serii Makita idealnie sprawdzą się jako oryginalny pomysł na prezent pod choinkę. Lekkie i kompaktowe narzędzia mogą stać się dobrą alternatywą dla popularnych prezentów, a kolor z pewnością wzbudzi zachwyt każdego miłośnika pasteli. 

Materiał powstał z udziałem marki Makita. 

Pocenie się to naturalny proces zachodzący w organizmie. Nadmierna potliwość to problem, z którym możemy mieć do czynienia w różnych częściach naszego ciała, jednak najczęściej dotyka on skóry pod pachami i na stopach. Nadmierne pocenie może mieć różne przyczyny i wynikać m. in. z infekcji wirusowej czy bakteryjnej, łatwo więc domyślić się, że gdy tylko ją wyleczymy, problem z nadmiernym poceniem nie zniknie. Pocenie się może być też skutkiem długotrwałego stresu. Problem potęguje także otyłość, przy której każdy większy wysiłek powoduje wzmożoną pracę gruczołów potowych na całym ciele.

Aby zapewnić sobie higienę i zminimalizować nadmierną potliwość nawet podczas dużej aktywności fizycznej należy przestrzegać kilku zasad. Musimy pamiętać o częstej, ale delikatnej depilacji pach oraz o unikaniu kąpieli w gorącej wodzie, która pobudza do pracy gruczoły potowe. W tym przypadku warto też przestawić się na lekką i przewiewną odzież z naturalnych materiałów np. lnu, bawełny i jedwabiu lub sportową odzież oddychającą.

Nie oznacza to, że należy rezygnować z kosmetyków minimalizujących pocenie. Jednak zamiast brać pierwszy z brzegu dezodorant warto zdecydować się na skuteczne rozwiązanie jakie oferuje firma Reutter.

Super dezodorant kultowej marki.

Szukasz naprawdę dobrego superdezodorantu?

Jeśli chcesz przekonać się już po pierwszym zastosowaniu jak skutecznie działa dobry dezodorant, to prosto z apteki lub sklepu medyczno-zielarskiego zastosuj Super Deo niemieckiej marki Reutter.

• Nie zawiera sztucznych barwników, konserwantów i substancji zapachowych.
• Skutecznie usuwa  przykry zapach potu.
• Bardzo delikatny-nie podrażnia skóry.
• Nie oziębia pach, jak inne dezodoranty.
• Przebadany dermatologicznie.
• Do każdego rodzaju skóry.

SuperDeo jest polecany dla sportowców, aktywnych kobiet i mężczyzn oraz nastolatków w okresie dojrzewania.

Skutecznie neutralizuje uciążliwy, brzydki zapach potu pach i stóp.

Dezodorant  z oryginalnej krystalicznej skały jakim jest SuperDeo działa natychmiast po użyciu i jest na tyle wydajny, że nawet przy częstym stosowaniu z powodzeniem wystarcza na rok użytkowania.

Należy go stosować na dokładnie umyte miejsca wydzielania się potu. Sztyft należy zwilżyć wodą i posmarować skórę. Tak powstaje ultracienka przeciwbakteryjna warstwa ochronna. Sztyft po użyciu należy opłukać i wytrzeć.

Raz Super Deo, zawsze Super Deo – przekonaj się jak doskonale działa oryginalny superdezodorant Super Deo.

Ten superdezodorant Super Deo nie zostawia plam na ciele i ubraniach, gdyż jest produktem pełnowartościowym i 100% oryginalnym. Cieszy się zaufaniem klientów.

Dezodorant Super Deo ma same zalety i jest naszym wyborem! Kupisz go w aptekach i sklepach medyczno-zielarskich w dobrej cenie ok. 19 zł.

Koniec z cellulitem!

Cellulit występuje wtedy, gdy warstwa tłuszczu pod skórą przesuwa się w kierunku tkanki łącznej, tworząc na skórze nierówności i tzw. skórkę pomarańczową. Uzupełnianie ilości kolagenu w organizmie sprawia, że komórki sprawniej zatrzymują wodę, co pozwala zachować jej jędrność i gładkość, a także pozbyć się cellulitu! Musi to być produkt zawierający kolagen wysokiej jakości, jak np.: KolagenCito niemieckiej firmy Reutter.

W naturalnym procesie starzenia na naszym ciele pojawiają się pierwsze zmarszczki, rozstępy, cellulit, a nasza skóra coraz częściej jest wysuszona. Z czasem opadają policzki, piersi tracą jędrność, także na dekolcie pojawiają się zmarszczki. Dzieje się tak, ponieważ produkcja kolagenu, odpowiedzialnego za podtrzymywanie prawidłowej struktury skóry właściwej, ubywa. Struktury te są mniej elastyczne i nie pełnią swej funkcji tak sprawnie, jak np. w skórze dziecka. Jest to naturalny proces, ale można go starać się spowolnić!
Warto pamiętać, że poza spadkiem ilości kolagenu, na starzenie skóry ma wpływ kilka elementów, między innymi opalanie(promieniowanie słoneczne), wzrost toksyn w naszym otoczeniu, wolne rodniki, ale także nasza dieta i temperatura otoczenia. Zimniejsze temperatury, szczególnie zimą i w okresach przejściowych sprawiają, że nasza skóra jest przesuszona i nabiera niejednolitego kolorytu. 

Kłopotliwy cellulit!

Cellulit występuje wtedy, gdy warstwa tłuszczu pod skórą przesuwa się w kierunku tkanki łącznej, tworząc na skórze nierówności i tzw. skórkę pomarańczową. Uzupełnianie ilości kolagenu w organizmie sprawia, że komórki sprawniej zatrzymują wodę, co pozwala zachować jej jędrność i gładkość, zmniejszając cellulit! 
Warto stosować kolagen. Musi to być jednak produkt oryginalny i zawierający kolagen wysokiej jakości, jak np.: KolagenCito niemieckiej firmy Reutter.

Badanie przeprowadzone w 2017 r. przez japońskich naukowców wykazało, że codzienne przyjmowanie doustne kolagenu  poprawiało elastyczność skóry o 12%, a uczestnicy badania pod koniec 50-dniowego okresu leczenia zauważali, że ich skóra jest bardziej nawilżona i miękka. 

Zmarszczki? Jeszcze nie teraz?

Niedobór kolagenu powoduje także osłabienie skóry twarzy, co u wielu osób, a w szczególności kobiet, objawia się powstawaniem zmarszczek, zszarzałą twarzą. W 2014 roku przeprowadzone badania udowodniły, że doustne przyjmowanie kolagenu, już po czterech tygodniach daje widoczne rezultaty, ponieważ jest on ważnym składnikiem budulcowym tkanki łącznej, odpowiedzialnej za stan naszej skóry. W efekcie, skóra twarzy jest bardziej wygładzona, a cera tryska energią. 

Suche i wypadające włosy

Kolagen jest również odpowiedzialny za utrzymywanie naszych włosów i skóry głowy w dobrej kondycji, a wiadomo, że blask na włosach dodaje osobistego uroku. 
Dostarczając do organizmu kolagen, wspomagamy mieszki włosowe i wpływamy pozytywnie na ich porost, a także ich objętość, ponieważ wzmacnia i zwiększa się średnica każdego pojedynczego włosa.

Remedium w pastylce

Warto też wspomnieć, że kolagen polecany jest przy kłopotach kręgosłupa, bioder, kolan, łokci, łydek, dziąseł, zwiotczeniu mięśni i osłabieniu kości.

By w pełni skorzystać z dobrodziejstw kolagenu warto przyjmować go wraz z witaminą C, która pomoże w jego prawidłowej produkcji i przyswajaniu. Ale jak mieć do niego łatwy dostęp? Na rynku znajdziemy oryginalny kolagen w produkcie KolagenCito z witaminą C w postaci miękkich pastylek, które możemy mieć zawsze przy sobie. Dzięki wygodnemu opakowaniu i formie pastylek do ssania, możemy go z łatwością przyjmować wszędzie - niezależnie od tego, czy jesteśmy w pracy, czy na zajęciach. 

Jedna pastylka KolagenCito zawiera aż 400 mg wysokogatunkowego kolagenu! Znajdziemy w niej również koncentrat z soku czarnego bzu i witaminę C. Czarny bez jest tradycyjnie stosowany  w warunkach domowych jako środek wspomagający wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii. Witamina C pomaga w prawidłowej produkcji kolagenu i jego przyswajaniu. Zalecana porcja KolagenCito do spożycia: 3 pastylki dziennie. 
Dbajmy o siebie i starajmy się odbudować organizm oraz mieć aksamitnie wyglądającą skórą, lśniące włosy i sprawne stawy. 
Warto wybierać produkty sprawdzone, które tworzone są przez dobrych ekspertów. Niemiecka marka Reutter już od 1913 r. jest gwarantem produktów charakteryzujących się wysoką jakością, której zaufali klienci na świecie. KolagenCito to produkt oryginalny(nie imitacja) i mistrz wśród kolagenów!

Wiele czynników ma wpływ na stan naszej skóry, włosów, stawów, ale silny fundament w postaci dobrego odżywiania i wspomagania się produktami wysokiej jakości, z pewnością sprawi, że pielęgnacja będzie prostsza – niezależnie od wieku!

Dobroczynny KolagenCito jest stworzony dla każdej kobiety i mężczyzny.

W aptekach i zielarniach kupisz wysokogatunkowy KolagenCito w świetnej cenie ok. 35 zł.

Materiał powstał z udziałem marki Reutter.

Autorką tekstu jest dr Regina Dębicz

Są silne, wytrzymałe i bardzo ładne. Kojarzą się głównie z listopadowym świętem i dlatego uważa się je za kwiaty smutku. Zupełnie niesłusznie! Bo jakie kwiaty piękniej zdobią jesienne ogrody, balkony i tarasy? 

Skąd w Polsce znalazły się chryzantemy?

Chryzantemy, zwane także złocieniami, przywieziono do Europy w końcu XVII wieku, ale początkowo nie wzbudziły zainteresowania. Modę na te rośliny wprowadziła secesja – stylizowane kwiaty chryzantem stały się wówczas jednymi z ulubionych elementów dekoracyjnych. Dziś jednak chryzantemy kojarzą się głównie z dniem Wszystkich Świętych i mimo niezaprzeczalnych walorów dekoracyjnych i łatwej uprawy nie są przez nas doceniane. A szkoda, bo z powodzeniem mogłyby wzbogacić paletę barw naszych ogrodów późnym latem i jesienią.

Chryzantemy (zdj.: Fotolia.com)

Możliwości zastosowania chryzantem jest bardzo wiele, gdyż rośliny te pięknie wyglądają i w grupach jednorodnych, i mieszanych z udziałem różnobarwnych odmian, i na ogrodowych rabatach w towarzystwie innych gatunków bylin i roślin jednorocznych. Można też, wykorzystując niskie odmiany, tworzyć z chryzantem efektowne obwódki. Chryzantemy doskonale nadają się też do uprawy w donicach i pojemnikach, warto zatem dekorować tymi kwiatami balkony, tarasy czy też wejścia do budynków.

Pojedyncze kwiaty chryzantemy tworzą koszyczek, który może mieć różny kształt. Są płaskie, pomponowe, kuliste, igiełkowe, parasolowate. Kwiaty chryzantem mają też różne barwy i odcienie.

Najpopularniejsze odmiany chryzantem ogrodowych

Chryzantemy ogrodowe należą do trzech bylinowych gatunków: chryzantemy czerwonej , arktycznej Dendranthema arcticum i wielkokwiatowej Dendranthema grandiflora. Odmiany dwóch pierwszych gatunków są u nas całkowicie zimotrwałe i nie trzeba ich osłaniać. W ogrodach kwitną od sierpnia i dorastają do wysokości 1 m lub nieco powyżej. Spośród odmian chryzantemy czerwonej największą popularnością cieszy się odmiana ‘Clara Curtis’ o dużych pojedynczych koszyczkach barwy różowej, odznaczająca się bardzo obfitym kwitnieniem. Znane są też ‘September Rose’ – jasnoróżowa i ‘Duchesse of Edinburgh’ – karminowa. Obie kwitną od połowy sierpnia do późnej jesieni. Chryzantema wielkokwiatowa ma też liczne odmiany zimotrwałe, m.in.: czerwoną ‘Apache’, jasnoróżową ‘Cameo’, pomarańczow ożółtą ‘Copycat’, brązową ‘Herbstbrocat’, żółtą ‘Mosquito’, łososiowo różową ‘Normandie’ czy białą ‘Wee Willie’.

Chryzantemy (zdj.: Fotolia.com)

Odmiany: fioletowo czerwona ‘Ali Baba’, brązowo czerwona ‘Cydonia’, żółta ‘Lucida’, biała ‘Garden White’ czy fioletowa ‘Tip Top’ należą do dość odpornych na mróz, którym na zimę wystarczy lekka okrywa z liści lub gałązek z drzew iglastych. W ogrodach uprawia się również odmiany chryzantemy wielkokwiatowej, które są wrażliwe na mróz, jak np. fioletowo różową ‘Helen Bogue’ czy karminowo czerwoną ‘Lipstick’, wymagające staranniejszego okrycia, a nawet wykopania i przechowania karp korzeniowych w zimnych pomieszczeniach. Odmiany chryzantemy wielkokwiatowej różnią się nie tylko barwą kwiatostanów, ale także ich budową, wielkością i wysokością.

Rozmnażanie chryzantem

Chryzantemy uprawiane w ogrodach rozmnaża się przez podział karp wiosną lub wczesnym latem oraz za pomocą sadzonek pędowych, które sporządza się wiosną. Byliny te wymagają umiarkowanie wilgotnej, żyznej gliniasto-próchnicznej gleby o pH 6-7. W miejscach osłoniętych od wiatrów i dobrze nasłonecznionych rośliny obficie kwitną, mają ładnie wybarwione kwiatostany i zdrowe liście.

Rośliny tropikalne, jak hibiskus, banan czy zaślaz, w ogóle nie tolerują niskich temperatur, dlatego umieszcza się je w kwaterach, gdzie temperatura wynosi około 10°C. Rośliny wywodzące się z basenu Morza Śródziemnego, jak oleander, oliwka, figowiec czy granat, mogą zostać na zewnątrz nieco dłużej, bo pierwsze nocne przymrozki nie wyrządzają im wielkiej szkody.

Co więcej, taka forma stopniowego oswajania się z zimnem wzmacnia ich system odpornościowy i lepiej przygotowuje na nadejście długich nocy i niskich temperatur. Wczesne wrześniowe czy październikowe przymrozki są zazwyczaj przejściowe, dlatego w tym czasie rośliny wystarczy przysunąć na noc bliżej ściany domu. Gdy przymrozki miną, mogą być eksponowane na tarasie jeszcze nierzadko przez kilka tygodni. 

Fundamentalne znaczenie dla kondycji roślin przetrzymywanych w kwaterze ma światło (albo jego brak). Jasnego miejsca potrzebują w czasie zimowania m.in. wiecznie zielone, jak wawrzyn i rozmaryn. Inaczej z roślinami zrzucającymi na zimę liście, jak datura, figowiec i ołownik. Te można przechowywać w warunkach niemal całkowitego zaciemnienia. O idealnej sytuacji możemy mówić wówczas, gdy do kwatery wpada odrobina światła, np. przez lufcik.

Drugą kluczową kwestią jest temperatura. Większość z najpopularniejszych roślin pojemnikowych preferuje raczej chłód. Najbardziej komfortowa jest dla nich temperatura od 5 do 12°C. Nie zapominajmy, że spadkowi temperatury w kwaterze musi towarzyszyć również spadek oświetlenia.

Zadbajmy przede wszystkim o to, aby podłoże w doniczkach utrzymywało w miarę stałą temperaturę, bo nagłe zmiany ciepłoty podłoża wyrządzają roślinom więcej szkód niż wahania temperatury powietrza. Dobrym rozwiązaniem jest postawienie pojemników na styropianowej podkładce. 

Duża kwatera do zimowania roślin to dla wielu ogrodników prawdziwy luksus. Problem ograniczonej przestrzeni rozwiązuje częściowo możliwość przycięcia roślin zrzucających liście, zarówno piennych, jak i krzaczastych. Taki zabieg możemy przeprowadzić m.in. na bieluniu, ołowniku i fuksji. Doniczki ustawiamy jedna obok drugiej, najbliżej, jak się da. Pamiętajmy, aby nie dźwigać ciężkich donic, bo możemy nabawić się kontuzji. Do transportu roślin służą taczki, wózki, specjalne pasy czy podesty na kółkach. 

Rośliny mogą być zimowane w nieogrzewanych piwnicach i korytarzach, na chłodnych strychach, w komórkach, a także garażach. Jako kwaterę można wykorzystać także szklarnię lub ogród zimowy. Gdziekolwiek będziemy trzymać rośliny, od czasu do czasu powinniśmy sprawdzać, czy nie są atakowane przez szkodniki. Nie można też zapominać o podlewaniu i wietrzeniu kwater w cieplejsze dni.

W okresie zimowego spoczynku rośliny potrzebują przede wszystkim spokoju. Roślin zimowanych w temperaturze poniżej 12°C nie zasilamy i nie podlewamy. Jeżeli są przetrzymywane w temperaturze powyżej 15°C, nawożenie kontynuujemy do końca roku, zasilamy mniej więcej co 14 dni nawozami zimowymi o zmniejszonej dawce składników.

Podlewamy oszczędnie, tak aby bryła korzeniowa całkowicie nie zaschła. Podczas zimowania rośliny częściowo albo całkowicie zrzucają liście. Trzeba je systematycznie zbierać i usuwać, ponieważ mogą być siedliskiem chorób. Rośliny przetrzymywane w cieplejszych niż zalecane warunkach trzeba traktować inaczej, bo nie przechodzą okresu spoczynku. 

Dobra dieta to podstawa

Dieta jest podstawą funkcjonowania naszego organizmu. Nie powinno nas dziwić, że ma równie duży wpływ na nasz umysł. Aby poprawić koncentrację, zaleca się kilka podstawowych zmian.

Po pierwsze, najlepiej wyeliminować kofeinę - zamiast tego lepiej pić zieloną herbatę, ponieważ pobudza ona nasz organizm w delikatniejszy sposób, ale na dłużej. Z tego samego powodu najlepiej również unikać alkoholu, wysoko przetworzonych produktów i jedzenia zawierającego sztuczne słodziki i barwniki.

Jeżeli chcemy, aby nasz umysł pracował na najwyższych obrotach dobrym rozwiązaniem może być dieta MIND. Oparta jest ona na prostych i łatwo dostępnych produktach, takich jak pełnoziarniste produkty, orzechy, zielone warzywa, czy dobrej jakości mięsa i ryby. Zmiana diety pomoże nam w zoptymalizowaniu poziomu witamin z grupy B i witaminy D we krwi oraz przyjmowaniu oleju rybnego i kwasu foliowego, które odpowiadają za sprawne funkcjonowanie naszego organizmu.

Obecnie dostępne są doskonałej jakości ziołowe produkty, które również warto włączyć do naszej diety. Aby wzmocnić pracę naszego umysłu, sięgnijmy po imbir, żeń-szeń, miłorząb japoński czy ashwangandę. Za tymi egzotycznymi słowami znajdują się zioła, które są kluczowym elementem profilaktyki zdrowotnej w Chinach i w Indiach, które powoli pojawiają się w domowych apteczkach Polaków. Te zioła wspomagają naszą koncentrację i pamięć, ponieważ zawierają cały szereg minerałów (np. wapń, fosfor, miedź, cynk, żelazo, magnez, molibden, siarka) i witamin (A, B1, B2, C).

Wybierajmy naturalne produkty!

Aby w pełni skorzystać z dobrodziejstw ziół i roślin starajmy się, by spożywane były regularnie i w jak najbardziej naturalnej formie. Kiedy patrzymy na skład, zwróćmy uwagę, żeby nasze produkty zawierały ekstrakty, a nie soki! Ekstrakt jest prawdziwym wyciągiem z roślin, który pozwoli nam na korzystanie z ich dobrodziejstw w pełni.

Obecnie na rynku dostępne są wysokiej jakości cukierki ziołowe. Dobrym przykładem są te firmy Reutter. Te żeńszeniowo-imbirowe nie tylko pomogą pobudzić Twój umysł do pracy i koncentracji, ale ze względu na swoje szerokie spektrum właściwości, wspomagają też odporność Twojego organizmu.

Takie wsparcie koncentracji w formie cukierków łatwo zabrać wszędzie ze sobą. Czy do szkoły, czy do pracy - będą z Tobą wszędzie tam, gdzie wsparcie skupienia jest nam potrzebne. Korzystając z właściwości żeń-szenia i imbiru sprawisz, że życie dnia codziennego będzie dla Ciebie usłane sukcesami.

Mimo że staramy się dbać o zdrowie, to życie w szybkim tempie sprawia, że wciąż gdzieś zdarza nam się zapomnieć o dobrej diecie. Na szczęście nasze ciało zawsze da nam znać, że coś jest nie tak. Takimi sygnałami będzie obniżona koncentracja czy ciągłe rozkojarzenie. Warto byśmy wtedy zwrócili na nie uwagę i zaczęli działać. Dbajmy o siebie i nasze potrzeby, a nasze ciało na pewno nam się odwdzięczy.

Warto wspomnieć inne znakomitości od Reuttera, np.: Cukierki Szałwiowe, Cukierki Czarny Bez, Cukierki Aloesowe, Cukierki Głogowe i inne - wszystkie z naturalnymi wyciągami roślin, czyli z prawdziwymi ekstraktami. Reutter to pionier wielu cukierków ziołowych. Reutter to znana i lubiana marka, posiadająca wiele wyróżnień za swoją jakość. Czytajmy etykiety i starajmy się kupować to, co dobre i sprawdzone. Wyżej opisany dobroczynny ekstrakt z żeń-szenia w markowym i bez syntetyków Cukierku Żeńszeniowo - imbirowym od Reuttera – to dogodna forma, zawsze pod ręką!

CUKIERKI Żeńszeniowo – imbirowe  firmy Reutter dostępne są w aptekach i zielarniach. Dobra cena ok. 11 zł.

Materiał powstał z udziałem Reutter

Pamiętajmy jednak, że klony nie stroją się w tak piękne kolory w każdym miejscu i każdego roku. Przez kilka początkowych lat niezbyt łatwo słoneczne barwy przybierają przede wszystkim liście młodych, dobrze nawożonych drzew i krzewów. 

Klon palmowy Acer palmatum (zdj.: Fotolia.com)

Japońskie klony Acer japonicum, Acer palmatum, Acer shirasawanum mają niewielkie wymagania glebowe. Dlatego jeśli sadzimy roślinę w ubogiej ziemi ogrodowej, wystarczy zastosować mineralny nawóz długodziałający, który uwalnia  substancje odżywcze w małych dawkach. Najlepszym okresem na nawożenie jest kwiecień. Potem młode pędy mają dosyć czasu na zdrewnienie i w zimie są mniej narażone na uszkodzenia mrozowe.

Za nasycenie liści odcieniami koloru żółtego, pomarańczowego czy czerwonego odpowiada nie tylko zasilanie ziemi, ale także nasłonecznienie. Z reguły drzewa i krzewy okrywają się najmocniejszymi barwami wtedy, gdy dociera do nich bardzo dużo promieni słonecznych.

Światło odgrywa ważną rolę także w przypadku odmian czerwonolistnych, jak ‘Dissectum Garnet’ lub ‘Atropurpureum’. Jeśli w lecie dociera do nich zbyt mało promieni słonecznych, purpurowe liście przybierają barwę zieloną. W tej grupie nieuzależnionym od słońca wyjątkiem jest klon ‘Bloodgood’, wyróżniający się niezwykle ciemnym ulistnieniem.  Niektóre odmiany klonów japońskich, jak np. ‘Katsura’, ‘Orangeola’ czy ‘Mikawa yatsubusa’, już na wiosnę pysznią się atrakcyjnymi młodymi liśćmi o odcieniach czerwonawych lub zielonkawożółtych. Wiele japońskich nazw odmian odnosi się bezpośrednio do typowych cech roślin: na przykład ‘yatsubusa’ w języku japońskim znaczy „krępy, przysadzisty”, a ‘beni’ – „czerwony”. Inne nazwy są bardziej obrazowe, i tak ‘shojo’ oznacza czerwonogłową małpę, a ‘komachi’ to piękna dziewczyna.

Klony japońskie coraz częściej goszczą w naszych ogrodach. Najczęściej wybiera się dla nich stanowisko przy brzegu oczka wodnego, a także okolice lub nawet samą płytę tarasu. Piękne drzewka i krzewy mają najczęściej niezbyt okazałe rozmiary, ale zachwycają swą urodą. Dlatego doskonale prezentują się w ogródku przed domem, jak również dodają uroku kącikowi wypoczynkowemu w zacisznej części ogrodu. Wokół pnia klonu warto posadzić rośliny okrywowe, np. japońską trawę Hakonechloa macra lub epimedium. Nagą ziemię można też przykryć warstwą żwiru. Doskonałymi sąsiadami dla klonów są paprocie i japońskie azalie.

Maliny jesienne to stosunkowo nowa grupa odmian, które jednak bardzo szybko zyskały na popularności. Najbardziej znane to ‘Polana‘, ‘Polka‘, ‘Polesie‘, ‘Pokusa‘ oraz amerykańska ‘Heritage‘. Niezwykłą ich zaletą jest to, że owocują na pędach tegorocznych.

W ciągu jednego sezonu krzewy wypuszczają młode pędy, na których latem pojawiają się kwiaty, a następnie owoce. W kolejnym sezonie cały cykl się powtarza. Warto przypomnieć, że wszystkie starsze letnie odmiany malin owocują wyłącznie na pędach dwuletnich. Jesienne odmiany malin rozpoczynają owocowanie nieco później niż odmiany tradycyjne, bo zwykle od połowy sierpnia.

Jednak dzięki temu zbiory tych smacznych owoców trwają nieprzerwanie aż do pierwszych silniejszych przymrozków, a często nawet do listopada. Po tym czasie owocowanie ustaje, a krzewy zaczynają przygotowywać się do zimy. Koniec okresu wegetacji malin jesiennych jest jednocześnie dobrym czasem na przeprowadzenie zasadniczego cięcia krzewów.

Do wyboru mamy dwa rodzaje cięcia – uproszczone i zmodyfikowane. Pierwszy sposób jest niezwykle prosty i polecany zwłaszcza początkującym ogrodnikom.

Cięcie uproszczone i zmodyfikowane

Cięcie uproszczone

Po nadejściu przymrozków pędy malin zaczynają zasychać. W tym czasie wycinamy wszystkie pędy w szpalerze nisko nad ziemią. Cięcie najlepiej wykonać ostrym sekatorem
w taki sposób, aby nad glebą pozostały tylko 2-3-centymetrowe odcinki pędów. Dzięki temu oszczędzamy czas i mocno ograniczamy liczebność chorób i szkodników, które zasiedlają stare pędy.  

Cięcie zmodyfikowane

Ta technika cięcia polega na wycięciu nisko nad ziemią nie wszystkich, lecz tylko połowy pędów. Pozostałą cześć pędów przycinamy o połowę, pozostawiając około 40-cm odcinki. Stosując cięcie zmodyfikowane, sprawimy, że na pędach częściowo przyciętych pierwsze owoce pojawią się już w lipcu. Natomiast na nowo wyrosłych pędach owocowanie rozpocznie się miesiąc później.

Malinowe ciekawostki

Polska jest obecnie największym producentem malin na świecie. Każdego roku zbieramy ponad 120 tysięcy ton tych smacznych owoców. Zdaniem wielu mamy także najlepszą na świecie hodowlę. Pierwszą odmianę malin owocujących na pędach jednorocznych uzyskano w Polsce w Sadowniczym Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Brzeznej. To odmiana ‘Polana’, która nadal jest jedną z najbardziej znanych i popularnych odmian malin.

Gdy jesień powoli pozbywa się swych zachwycających barw, a na zewnątrz robi się coraz bardziej ponuro, na pomoc przychodzi pięknotka Callicarpa, której pędy oblepione są setkami kulistych owoców, często tworzących gęste grona.

Najczęściej fioletowe kulki przypominają małe cukierki, jednak podobieństwo do słodyczy jest mylące i tylko zewnętrzne, gdyż zawierające pestkę owoce nie są jadalne. Uwaga, efektem spożycia większej ilości surowych „jagódek” o gorzkim smaku jest najczęściej ostre zatrucie! Na pewno mniej trujące są owoce pięknotki amerykańskiej Callicarpa americana. Okazuje się, że w południowych stanach USA bardzo długą tradycję ma wytwarzanie z nich smacznej galaretki nazywanej Beautyberry Jelly, która najlepiej smakuje z masłem orzechowym.

Doskonałe nawozy do roślin, rekomendowane przez nas:

Pięknotka jest krzewem zrzucającym liście na zimę, powszechnie cenionym za swe walory ozdobne. Jej błyszczące  kuliste owoce, najczęściej w różnych odcieniach koloru fioletowego, są doskonale widoczne z daleka. W jesiennym ogrodzie trudno znaleźć inną roślinę dorównującą kalikarpie urodą.

Jej ścięte pędy są trwałe i ładnie wyglądają także we flakonie. U nas najbardziej znana i ceniona jest ‘Profusion’, odmiana pięknotki Bodiniera Callicarpa bodinieri, wyselekcjonowana w Holandii pod koniec XIX wieku. Żywotny i silny krzew osiąga wysokość od dwóch do trzech metrów i zawiązuje wyjątkowo dużo owoców.

Pięknotka nie ma dużych wymagań uprawowych. Lubi stanowiska nasłonecznione do lekko zacienionych z ziemią urodzajną, próchniczną i przepuszczalną, ale nie wysychającą, o pH obojętnym lub lekko kwaśnym. Dla krzewu należy wybierać miejsce osłonięte, gdyż źle znosi zimne wiatry. 

Młodą roślinę przez kilka początkowych zim warto okrywać grubą warstwą ściółki z liści, słomy lub kompostu, która ochroni przed przemarznięciem płytko położone korzenie. Nawet po ostrych mrozach pięknotka potrafi zadziwić swym wigorem na wiosnę.

Krzewy zdobiące jesień

Nowe pędy będą mocniejsze i zdrowe, jeżeli wcześniej zetniemy aż do zdrowego drewna chore i zmarznięte odcinki starszych. Jednak zasadniczo sekator jest dla pięknotki narzędziem niebezpiecznym. Posługując się nim nieuważnie, możemy łatwo pozbawić rośliny kwiatów i pięknych owoców.

Pamiętajmy, że większość gatunków i odmian krzewu zawiązuje pąki kwiatowe i owocuje na pędach starszych. Wyjątkiem jest odmiana pięknotki purpurowej ‘Issai’ (ramka poniżej). Doświadczeni ogrodnicy radzą, aby sadzić kilka krzewów obok siebie. Roślina zapylona obcym pyłkiem owocuje pewnie i obficie.

Różnorodność biologiczna to rozmaitość form życia występujących na Ziemi, można ją analizować na wielu poziomach organizacji przyrody. Zwiększa się zagrożenie bioróżnorodności na naszej planecie co wynika z działalności człowieka. Naukowcy podkreślają rosnące znaczenie prywatnych ogrodów w zwiększaniu bioróżnorodności na całym świecie. Nie pozostając obojętną na tematy ekologii, firma Husqvarna postanowiła ustalić, jaki jest ogólny poziom wiedzy właścicieli przydomowych ogrodów na temat bioróżnorodności oraz jej wpływ na zakup sprzętu ogrodniczego. Badanie przeprowadzono w ośmiu krajach - Polsce, Szwecji, Danii, Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, Belgii oraz Holandii. Ankietowanych zapytano czym jest dla nich bioróżnorodność i jak o nią dbają.
“Na przestrzeni ostatnich kilku lat poznaliśmy znaczenie bioróżnorodności dla dobrostanu i przyszłości naszej planety, w związku z czym niezwykle ważne jest, by właściciele przydomowych ogrodów uświadomili sobie, jak ważny jest ich wkład. Nasz raport AI HUGSI* wykazał, że w niektórych miastach nawet połowę terenów zieleni stanowią prywatne ogrody. Mogą więc one odgrywać równie istotną rolę w zachowywaniu bioróżnorodności w środowisku miejskim jak parki publiczne” – dodaje Marcin Andrzejczyk, Marketing & Communication Manager w Husqvarna Poland.

Co na ten temat mówią badania?

Jak wynika z opracowania 60% właścicieli zieleńców wie, iż ich prywatny ogród może mieć pozytywny wpływ na bioróżnorodność, niestety 80% respondentów ma poczucie braku wiedzy, jakie działania mogliby podjąć. W rezultacie jedynie nieco ponad 20% ankietowanych projektuje i pielęgnuje swoje ogrody z myślą przede wszystkim o bioróżnorodności, ponad 60% projektuje je na potrzeby relaksu, a 50% pod kątem łatwości utrzymania. Najatrakcyjniejsze rodzaje ogrodów to połączenie dzikiego i starannie urządzonego ogrodu lub starannie urządzony ogród (47% respondentów w obu przypadkach). Tylko 9% badanych wskazuje całkowicie dziki ogród. Co ciekawe, ankietowani ze Szwecji i Holandii charakteryzują się stosunkowo wysoką świadomością, ale rzadko myślą o bioróżnorodności. 
W Wielkiej Brytanii, Francji i Belgii badani nie wiedzą, jak sprawić, by ich ogrody były bioróżnorodne. Dla reprezentantów Danii i Polski bioróżnorodność nie jest priorytetem. Choć 60% ankietowanych właścicieli ogrodów unika pestycydów, tylko 30% podjęło świadomą decyzję o pozostawianiu w ogrodzie dzikich fragmentów, by zwiększyć bioróżnorodność, pomimo skuteczności takiego rozwiązania. Pozytywnym aspektem jest to, że znacznie więcej respondentów (blisko 50%) jest otwarta na łączenie dzikiego ogrodu ze starannie skoszonym trawnikiem. Tyle samo właścicieli ogrodów chce mieć dobrze skoszony trawnik (50%), a bardzo niewielu (10%) jest otwartych na całkowicie dziką zieleń. 
“Pozostawienie różnej wysokości trawy na różnych fragmentach trawnika może pomóc lokalnej, dzikiej przyrodzie, gdyż powstaje w ten sposób siedlisko dla rodzimych gatunków roślin, pszczół i innych zapylaczy. Husqvarna opracowała kilka technologii dla ogrodników wspierających bioróżnorodność. Na przykład, nasza cyfrowa technologia AIM (Automower® Intelligence Mapping) w robotach koszących Automower® pozwala tworzyć wirtualne strefy przywróconych do stanu pierwotnego łąk obok idealnie skoszonego trawnika” – komentuje Patrik Jägenstedt, dyrektor ds. technologii i zaawansowanego rozwoju w firmie Husqvarna.

wykorzystano materiały prasowe Husqvarna

Aby krzewy winorośli przyjęły się w naszym ogrodzie, musimy przestrzegać kilku prostych, ale ważnych zasad. Pierwsza to zapewnienie roślinom bardzo słonecznego stanowiska, najlepiej przy słonecznej ścianie budynku, choć szpaler na otwartym terenie również jest możliwy. Druga to przemyślany dobór odmian. Przede wszystkim wybierajmy te łatwe w uprawie, odpowiednio wczesne i odporne na choroby oraz szkodniki.

Zrezygnujmy z odmian z południa Europy, a szczególnie z tzw. winorośli właściwej, wrażliwej na chłody, a przez to trudnej w uprawie w naszym klimacie. Najlepsze są wczesne i odporne odmiany mieszańcowe, które owocują równie obficie jak jej smaczne i aromatyczne kuzynki z gorącego Południa. Z powodzeniem możemy kupić je nawet w Internecie. Do wyboru mamy odmiany bezpestkowe: wyjątkowo smaczne (’Einset Seedless’, ’A1704’, ’Canadice, Interlaken’), z korzenną nutką (’Muscat Bleu’, ’Iza Zaliwska’) lub o tak ciekawie słodkim smaku, że aż zasługują na naszą uwagę (’Swenson Red’). Wszystkie rosną, owocują i dojrzewają w pełni w naszym klimacie. Na wino najlepiej sprawdzają się odmiany: ’Rondo’, ’Solaris’, ’Seyval Blanc’, ’Aurora’, ’Bianca’. Pod osłony warto polecić: ’Arkadia’, ’Skarb Panonii’, ’Kodrianka’, ’Agat Doński’.

Trzecia zasada to właściwe prowadzenie krzewu zaraz po posadzeniu. Już proste systemy cięcia: „na głowę”, system Guyota, jedno- czy dwuramienny sznur dają dobre efekty. Krzewy dobrze pielęgnowane, czyli niezagęszczone, dają doskonałe plony i nawet ryzyko chorób, np. mączniaków, jest dużo mniejsze. Winorośli nie można posadzić i zostawić jej samej sobie, bo wówczas jedyne, czego się doczekamy, to mnóstwo zieleni, ale i marnych gron. Choć są też i odmiany, które mogą być wspaniałą zieloną lub wielokolorową osłoną i owocować, np. ’Ontario’ czy ’Zilga’.

Pozostałe aspekty uprawy, np. jakość gleby, są już sprawą drugorzędną, ponieważ winorośl potrafi rosnąć nawet na bardzo słabych stanowiskach. Nawożenie może ograniczać się do paru łopat obornika czy kompostu wiosną. Podlewanie jest potrzebne tylko w pierwszym sezonie po posadzeniu, potem roślina doskonale da sobie radę. Na zimę wymienione odmiany wystarczy zabezpieczyć kopczykiem ziemi, kory czy liści u nasady, jak u róż. Reasumując: pracy niewiele, a sukces murowany!

Cięcie systemem Guyota

Najpowszechniej w Polsce stosowane jest cięcie systemem Guyota, zarówno w uprawie towarowej, jak i amatorskiej. W tym przypadku krzew na niskim pniu (np. 60 cm) składa się z jednego długiego pędu (6-12 oczek), z którego wyrastają latorośle owocujące, i krótkiego dwuoczkowego czopa z dwoma pędami zastępczymi, które utworzą krzew w przyszłym roku. Konstrukcja podpierająca wykonana jest z kilku poziomych drutów, z których pierwszy znajduje się na wysokości ok. 60-70 cm i służy do przywiązania poziomego pędu z pędami owocującymi.

Kolejne druty, rozmieszczone co ok. 30 cm, podtrzymują pędy owocujące. W miarę wzrostu pędy wystarczy przeplatać, a przyczepią się one do drutów swymi wąsami. Całą łozę poziomą z pędami, które w tym roku owocowały, usuwa się przed zimą albo zaraz po niej. Wówczas krzew tworzy się od nowa z dwóch pędów zastępczych wyrastających z czopa, z których jeden przygina się do pierwszego drutu, jednocześnie skracając do 6-12 oczek, a drugi tnie się na dwa oczka do dwóch przyszłorocznych pędów zastępczych. Cięcie systemem Guyota jest proste i w większości przypadków bardzo skuteczne.

Dla odmian wymagających okrywania na zimę np. ’Skarb Panonii’, ’Arkadia’, najlepszym rozwiązaniem jest prowadzenie po sznurze ukośnym, który pozwala nawet wieloletnie krzewy przygiąć do ziemi. Ponadto duża masa trwałej części krzewu zapewnia stabilne, obfite owocowanie.

Już XVIII-wieczni mieszkańcy europejskich miast wyznaczali kierunki w modzie na konkretne gatunki do uprawy w mieszkaniach. O wysokim statusie społecznym świadczyło posiadanie azalii, kamelii, oleandra, a nade wszystko – egzotycznej palmy. Były one postrzegane jako dobra luksusowe. Mniej zamożni mogli sobie pozwolić „jedynie” na uprawę aspidistry, mirtu zwyczajnego albo lipki afrykańskiej, co też czynili z niemałym zapałem. 

Na dalszy wzrost zainteresowania utrzymywaniem roślin w mieszkaniach, w XVIII wieku, niebagatelny wpływ miał rozwój produkcji dekoracyjnych kwietników i ozdobnych pojemników, jak również wymyślnych stojaków. Ich zadaniem było efektowne zaprezentowanie roślin doniczkowych w pomieszczeniach.      

Na ich bazie tworzono rodzaj scenografii, zestawiając ze sobą naczynia niższe z wyższymi, czy drewniane z metalowymi. Zawsze lokowano je w pobliżu okien dla zapewnienia roślinom wystarczającej ilości światła dziennego. Historycy podkreślają bowiem, że w tamtych czasach w domach panowały zupełnie inne warunki niż współcześnie. We wnętrzach było ciemniej, chłodniej, często też panowała wilgoć, stąd też ilość gatunków, które dobrze znosiły takie warunki, była znacznie zawężona.  

Największy w historii popyt na rośliny doniczkowe przypadł na wiek XIX. Był on ściśle związany z dalekomorskimi podróżami, wyprawami na inne kontynenty oraz sprowadzaniem egzotycznych gatunków z odległych zakątków świata. Tu botanicy wymieniają zwłaszcza rośliny tropikalne i subtropikalne. W taki właśnie sposób do Europy zawitała aspidistra, sprowadzona z Chin w 1823 roku. Innym czynnikiem, który przysłużył się rozpowszechnieniu mody na uprawę roślin doniczkowych, było powstawanie  publicznych ogrodów botanicznych, takich jak Królewskie Ogrody Botaniczne Kew w Wielkiej Brytanii. W tym czasie szalonym zainteresowaniem cieszyły się liczne książki, periodyki i inne publikacje poświęcone prowadzeniu roślin doniczkowych w domu. Stanowiły one dopełnienie oferty wydawniczej dotyczącej dekoracji wnętrz. 

W XIX wieku najbardziej pożądaną rośliną doniczkową stała się orchidea. Jak można się dowiedzieć z dokumentów źródłowych, zapotrzebowanie na nie było tak ogromne, że znacznemu uszczupleniu, a w niektórych przypadkach nawet zniszczeniu, uległy naturalne zasoby tych roślin – choćby w Ameryce Południowej. 

Mniej więcej w tym samym czasie, głównie w Wielkiej Brytanii, wybuchła moda na paprocie. Przyrodnik Charles Kinsley w 1855 roku nazwał ten trend pteridomanią. Paprocie uprawiali dosłownie wszyscy, a wizerunek nefrolepis zdobił m.in. na ubrania, porcelanę, zastawy stołowe, przedmioty codziennego użytku, a nawet… nagrobki. Jak dowodzą historycy, w tamtych czasach był to najczęściej wykorzystywany motyw zdobniczy. Podobnie jak orchidee, paprocie również padały ofiarą nielegalnych zbiorów. Popyt na nie był tak olbrzymi, że dostępne były także na czarnym rynku. Dla paproci w krajach europejskich również budowano specjalne oranżerie, by mogły przetrwać zimy w strefie klimatu umiarkowanego. 

Następną w kolejności, szalenie pożądaną rośliną tamtych czasów stała się pelargonia. Przywieziono ją z Południowej Afryki. W procesie hybrydyzacji jej produkcja rozpowszechniła się do tego stopnia, że stała się łatwo dostępna dla każdego. 

Zdecydowany odwrót od roślin doniczkowych nastąpił po I wojnie światowej, kiedy to uznano ich uprawę za zajęcie staroświeckie i niemodne. Jedynymi gatunkami, jakie wpisywały się w powojenne style w architekturze i aranżacji wnętrz, były sukulenty o nowoczesnym pokroju.     

W Polsce, po trudnych czasach PRL, kiedy to na parapetach i balkonach naszych mam i babć królowały rośliny z gatunków prostych w uprawie, tzw. długowieczne i odporne na ówczesne warunki lokalowe, do łask powracają: aloes, asparagus, azalie doniczkowe, cissusy, cyklameny, epipremnum, fikus sprężysty, filodendron, geranium, grubosz jajowaty, monstera dziurawa, palmy, paprocie, sansewieria, sępolie, trzykrotki czy zielistka.    

Od kilku lat, w widoczny sposób, rośliny doniczkowe zyskują na atrakcyjności, przeżywając swój renesans. Zdobią wnętrza, czemu sprzyja wielość dostępnych na rynku gatunków i pokrojów, co z kolei stwarza niezliczone możliwości aranżacyjne. Podobnie jak w minionych wiekach funkcjonują gatunki modne, jak figowce, filodendrony, kalatea, monstera, palmy, sansewierie, strelicja, syngonium czy zamiokulkasy. Tak jak kiedyś istnieją też gatunki szczególnie poszukiwane, tzw. kolekcjonerskie – aglaonema, alokazja, anturium, bananowiec, hoja… Niektóre okazy są wyjątkowo trudno dostępne, sprowadzane specjalnie na zamówienie, a w szczególnych przypadkach trzeba na nie bardzo długo czekać. 

W dobie pandemii i coraz częściej występujących chorób cywilizacyjnych oraz w świetle problemów związanych ze zmianami klimatu i zanieczyszczeniem powietrza, na nowo odkrywamy i doceniamy prozdrowotne właściwości roślin doniczkowych. Jesteśmy świadomi, że dostarczają nam tlen (anturium, daktylowiec niski, ołustek, skrzydłokwiat), zwiększają wilgotność powietrza (bluszcze, draceny, figowce, szeflery), oczyszczają je ze szkodliwych substancji toksycznych (anturium, daktylowiec, skrzydłokwiat), a nawet neutralizują szkodliwe działanie bakterii, wirusów i grzybów (bluszcze, chamedora, fikus). Dowiedziono, że łagodzą bóle gardła, bóle głowy,  przeziębienia oraz suchy kaszel. Poprawiają stan skóry, wyciszają umysł i polepszają nastrój. 

Jest więc bardziej niż prawdopodobne, że w obliczu wielu zagrożeń dla naszego zdrowia i kondycji ludzkiej, rośliny doniczkowe zostaną z nami na dłużej.

Tekst: Anna Ziędarska

Fot. Flower Council of Holland

Artykuł powstał w ramach kampanii „Dzięki, rośliny!” zainicjowanej przez Flower Council of Holland.

Bardzo efektownie prezentuje się trzmielina oskrzydlona. To krzew wysokości do 2 metrów o niespotykanym wręcz u innych roślin jesiennym wybarwieniu liści. Dość powiedzieć, że w języku angielskim mówi się na niego burning bush (gorejący krzew).

Pędy tego gatunku pokrywają charakterystyczne skrzydełka, tzw. listwa korkowa. Nie występuje ona u innych gatunków. Na kolorowo wybarwia się także trzmielina pospolita, która rośnie dziko w rodzimych lasach i którą można spotkać w nasadzeniach parkowych.

Gatunek ten prezentuje się najciekawiej jesienią i zimą, w okresie owocowania. Wówczas to pięknieją oryginalne różowe owoce-torebki, które po pęknięciu odsłaniają pomarańczowe nasiona. Pod względem urody owoców mierzyć się z nią może jedynie trzmielina amerykańska, której owoce przypominają truskawki. Nie dajmy się jednak zwieść ich apetycznemu wyglądowi − są nie tylko niejadalne, ale wręcz trujące (dotyczy to zresztą każdej trzmieliny i wszystkich części krzewu).    

Trzmieliny najlepiej rosną w miejscach słonecznych. Wprawdzie czują się też nienajgorzej w półcieniu, tam jednak ich liście nie wybarwiają się tak intensywnie. Innych specjalnych wymagań trzmielina nie ma. Przyjmuje się i rośnie pomyślnie praktycznie w każdym rodzaju podłoża. Krzewy, zwłaszcza trzmieliny europejskiej i płaskoogonkowej, owocują najlepiej w nasadzeniach grupowych, w których rośliny mogą się nawzajem zapylać. 

Autorem tekstu jest dr inż. Wojciech Pusz

W październiku trwają wzmożone prace w ogrodzie, należy do nich między innymi zbiór owoców i warzyw. Podczas tych czynności może się okazać, że nasze zbiory są porażone przez bakterie i grzyby. Często tak uszkodzone rośliny wyrzucamy na kompost. Warto jednak pamiętać o tym, że niektóre patogeny mogą w nim przetrwać kilka lat, na przykład bakteria powodująca mokrą zgniliznę – około 5-7 lat.

Długie lata potrafi także przetrwać bakteria powodująca kanciastą plamistość liści ogórka. Objawami tej choroby są pojawiające się na liściach początkowo beżowe wodniste plamy, które z czasem wysychają i wykruszają się, pozostawiając na liściach charakterystyczne, o nieregularnym kształcie dziury. Objawy tej choroby występują także na owocach, które gniją. Również i w tym przypadku należy unikać wyrzucania porażonych liści i ogórków na kompost.

Podobnie jest z warzywami kapustowatymi porażonymi przez kiłę kapusty. Objawami tej choroby są pojawiające się narośla na korzeniach. Należy unikać wyrzucania na kompost roślin porażonych przez zgniliznę twardzikową, która objawia się występowaniem białej watowatej grzybni na porażonych organach roślinnych.

Kompost z liści drzew owocowych

Jest jeszcze wiele innych chorób, które są w stanie przetrwać w kompoście nawet do kilku lat. Najlepszym sposobem utylizacji porażonych przez bakterie i grzyby organów roślinnych jest ich palenie. Jeżeli jest to niemożliwe, wyrzucajmy je do śmietników komunalnych.

Często w kompoście umieszczamy także chwasty, które usuwamy z grządek, ale pod jednym warunkiem – nie powinny być w fazie kwitnienia, ponieważ w ten sposób możemy wprowadzić do kompostu nasiona, które w przyszłości wrócą na nasze z takim trudem pielęgnowane grządki.

Na wiosnę możemy zachwycać się ich kwiatami. W lecie zapewniają chłodny cień pod dachem z liści. Jesienią zadziwiają wspaniale przebarwionymi liśćmi oraz owocami w najróżniejszych kolorach. Ciemnogranatowe, niemal czarne owoce ma aronia, a śnieżnobiałe śnieguliczka. Na palecie barw znajdziemy także odcienie liliowe jagód pięknotki, pomarańczowe jarzębiny i rokitnika czy jaskrawoczerwone kaliny. Dekoracyjne drzewa lub krzewy zasługują na specjalne miejsce w ogrodzie. Uwzględniając warunki stanowiskowe, różne gatunki można sadzić obok siebie.

Jeżeli w ogrodzie jest mało miejsca, zdecydujmy się na pojedynczą atrakcyjną roślinę posadzoną na przykład pośrodku trawnika lub przed zawsze zielonym żywopłotem. Bardzo popularna i lubiana jest jabłoń ozdobna. Nieduże drzewo ma wiele odmian, np. ‘Butterball’, ‘Red Sentinel’, ‘Professor Sprenger’, ‘Ola’ czy ‘Evereste’. Jabłonie pięknie kwitną na wiosnę, a jesienią są obwieszone niedużymi kolorowymi owocami, które niekiedy utrzymują się na gałązkach przez całą zimę.

Atrakcją jesiennego ogrodu może być także pięknotka. Wspaniałe wrażenie robią fioletowe owoce gęsto oblepiające pędy krzewu. Rodzące owoce gatunki warto posadzić w żywopłotach na granicy lub wewnątrz ogrodu. Będą z nich na pewno zadowolone ptaki. W gęstwinie krzewów znajdą schronienie i miejsce do gniazdowania, a pod koniec roku pożywne owoce. Niektóre owoce mają lepszy smak, gdy przemarzną i stracą częściowo gorycz. Wtedy także i my możemy przystąpić do zbioru tarniny lub miszpelnika na własne potrzeby.

Dekoracyjne owoce pod lupą

Kolorowe, wyglądające jak klejnoty owoce są nie tylko radością dla oczu. Właściwie pielęgnowane rośliny zapewnią nam dobre zbiory. Ale ostrożnie – niektóre gatunki są trujące!

Wiecznie zielone, ale trujące

W naszych ogrodach często goszczą zawsze zielone drzewa i krzewy. Ich zalety to ładny wygląd przez cały rok oraz kolorowe owoce wielu gatunków, które uatrakcyjniają rośliny i sprawiają, że są mniej monotonne. Jednak pamiętajmy, że często są niejadalne, a nawet szkodliwe dla zdrowia. Laurowiśnia Prunus laurocerasus sadzona jest w żywopłotach lub jako soliter. Ma podłużne lśniące liście.

Chętnie zjadane przez ptaki czarne jagody są dla nas trujące. Czerwone owoce, także wszystkie inne części, ostrokrzewu kolczastego Ilex aquifolium zawierają również substancje trujące. Często kuszą dzieci, podobnie jak bardzo trujące owoce cisu Taxus baccata. W razie zatrucia należy natychmiast zwrócić się o pomoc do lekarza.

Obfite owocowanie

Bez kwiatów nie ma także ozdobnych owoców. Dlatego nie należy spieszyć się z użyciem sekatora. Zapylone, więdnące kwiaty pozostawmy raczej w spokoju. Jeżeli chcemy wykorzystać do bukietów i stroików jabłka ozdobne, pędów jabłoni nie należy ścinać po kwitnieniu. Inne gatunki, np. śnieguliczkę, przycinamy wiosną przed kwitnieniem. Potem krzew ładnie się rozgałęzi i zawiąże mnóstwo owoców. Wiele gatunków owocuje najczęściej tylko wtedy, gdy w pobliżu rośnie odpowiednia odmiana zapylająca. Najlepiej zapytać o to już przy kupnie rośliny w szkółce roślin. 

Dalie to niekwestionowane królowe drugiej połowy lata i jesieni. Wnoszą na rabatę mnóstwo pozytywnej energii. Pośród niezliczonych odmian każdy znajdzie coś dla siebie. A jest w czym wybierać Nazwa rodzajowa dalia Dahlia została nadana na cześć szwedzkiego botanika Andreasa Dala. Określane często jako georginie, są przedstawicielkami obszernej rodziny złożonych Compositae. Przybyły do Europy pod koniec XVIII wieku z wyżynnych rejonów Meksyku i Gwatemali. Zdecydowana większość odmian powstała ze skrzyżowania dwóch gatunków: Dahlia pinnata i Dahlia coccinea. Pierwsze prace hodowlane wykazały nadzwyczajną zmienność i łatwość krzyżowania, co doprowadziło do powstania dużej liczby odmian.

Dalie są bylinami niezimującymi w gruncie. Część nadziemna może dorastać od 30 cm u odmian karłowych, a do 180 cm u odmian najwyższych. Pędy są mięsiste, puste w środku, rozgałęzione. Liście ciemnozielone, pierzastodzielne, ząbkowane na brzegach. Część podziemna to wiązka spichrzowych korzeni, zwana karpą. Ponieważ istnieje obecnie ponad 2 tysiące zarejestrowanych odmian, niezbędne okazało się usystematyzowanie ich według dwóch najważniejszych kryteriów: wysokości i typu kwiatów. Zależnie od wzrostu, wyróżniamy dalie karłowe, osiągające od 20 do 40 cm; średnio wysokie – do 120 cm i bardzo wysokie (od 120 do 180 cm).

Podział dalii według typu kwiatostanu to już prawdziwy kwiatowy kalejdoskop. Rozróżnia się dalie o kwiatach pojedynczych. Środek koszyczka złożony z żółtych kwiatów rurkowych jest otoczony jednym okółkiem kwiatów języczkowych. Rośliny z tej grupy to zazwyczaj odmiany karłowe. Formy półpełne mają dwa lub więcej okółków kwiatów języczkowych. Tutaj wyróżniamy dalie peoniowe i anemonowe. Najliczniejszą grupę stanowią dalie o kwiatach pełnych – wszystkie kwiaty są przekształcone w płatki.

U odmian grzebieniowych przypominają formą lilie wodne; dalie dekoracyjne mogą poszczycić się największymi, do 30 cm średnicy kwiatami; pomponowe przypominają śliczne piłeczki; kaktusowe zaś mają zwężone płatki, przez co wyglądają bardzo egzotycznie, podobnie jak dalie storczykowe. Paleta barw jest prawie nieograniczona. Brakuje jedynie niebieskich i czarnych, choć hodowcy już znacznie zbliżyli się do tych kolorów. Kwiaty mogą być jedno-, dwu- i trójbarwne, we wszelkich możliwych kombinacjach.

Uprawa dalii

Dalie nie należą do roślin trudnych w uprawie, warto jednak trochę się postarać, aby móc w pełni wyeksponować ich urodę. Jak na rodowite Meksykanki przystało, rosną zdrowo i obficie kwitną wyłącznie na stanowiskach w pełnym słońcu lub tylko lekkim cieniu. Tylko tam osiągają docelowe rozmiary, a kwiaty mają nasyconą barwę. Gleba powinna być lekka, przepuszczalna, zasobna w składniki odżywcze, zawsze lekko wilgotna, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Dalie zdecydowanie nie lubią gleb kwaśnych. W pełni sezonu wegetacyjnego należy je regularnie nawadniać, gdyż bardzo szybko reagują więdnięciem na niedobory wody. Odmiany wysokie mogą się wtedy połamać.

O stanowisku uprawy warto pomyśleć już jesienią i przekopać glebę ze sporą ilością rozłożonego obornika lub kompostu. Ewentualnie wiosną, przy sadzeniu karp, warto podsypać nawóz wieloskładnikowy, a w razie potrzeby, bądź na słabo zasobnej ziemi, nawozić raz na tydzień florovitem w okresie rozwoju pędów. Uważajmy, by nie dostarczać roślinie nadmiaru azotu, gdyż wtedy pędy będą nadmiernie wybujałe, zaś kwitnienie wyraźnie osłabione. Rośliny przenawożone azotem są częściej narażone na ataki szkodników, zwłaszcza mszyc.

Wysokie odmiany dalii sadzimy w miejscach osłoniętych od podmuchów silnego wiatru, aby uchronić je przed wyłamaniem. Dobrze jest także zastosować podpory, choćby w postaci palików, i w miarę wzrostu podwiązywać pędy.

Karpy dalii sadzimy do gruntu w połowie maja w dołkach wypełnionych żyznym podłożem, rozkładając równomiernie zgrubiałe korzenie. Wierzchołek powinien być przykryty 5-cm warstwą gleby. Można również podpędzić rośliny w domu lub szklarni w osobnych doniczkach. Takie okazy zakwitną około 3 tygodni wcześniej. Dalie są bardzo wrażliwe na najmniejsze nawet przymrozki, zatem w razie zapowiadanych nocnych spadków temperatury rośliny trzeba okryć jutą, włókniną, gazetą lub kartonem.

Solo czy w grupie?

Dalie doskonale prezentują się solo, zwłaszcza te wysokie odmiany, a także w towarzystwie innych odmian lub z innymi letnimi kwiatami, jak malwy i nagietki. Istotne jest sadzenie ich we właściwej rozstawie. Dla najmniejszych powinna ona wynosić 20-30 cm, te wyższe co 50 cm, a największe nawet w odstępach 1 m. Dzięki temu daliom nie grozi „zaduszenie” przez sąsiednie rośliny.

Niskie dalie są idealne do mis i donic na tarasach lub na obwódki rabat. Z wyższych odmian można tworzyć kwietne żywopłoty lub wielobarwne kompozycje, najwyższe zaś mogą być tłem dla mniej okazałych kwiatów. Ciekawe jest zestawianie ich z warzywami, na przykład z burakami liściowymi, fenkułem czy jarmużem. Kwiaty dalii doskonale nadają się także do wazonu, w którym wytrzymują około 5 dni.

Uwaga na mszyce!

Dalie są odporne na choroby oraz szkodniki, choć trzeba bacznie obserwować, czy nie pojawiły się mszyce, i w razie potrzeby natychmiast interweniować. Ich zwalczanie jest ważne, ponieważ potrafią przenosić mozaikę dalii, wywołującą zahamowanie wzrostu, oraz mozaikę ogórka, objawiającą się żółtymi plamami na liściach. Chore egzemplarze należy wykopywać i palić, aby nie stanowiły źródła rozprzestrzeniania się choroby. W bardziej deszczowe, wilgotne lata rośliny może atakować szara pleśń.

Wykopujemy i dzielimy karpy

1. Jesienią, gdy pierwszy poważny przymrozek zważy część nadziemną, to sygnał, że już czas wykopać karpy.  Do tego celu najlepiej nadają się widły, którymi najpierw warto lekko spulchnić glebę wokół rośliny.

2. Pęd skracamy do około 10 cm i pozostawiamy do wyschnięcia w przewiewnym miejscu na 10 dni.

3. Gdy karpy są wstępnie osuszone, otrząsamy je z nadmiaru ziemi, po czym układamy je korzeniami do góry, przesypując lekko wilgotnym torfem lub trocinami, aby zapobiec ich wysuszeniu. Dobrym pomysłem będzie zanurzenie ich na godzinę w roztworze środka grzybobójczego.

4. Karpy opisujemy etykietą z nazwą odmiany lub kolorem kwiatów. Przechowujemy je przez zimę w pomieszczeniu wolnym od mrozu, w temperaturze około 5°C, od czasu do czasu kontrolując ich stan. Gdy się nadmiernie wysuszą i pomarszczą, należy je lekko spryskać, a egzemplarze porażone przez patogeny natychmiast wyrzucić. Przy okazji wiosennego sadzenia można karpy podzielić, tak by każdy fragment miał choć jeden wykształcony pąk.

Jak najlepiej zabezpieczyć dalie po wykopaniu?

Dalie to pochodzące z Ameryki Środkowej (słoneczny Meksyk), piękne i obficie kwitnące byliny z rodziny astrowatych. Niestety, są wrażliwe na mróz i w naszych warunkach klimatycznych nie zimują w gruncie. Przygotowanie dalii do zimowego spoczynku należy rozpocząć z odpowiednim wyprzedzeniem. Wraz z końcem lata (przełom sierpnia i września) należy ograniczyć podlewanie roślin, aby rozpoczęły magazynowanie składników odżywczych w bulwach. Dalie wykopuje się po pierwszych przymrozkach po ścięciu części nadziemnej roślin ok. 5-8 cm nad poziomem gruntu. Po usunięciu resztek podłoża i uszkodzonych bulw, karpy należy wysuszyć, a następnie ułożyć w ażurowych, przewiewnych pojemnikach (np. skrzynki lub wiklinowe koszy) i przesypać piachem lub ziemią. Dalie najlepiej zimować w pomieszczeniach w temperaturze ok. 5 °C (nie niższa niż 0 i nie wyższa niż 10 °C).

                                                                                                                                     - odpowiada dr inż. Tomasz Mróz

Późna jesień to najlepszy czas na wapnowanie podłoża. Na drzewach zwykle nie ma już liści, dzięki czemu minimalizujemy ryzyko uszkodzenia roślin przez nawóz wapniowy, który mógłby je poparzyć. Do wapnowania podłoża przystępujemy przy bezwietrznej pogodzie. Jeżeli pH w ogrodzie jest bardzo niskie, możemy zastosować wapno w formie tlenkowej.

Działa szybko, ale dość agresywnie, dlatego bezpieczniej stosować wapno węglanowe, które, co prawda, nie odkwasza gleby tak szybko, ale jest bezpieczniejsze w stosowaniu, gdyż wapń uwalniany jest przez długi czas. Warto wspomnieć, że nagłe skoki pH są niekorzystne zarówno dla roślin, jak i dla mikroorganizmów.

Znacznie lepszą praktyką jest rozłożenie odkwaszania podłoża w czasie. Zamiast nawożenia dużymi dawkami wapna raz na kilka lat, bezpieczniej jest wykonać nawożenie wapnem co dwa lata, lecz mniejszymi porcjami. 

„Schłodzone owoce są mniej cierpkie i warto je dodawać do przetworów”

W naszym ogrodzie krzew aronii rośnie już 10 lat. Przed jego posadzeniem staraliśmy się należycie przygotować podłoże. Dowiedzieliśmy się, że aby aronia miała dużo owoców, warto w tym miejscu wcześniej wysiewać np. gorczycę. Gdy ta wyrośnie, trzeba ją przekopać. Poprawia to jakość gleby i wzbogaca ją w azot. Odpowiednie przygotowanie podłoża dotyczy nie tylko dużych plantacji krzewów aronii, ale też upraw przydomowych na własne potrzeby.

Nasz krzew aronii rośnie w bardzo słonecznym miejscu. Myślę, że to też ma ogromne znaczenie, jeśli chodzi o owocowanie. Poza tym jesienią liście aronii pięknie się przebarwiają pod wpływem słońca, zdobiąc ogród odcieniami czerwieni.

Uprawa aronii jest bardzo prosta. Raz w roku po wiosennych porządkach w ogrodzie podsypujemy krzew przerobionym kompostem lub obornikiem. Nie stosujemy żadnego innego nawożenia, dlatego owoce są w pełni ekologiczne. Nigdy też nie zauważyłam, aby aronia chorowała lub zaatakowały ją jakieś szkodniki. Co 2 lata skracamy pędy o 1/3 długości i wycinamy te najsłabsze.

Dzięki temu zabiegowi krzew obficie owocuje. Cięcie można wykonać po zbiorze jagód, nawet w zimie. Kiedyś chcieliśmy odmłodzić aronię i usunęliśmy wszystkie gałęzie. Dwa sezony później znowu miała prawie 2 metry i wyjątkowo dużo owoców.

Co roku już we wrześniu z krzewu zwisają ciężkie baldachimy ciemnych jagód. Mimo że są dość cierpkie z powodu dużej zawartości garbników, bardzo polecam jedzenie aronii. Nie muszą to być surowe owoce, bo nie każdy je polubi. Sprawdzają się jednak jako dodatek do różnych przetworów albo można z nich robić domowe nalewki bądź soki. Zbiór z jednego dużego krzewu mamy tak obfity, że co roku ciemne jagódki dodają pięknej barwy jabłkowej konfiturze.

Aronia jest odporna na niską temperaturę, stąd niektórzy doradzają jej zbiór dopiero po pierwszych przymrozkach (tak jak tarniny). Myślę, że nie ma to wpływu na wartość odżywczą owoców. Na pewno jednak stają się mniej cierpkie. Dlatego zebraną aronię albo przetrzymajmy ok. dwóch dni w zamrażarce, albo przemroźmy wprost na krzaku, zbierając owoce późną jesienią.

Pigwa pospolita Cydonia oblonga to duży krzew lub nieduże drzewo polecane zarówno na działki, jak i do ogrodów. Owoce mają cytrynowożółty kolor i kształtem przypominają gruszki.

Pigwa owocuje w październiku, owoce nadają się głównie na przetwory. Rośliny rosną najlepiej na stanowiskach słonecznych, na glebach lekkich do średnio ciężkich. Na glebach o pH większym niż 7 wiele odmian żółknie.

Pigwa ma opinię rośliny mało podatnej na choroby. Na niektórych stanowiskach sporym problemem może być zaraza ogniowa (odporna na nią jest zwłaszcza odmiana ‘Cydora Robusta’). Pigwa jest rośliną ciepłolubną. Na stanowiskach wietrznych i chłodnych rodzi mniej owoców, natomiast te, które powstają, są mniej aromatyczne.

Pigwę sadzimy na początku listopada, przeznaczając pod nasadzenie sporo miejsca (korona mierzy 5 m wysokości i szerokości). Najżywotniejsze są pigwy prowadzone jako krzew lub niskopienne drzewko, bo formy te są najbardziej zbliżone do naturalnej.

Sadzenie pigwy

1. Wykopujemy dołek dwa razy większy od bryły korzeniowej doniczkowanego drzewka.

2. Przy bocznej krawędzi dołka pionowo wbijamy palik. Pośrodku dołka ustawiamy wysadzoną z doniczki pigwę.

Jeżeli korzenie są mocno zbite, bryłę korzeniową możemy ponacinać ostrym nożem. Drzewko sadzimy na taką głębokość, by miejsce szczepienia leżało 10 cm nad ziemią.

3. Dołek zasypujemy ziemią. Drzewko podwiązujemy, a następnie obficie podlewamy.

W handlu mamy do wyboru dziesiątki odmian wrzosów, w polskich kolekcjach i szkółkach obecnie uprawianych jest około 250. W szkółkach rozmnażanych jest 70 najpopularniejszych i odpornych oraz co roku liczne nowe pochodzące z selekcji i hodowli. Odmiany różnią się terminem kwitnienia, te najwcześniejsze rozwijają swe kwiaty już w czerwcu, jak na przykład ‘Alba Praecox’, ‘Tib’, a te późne, jak  ‘Stefanie’, dopiero w październiku i listopadzie.

Różnią się również wysokością – od bardzo wysokich, dorastających do 70 cm, jak ‘Hollandia’, do niskich, okrywowych, jak ‘Mrs. Ronald Gray’ wysokości 10 cm. Mają także różną barwę kwiatów i ich wypełnienie – od pełnych do pąkowych. Są i takie, które nie rozwijają kwiatów.

Pielęgnacja wrzosowiska...

...polega na corocznym uzupełnianiu kwaśnego podłoża, najlepiej kwaśnym torfem, oraz na ściółkowaniu roślin rozdrobnioną korą sosnową. Wrzosy mają bardzo skromne wymagania pokarmowe, dlatego powinno się stosować nawozy wolno działające wieloskładnikowe, jak mączka kostna, mączka rogowa wzbogacona mikroelementami. Przed nadejściem chłodów zimowych okrywamy rośliny stroiszem lub siatką cieniującą. 

Okrycie będzie chronić rośliny przed wysuszeniem i przemarznięciem. Istotnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest przycinanie u wrzosów przekwitłych kwiatostanów, najlepiej od końca kwietnia do połowy maja, skracając pędy tylko o długość kwiatostanów. 

Gdzie i jak sadzić krzewinki

Kwaśny odczyn to podstawowy warunek, jaki należy spełnić przy uprawie wrzosów. Oczywiście, w miejscu, gdzie planujemy wrzosowisko, musimy usunąć trwałe chwasty. Po przygotowaniu gleby możemy przystąpić do sadzenia roślin. Krzewinki najładniej komponują się w grupach z jednej odmiany, wówczas efekt kolorystyczny jest doskonale widoczny. Na 1 m² najlepiej posadzić 10 roślin.

Przed posadzeniem moczymy korzenie w wodzie przez dwie godziny, następnie je rozluźniamy. Wrzosy sadzimy na tej samej głębokości, na jakiej rosły w doniczkach. Płytkie sadzenie powoduje przemarznięcie systemu korzeniowego.

Warunki uprawy

W ogrodzie wybieramy dla wrzosów słoneczne i możliwie suche miejsce, najlepiej o umiarkowanie wilgotnej glebie. Krzewinki nie tolerują gleby podmokłej, ciężkiej, zlewnej – na takiej szybko zasychają, żyjąc jeden, dwa sezony. Jeżeli bardzo upieramy się przy założeniu ogrodu wrzosowego w tak trudnym miejscu, koniecznie pamiętajmy o wypiętrzeniu rabaty przynajmniej o 20-30 cm. Przedtem zastosujmy drenaż grubości 10 cm, rozkładając warstwę żwiru na przekopanej glebie. Na rozłożony drenaż rozsypujemy 20-cm warstwę uprawnej ziemi.

Ciekawe odmiany pąkowe

Interesującą odmianą wrzosów są tzw. odmiany pąkowe, nieotwierające się. Dzięki temu nie starzeją się szybko i dłużej pozostają ozdobne, aż do 3 miesięcy. Są doskonałymi krzewinkami do dekoracji jesiennych balkonów i tarasów. Popularnymi odmianami pąkowymi o białych kwiatach są ‘Alicia’, ‘Melanie’, ‘Sandy’, ‘Klaudia’, ‘Maria’ i Martha’.

Inne odmiany pąkowe to ‘Alexandra’ – czerwona, ‘Annelise’ – jasnofioletowa, ‘Anette’ – różowa, ‘Aphrodite’ – czerwona, ‘Arabella’ – czerwona, ‘Bonita’ – czerwona,  ‘Golden Wonder’ – różowa, ‘Marleeen’ – różowa, ‘Nele’ – ciemnoróżowa, ‘Nina’ – ciemnoróżowa, ‘Pere-strojka’ – czerwona, ‘Plantarium’ – różowa, ‘Red Favorite’ – łososiowoczerwona  i ’Verena’ – jasnofioletowa.

Autorem tekstu jest dr Wiesław Szydło

W centrach ogrodniczych i szkółkach drzew i krzewów ozdobnych od kilku lat obserwujemy nasilenie sprzedaży roślin w okresie wiosennym i wyraźny jej spadek jesienią. Ze sprzedażą ściśle powiązany jest termin sadzenia roślin. Tak więc, analizując sprzedaż na przestrzeni roku, widać wyraźnie, że większość roślin jest obecnie sadzona w okresie wiosennym, natomiast drugi podstawowy termin sadzenia – jesień – bardzo traci na znaczeniu. Warto zadać sobie pytanie, dlaczego tak jest? Czy jest to zjawisko korzystne? Czy termin jesienny jest może złym okresem sadzenia?

Odpowiadając na tak postawione pytania, należy wyraźnie podkreślić, że jesienne sadzenie roślin (szczególnie wrzesień i październik) ma szereg zalet i w niczym nie ustępuje wiosennemu okresowi sadzenia, a czasami nawet może okazać się terminem lepszym. Sadzenie jesienne może bowiem przekładać się na uzyskanie bardzo dobrych wyników przyjęć i dalszego wzrostu roślin.

Jedynym wyjątkiem jest późne sadzenie (listopad/grudzień) gatunków o małej odporności mrozowej, np. magnolii, różaneczników, laurowiśni, ostrokrzewów, ogników. W tym przypadku lepiej zrezygnować z nasadzeń i zrobić to wiosną. Jakie są zatem zalety jesiennego sadzenia roślin? 

Zaleta nr.1: rośliny dobrze się przyjmują

Jest to ściśle powiązane z pogodą, która zwykle panuje w Polsce w tym czasie. Rośliny omijają okres letnich upałów, które czasami pojawiają się już w końcu maja i mają silny negatywny wpływ na wzrost roślin posadzonych wiosną. Zjawisko to mogliśmy obserwować w tym roku, gdy fala lipcowych upałów nawiedziła Polskę i wiele roślin posadzonych w maju i czerwcu, pozbawionych stałego nawadniania, uschło.

Jesienią notujemy więcej opadów, więc świeżo posadzone rośliny trafiają na lepsze (bardziej stabilne) warunki wilgotnościowe podłoża, co ma kolosalny wpływ na przyjmowanie się roślin.

Zwiększona ilość opadów ma bardzo korzystny wpływ na przyjęcie się roślin szczególnie w ogrodach i na działkach rekreacyjnych pozostawianych bez stałej opieki, a także w nasadzeniach miejskich. Ponieważ dzień jest coraz krótszy, to nawet w słoneczne dni rośliny są mniej narażone na wysychanie niż latem.

Pojawiające się liczne mgły również korzystnie wpływają na ograniczanie transpiracji roślin. Temperatura gleby sprzyja rozwojowi systemu korzeniowemu, co ma ogromne znaczenie dla zimowania roślin i ich wzrostu w roku następnym.

Zaleta nr.2: rośliny lepiej rosną w roku następnym

Jest to ogromna zaleta jesiennego terminu sadzenia roślin. Warto wiedzieć bowiem, że rośliny posadzone wiosną będą się przede wszystkim ukorzeniać i na ten proces skierowana będzie cała ich energia. My jako obserwatorzy nie będziemy tego widzieć w postaci wspaniałego rozwoju części nadziemnej, bo proces ten będzie odbywał się pod ziemią. 

Sytuacja będzie się przedstawiała zupełnie inaczej, gdy rośliny posadzimy jesienią. Proces ukorzeniania będzie wówczas prowadzony od września do listopada (grudnia), a już w marcu, kwietniu i maju nasze rośliny rozpoczną bardzo intensywną wegetację.

W przypadku gatunków kwitnących wiosną i wczesnym latem możemy spodziewać się zatem intensywnego kwitnienia. Rośliny takie będą również lepiej przygotowane na przejście ewentualnych letnich upałów, a także będą wykazywały większą odporność na czynniki chorobotwórcze. Będą także lepiej wykorzystywać nawożenie mineralne.

Potwierdzają to badania przeprowadzone przez Kantar w kwietniu 2021. W sondażu przeprowadzonym na zlecenie Krajowego Związku Grup Producentów Owoców i Warzyw aż 58% z nas deklaruje, że zwraca uwagę na to, żeby dieta wzmacniała odporność organizmu.

Jesteśmy również coraz bardziej zabiegani i mimo deklaracji nie za- wsze mamy czas na przygotowanie odpowiednio wartościowych posiłków. Najlepszym i najprostszym sposobem na wzmocnienie odporności organizmu jest spożywanie owoców. Nie wymagają one specjalnych i długotrwałych przygotowań. W tej kategorii mamy jednego lidera – jabłko.

Nie ma się czemu dziwić, to uniwersalna przekąska lub deser, który za- wsze może znaleźć się pod ręką. Oczywiście równie ważna jest jakość spożywanych jabłek. Najlepiej wybierać te, które mają potwierdzone pochodzenie i gwarantowane międzynarodowymi certyfikatami bezpieczeństwo – tak jak Jabłka Grójeckie z Chronionym Oznaczeniem Geograficznym. Jedno jabłko to prawdziwa bomba witaminowa. Zawiera wiele witamin i minerałów, m.in. z grupy A, C, E, D, K, B, a także wapń, potas i magnez. Ponadto substancje odżywcze zwarte w jabłku wykazują silne działanie antyoksydacyjne, a dzięki wysokiej zawartości błonnika pozytywnie wpływają na układ pokarmowy.

Źródło: https://www.pap.pl/mediaroom/862572%2Cczy-polacy-zwracaja-uwage-na-zeby-dieta-wzmacniala-odpornosc.html

Źródło: https://lekarzebezkolejki.pl/blog/jablka-jako-cenne-zrodlo-witamin/w-1615

Materiał powstał z udziałem Jabłka Grójeckie

Na stan górnych dróg oddechowych, a więc gardła oraz krtani wpływ ma wiele czynników. Jednym z ważniejszych jest oczywiście naturalna bariera immunologiczna naszego organizmu, która pomaga nam chronić się przed niechcianymi chorobami. Inną, równie ważną kwestią jest fakt codziennego narażania się na czynniki środowiskowe, które niestety pogarszają stan dróg oddechowych. Zanieczyszczenia powietrza, smog, lotne cząstki stałych i toksycznych związków – to wszystko z każdym oddechem trafia do naszych płuc. W sposób szczególny jesteśmy na to narażeni, gdy w naszym domu jakość powietrza ulega pogorszeniu. Warto zadbać o nie stosując nawilżacze i oczyszczacze powietrza, zwłaszcza w pomieszczeniach, gdzie spędzamy najwięcej czasu, w sypialni i pokoju dziecięcym. 

Jednak troska o prawidłowy stan dróg oddechowych powinna być prowadzona dwutorowo, a więc nie tylko poprzez oczyszczanie i nawilżanie powietrza, ale również przez wzmacnianie naturalnych sił organizmu. Mówiąc o wzmacnianiu układu immunologicznego nie możemy zapominać i o układzie pokarmowym i oddechowym. Odpowiedzialne, codzienne wybory oraz odpowiednia suplementacja pozwolą cieszyć się zdrowiem przez długie lata. Zdrowa, nieprzetworzona żywność, aktywność fizyczna, odpowiednia podaż witamin i minerałów oraz wspomaganie górnych dróg oddechowych. O ich wsparcie kondycji zadbasz dzięki Cukierkom Szałwiowym z ekstraktem i olejkiem szałwiowym z miodem i witaminą C niemieckiej  marki Reutter. 

Kultowy produkt dla całej Rodziny

Doskonała, perfekcyjna niemiecka receptura, która zawiera ekstrakt i olejek szałwiowy, miód i witaminę C wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Szałwia od lat jest znana ze swojego kojącego działania na podrażnione gardło i krtań. Dodatkowe nawilżenie błon śluzowych zapewnia porcja miodu, a witamina C nie tylko ułatwia wchłanianie składników aktywnych, ale również pomaga w uszczelnieniu naczyń, usuwa wolne rodniki i wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. 

Cukierki Szałwiowe firmy Reutter od lat zbierają laury środowisk opiniotwórczych za wysoką jakość. Ten produkt już wielokrotnie został wyróżniony w prestiżowych plebiscytach i konkursach. 

Cukierki Szałwiowe-Reutter to nie zwykły smak szałwiowy. Cukierki Szałwiowe-Reutter mają zawartość cennego ekstraktu i olejku szałwii lekarskiej, dlatego od lat cieszą się zaufaniem wymagających klientów.

Wybierając produkty dla siebie i swojej Rodziny zdecyduj się na sprawdzoną recepturę wysokiej jakości, czego gwarantem jest marka Reutter.

Dla najlepszego efektu należy je ssać, nie przegryzać, by zawarte dobroczynne olejki szałwiowe jak najdłużej uwalniały się w jamie ustnej i wolno wchłaniały do organizmu.

Prawdziwy ekstrakt z szałwii został zamknięty w cukierku, dzięki czemu unikając uciążliwego zaparzania ziołowych mieszanek, możesz korzystać z dobrodziejstw natury. Co ważne możesz też zawsze mieć je przy sobie, gdy poczujesz taką potrzebę móc sięgnąć po wyjątkowe, 100% oryginalne(nie zamiennik!), kojące cukierki szałwiowe, które działają już podczas ssania. 

Na takie rozwiązania mogła pozwolić sobie znana i sprawdzona marka, taka jak Reutter, która założona ponad wiek temu stała się pionierem wielu doskonałych ziołowych cukierków z ekstraktami i wyciągami pozyskanymi z roślin znanych ze swoich prozdrowotnych właściwości. 

Kultowe i dobroczynne Cukierki Szałwiowe firmy Reutter od dziesiątek lat dostępne są w aptekach i sklepach zielarskich. 

Cebulki tulipanów sadzimy jesienią, na 6-8 tygodni przed spodziewanymi przymrozkami, ponieważ potrzebują czasu, żeby się dobrze ukorzenić przed mrozami. W chłodniejszych rejonach kraju może to być już wrzesień lub październik. W cieplejszych częściach Polski cebulki możemy sadzić nawet na początku grudnia – i tak pięknie zakwitną w kolejnym roku.

A co zrobić, gdy zapomnieliśmy o posadzeniu cebul jesienią? Czy posadzić je wiosną po rozmarznięciu gleby? Absolutnie nie! Nie powinno się sadzić tulipanów wiosną. Rośliny może i wykiełkują, ale nie wytworzą liści, ani tym bardziej kwiatów. Najprawdopodobniej cebule po prostu zgniją.

Najlepsze stanowisko dla tulipanów

Tulipany preferują stanowiska ciepłe i pełne słońca. Najlepsze są miejsca zaciszne i osłonięte od wiatru. Przed zasadzeniem zadbajmy o podłoże, które powinno być żyzne, próchnicze, lekko kwaśne i przepuszczalne. Tulipany nie lubią miejsc o nadmiernej wilgotności - cebule są wrażliwe na choroby o podłożu grzybiczym. Przed sadzeniem przekopmy ziemię, odchwaśćmy i zasilmy kompostem lub nawozem mineralnym wieloskładnikowym o spowolnionym działaniu.

Jak sadzić tulipany?

Cebulki sadzimy głęboko. Zasada jest taka, żeby sadzić je na głębokość trzykrotnie większą niż wysokość cebuli. Umieszczamy cebulkę spiczastym końcem do góry po czym przykrywamy ziemią i mocno dociskamy. A jak gęsto sadzić tulipany? Najlepiej co 10-15 cm w rzędzie. Tulipany równie pięknie wyglądają sadzone w grupie w odległościach co 5 cm.

Żeby odstraszyć myszy i krety najlepiej umieścić cebulki w specjalnych koszyczkach z dużą ilością otworów. Jak sadzić tulipany w koszyczkach? Na spód sypiemy warstwę podłoża, następnie układamy cebule piętkami do dołu. Wkopujemy pojemnik na rabatę, tak by jego brzeg znajdował się na równi z poziomem gleby. Cebule posadzone w ten sposób będzie łatwo wykopać, gdy rośliny już przekwitną. Jeśli przez dłuższy czas panuje susza, należy podlewać cebule, do czasu, gdy ziemia zamarznie.

Tulipany bardzo dobrze rosną w doniczkach. Pojemnik należy do połowy wypełnić uniwersalnym podłożem i posadzić cebulki na głębokości trzykrotnie większą od ich wysokości, z zachowaniem kilkucentymetrowych odstępów między nimi. Cebule sadzimy we wrześniu lub październiku. Przed nadejściem mrozów donice wkopujemy w ziemię, owijamy materiałem termoizolacyjnym (agrowłókniną czy matą słomianą) lub zabezpieczamy kartonem lub styropianem. Wraz z końcem marca zdejmujemy osłony i wykopujemy zadołowane pojemniki.

Tulipany po kwitnieniu

Posadzone jesienią tulipany, w zależności od odmiany, kwitną przez całą wiosnę. Po uschnięciu kwiatów i zaschnięciu liści cebule tulipanów wykopujemy. Następnie suszymy, oczyszczamy z resztek liści i umieszczamy w suchym i ciemnym miejscu. Wykopując cebule sprawiamy, że w kolejnym sezonie wyrosną z nich zdrowe i bujne kwiaty.

Botanicy naliczyli blisko 100 gatunków nawłoci. Jednym z nich jest nawłoć pospolita Solidago virgaurea. Rośnie w Europie, zachodniej Azji, północnej Afryce i północnej Ameryce. Występuje w całej Polsce, jednak jest wypierana przez ekspansywne gatunki pozaeuropejskie, głównie amerykańskie, które początkowo uprawiano w Europie jedynie w kolekcjach roślin ozdobnych jako ciekawostki botaniczne.

Surowcem leczniczym jest ziele nawłoci pospolitej S. virgaurea herba, a także ziele nawłoci S. herba, będące mieszanką różnych gatunków nawłoci z przewagą nawłoci kanadyjskiej S. canadensis i nawłoci olbrzymiej (późnej) S. gigantea, zadomowionych w Europie gatunków północnoamerykańskich. 

Nawłoć pospolita kwitnie od lipca do października, dorasta do 120 cm. Łodyga jest mało rozgałęziona, gęsto ulistniona, z kwiatami zebranymi w koszyczki ułożonymi w grona. Łodyga kwiatostanowa wyrasta w drugim roku. Kłącza są krótkie, guzowate, z licznymi korzeniami. 

Nawłoć kanadyjska dorasta do 1,5 metra. Kwitnie od sierpnia do września. Kwiaty zebrane w drobne koszyczki tworzą duże zwisające wiechy. Kłącza są bardzo silne, pełzające, z podziemnymi rozłogami, co pozwala na łatwe rozprzestrzenianie się. Nawłoć olbrzymia jest podobna do pospolitej, różni się jednak drobnymi cechami morfologicznymi, np. kwiaty brzeżne mają dłuższe języczki od wewnętrznych.

Nawłoć ogrodowa S. x hybrida, będąca mieszańcem nawłoci kanadyjskiej z innymi gatunkami, np. nawłocią pospolitą, jest podobna do nawłoci kanadyjskiej, ma jednak większe kwiaty. Kwitnie w różnych terminach, np. odmiana ‘Goldweld’ od lipca do sierpnia, a ‘Spätgold’ we wrześniu-październiku. 

Mimozy można wykorzystywać do tworzenia grup parkowych i ogrodowych oraz żywopłotów bylinowych – szczególnie nawłoć pospolitą. Kwiaty nawłoci są chętnie oblatywane przez pszczoły. Uzyskany miód jest lekko kwaskowy i szybko krystalizuje. Kwiatostany nadają się na suszki. Po przekwitnięciu ścinamy kwiatostany, by nie dopuścić do zawiązywania nasion, bo nawłoć łatwo się rozsiewa. Można ją rozmnażać przez podział roślin wiosną.

Owoce aronii kryją w sobie ogromne bogactwo. Są wykorzystywane w farmacji jako surowiec do produkcji suplementów diety. Zawierają dużą ilość antocyjanów, fenolokwasy, garbniki, pektyny, witaminy (zwłaszcza C i P, a także witaminy z grupy owocowych, PP oraz prowitaminę A), sole mineralne: potas, wapń, fosfor, magnez, żelazo i pierwiastki śladowe: jod, mangan, molibden.

Owoce aronii są ekologicznym i zdrowym surowcem. Antocyjany, czyli czerwono-fioletowe barwniki, wykazują szereg pozytywnych właściwości farmakologicznych. Obniżają ciśnienie tętnicze krwi, wzmacniają naczynia krwionośne, a także wzmagając ukrwienie oka i stymulując produkcję rodopsyny, bardzo istotnej w procesie widzenia, polepszają jego jakość.

Antocyjany wykazują również działanie przeciw zapalne i przeciw utleniające, a także pośrednio wpływają na obniżenie poziomu tak zwanego złego cholesterolu. Również zawartość witaminy P (między innymi rutozydu, wchodzącego w skład leków, np. Rutinoscor binu) jest kilkadziesiąt razy wyższa od zawartości w owocach tradycyjnie uprawianych w Polsce.

Ze względu na cenne walory lecznicze aronię można stosować w profilaktyce chorób serca, układu krwionośnego, nerwowego oraz pokarmowego, gdyż łagodzi dolegliwości w chorobach wątroby i trzustki. Dodatkowo substancje biologicznie czynne zawarte w aronii łagodzą skutki radio terapii i zmniejszają działania uboczne leków antynowotworowych.

Aronia jest surowcem do produkcji soków, dżemów, win czy herbatek owocowych. Świeże owoce są cierpkie, więc nie jada się ich na surowo. Aby straciły swą cierpkość, należy je przez 48 godzin mrozić.

Jaką wyściółkę wybrać dla krzewu aronii?

Ściółkowanie to ważny zabieg pielęgnacyjny, który istotnie zmniejsza zachwaszczenie, wyrównuje wilgotność i temperaturę podłoża, może wpływać na strukturę gleby ograniczając udeptywanie, a w przypadku ściółek organicznych, w miarę ich mineralizacji, dostarczać krzewom dodatkowych składników odżywczych. W uprawie aronii szczególnie zalecane są ściółki pochodzenia naturalnego, w tym dobrze rozdrobniona słoma zbożowa i rzepakowa, kora drzewna oraz trociny.

                                                                                                                                  - odpowiada dr inż. Tomasz Mróz

Sok z aronii

Najszybciej i najprościej uzyskuje się bogaty w witaminy sok aroniowy w sokowniku-parowniku. Owoce aronii zmieszane są z cukrem w proporcji 1:1. Pod dane działaniu gorącej pary wodnej, da ją znakomity w smaku sok o barwie prawie czarnej.

Innym sposobem jest gotowanie jagód aronii z liśćmi wiśni z dodatkiem cukru i kwasku cytrynowego. 2 kg aronii z dodatkiem ok. garści liści wiśni zalewa się 3l gorącej wody, gotuje 15 min i odcedza. Do soku dodaje się 2 kg cukru, 5 dkg kwasku cytrynowego i gotuje 15 min.

Najważniejsze zabiegi pielęgnacyjne: cięcie wiosenne i po posadzeniu

Do nasadzeń aronii najlepsze są sadzonki dwuletnie. Dają one większe i wyrównane plony. Sadzonki produkowane z nasion mają zróżnicowaną siłę wzrostu i później owocują. Aronię najlepiej sadzić jesienią. Na wiosnę sadzenie powinno się odbywać od końca marca do połowy kwietnia. Pierwsze owoce pojawiają się rok po posadzeniu, jednak przy sadzeniu wiosennym owocowa nie może nastąpić w tym samym roku.

Cięcie krzewów posadzonych jesienią wykonuje się wiosną, zaś posadzone wiosną przycina się od razu po posadzeniu, co pobudza roślinę do rozrastania. Pędy skraca się o około ¼ lub 1/3 długości. W przypadku sadzonek bardzo silnych, dobrze ukorzenionych i mających wiele pędów przycinanie nie jest konieczne. Prócz cięcia aronia nie wymaga prawie żadnych zabiegów pielęgnacyjnych, jedynie usuwania chwastów w jej najbliższym otoczeniu.

Kluczem do udanej wycieczki jest odpowiednie przygotowanie się, dzięki czemu nie zaskoczy nas żaden dyskomfort, nagły deszcz, głód lub odwodnienie. Po pierwsze powinniśmy sprawdzić prognozę pogody i dostosować swój ubiór do zapowiadanych warunków atmosferycznych. Latem należy postawić na lekkie i przewiewne ubrania wykonane z bawełny lub innych materiałów dobrze odprowadzających pot, pozwalających skórze oddychać (np. poliestrowych). Jeśli w prognozie widnieje zagrożenie opadów deszczu, należy zabrać ze sobą kurtkę. Wybierając się w trudny (np. górski) teren – warto zaopatrzyć się w odpowiednie, trekkingowe buty.

Zanim ubierzemy się w odpowiedni strój, dobrze jest użyć wypróbowanego dezodorantu, który zapewni nam odpowiedni komfort i uczucie świeżości w czasie przemarszu. Sprawdzonym rozwiązaniem jest dezodorant Super Deo marki Reutter.

Ten skuteczny dezodorant z wysokogatunkowej krystalicznej skały znakomicie neutralizuje przykry zapach potu pod pachami i stopami pań, panów i młodzieży.
Nie podrażnia skóry – jest bez alkoholu. Nie oziębia pach jak inne dezodoranty. Nie koliduje z ulubionymi perfumami, gdyż jest bezwonny. Dodatkowym atutem jest jego wydajność – przy codziennym stosowaniu wystarcza aż na rok! Nie zostawia plam na ciele i ubraniu, ponieważ jest produktem oryginalnym, wysokiej jakości, co gwarantuje niemiecka marka Reutter. Znakomicie pielęgnuje ciało, pozostawiając komfort, który umożliwia skupienie się jedynie na  pięknych widokach podczas wędrówek.

Odpowiedni prowiant

Kolejnym istotnym aspektem przygotowań jest zapewnienie odpowiedniej ilości wody 
i jedzenia. Powinniśmy uwzględnić czas wędrówki, jej trudność i panującą temperaturę. Zdecydowanie więcej wypijemy podczas długiego marszu w 30 stopniowym upale niż podczas godzinnej wędrówki w 20 stopniowej temperaturze. Przyjmując, że będziemy wędrować trzy godziny w 25 stopniowym upale, musimy zabrać ze sobą około 3 litry wody na osobę (wartość jest orientacyjna – należy dostosować ją do swoich potrzeb). Jeśli chodzi o jedzenie, dobrze sprawdzą się produkty odporne na wysokie temperatury. Warto spakować np. kabanosy, suszoną wołowinę lub inne ulubione suche przekąski.

Pamiętaj o podstawach!

Letnie wędrówki mogą być naprawdę przyjemne i pożyteczne (zarówno dla zdrowia fizycznego, jak i psychicznego), gdy zawczasu się do nich przygotujemy. Wystarczy pamiętać o odpowiednim ekwipunku i zapewnieniu sobie komfortu i swobodnego samopoczucia, by móc cieszyć się letnią eskapadą bez żadnych przeszkód. A więc – mapy w dłoń!

Doskonały dezodorant Super Deo jest bardzo delikatny - testowany dermatologicznie. 
To chwalony przez wymagających klientów oryginalny produkt  dla każdego. Super Deo jest dostępny w aptekach i sklepach med.-zielarskich w dobrej cenie ok. 19 zł.

Ketmia syryjska potocznie nazywana jest również hibiskusem ogrodowym. Pochodzi z rejonów Azji o klimacie umiarkowanym i dobrze znosi nawet większe mrozy. Raczej trudno ją pomylić z zupełnie nieodporną na przemarzanie krewniaczką różą chińską Hibiscus rosasinensis, popularnym krzewem doniczkowym. Niektórzy właściciele ogrodów, po nieudanych próbach uprawy, uważają ketmię syryjską za roślinę niezbyt pewną, źle znoszącą nasze najmroźniejsze zimy. Jeżeli jednak zapewnimy jej właściwe stanowisko, szybko okaże się jednym z najpiękniejszych krzewów kwitnących.

Ketmia ogrodowa będzie dobrze rosnąć i bujnie kwitnąć, jeżeli zapewnimy jej miejsce ciepłe i mocno nasłonecznione, a także jak najlepiej osłonięte od wiatru. Podłoże powinno być przepuszczalne, bogate w próchnicę, bez długo utrzymującej się wilgoci. Wrażliwe na mróz są przede wszystkim młode okazy hibiskusa. Pierwszej zimy wokół posadzonej jesienią rośliny rozsypujemy grubą warstwą suche liście lub korę, a pędy otulamy gałęziami świerkowymi lub jodłowymi. W rejonach z ostrzejszym klimatem zaleca się sadzenie ketmii na wiosnę.

Pierwsze kwiaty hibiskus ogrodowy rozwija już w pełni lata i kwitnie niezmordowanie przez wiele tygodni. Najbardziej wytrwałe odmiany zdobią się kwiatami od lipca do października. Z kilku odmian o krótszym i różnym okresie kwitnienia można otrzymać kompozycję kwitnącą do późnej jesieni. Całe swoje piękno krzew ukazuje na rabacie mieszanej w towarzystwie bylin lubiących mocne nasłonecznienie. Osiągająca wysokość od 1,5 do 2,5 m roślina jest dobrze widoczna nawet w otoczeniu okazałych, pięknie kwitnących bylin, jak np. przegorzan, rudbekia czy dzielżan.

Ketmia syryjska jest krzewem rosnącym dosyć wolno. Jeżeli kupimy tanio małą młodą roślinę, musimy cierpliwie poczekać kilka lat, aby móc podziwiać pełnię jej urody. Nasza cierpliwość zostanie nagrodzona, gdy krzew po raz pierwszy okryje się całą masą cudnie rozwiniętych kwiatów. Najlepiej wybierać mocno rozrastające się okazy rozmnażane przez szczepienie. Jednak w tym przypadku musimy od czasu do czasu odnajdywać i wycinać wyrastające z podkładki dzikie pędy, aby nie zasłoniły i zagłuszyły cennej odmiany ozdobnej.

W mieszanej grupie krzewów wspaniałymi partnerami hibiskusa ogrodowego są omżyn Buddleja i dziurawiec Hypericum ‘Hidcote’. Ketmia posadzona między krzewami kwitnącymi na wiosnę i wczesnym latem nie musi z nimi konkurować, a poza tym taki układ roślin wyraźnie wydłuża okres kwitnienia całej grupy.

Ketmia syryjska jest doskonały krzewem na żywopłoty formowane. Przycina się je wiosną, nadając krzewom zaokrąglony kształt. Zakwitną na tegorocznych pędach, okrywając żywopłot całą masą kwiatów i rekompensując tym cudownym widokiem brak liści zimą.

Jeżeli chcesz, aby twój trawnik był w nienagannej kondycji i cieszył oko przez cały sezon, zacznij go prawidłowo pielęgnować oraz nawozić. Pamiętaj, że to właśnie nawozy dostarczają składników odżywczych, dzięki którym trawa lepiej się ukorzenia, jest gęstsza i pięknie wybarwiona.

Osiągnij mistrzowski trawnik, który będzie ozdobą ogrodu

Każdy właściciel ogrodu marzy o pięknym zielonym dywanie zdrowej trawy, na której mógłby spędzać czas z rodziną. To właśnie trawnik jest tłem dla innych roślin i wizytową pięknego ogrodu. Od czego więc zacząć pielęgnację trawy? Już wczesną wiosną powinno się nawozić trawnik produktami bogatymi w azot, który jest niezbędny do prawidłowego rozwoju roślin, w tym traw. Odżywia je i zapewnia soczyście zielony kolor bez zbędnego wysiłku. Dodatkowo trawnik jest wtedy bardziej odporny. Natomiast znaczny brak azotu powoduje żółknięcie trawy i zastopowanie jej dalszego wzrostu.

Poznaj sprawdzony i doceniony przez użytkowników produkt, który jest bogaty w azot i inne ważne składniki odżywcze. Błyskawicznie przenika do podłoża zaraz po aplikacji i podlaniu trawnika. Skutecznie wzmacnia darń oraz poprawia krzewienie trawy. Nawóz Mistrzowski Trawnik w mikrogranulach to produkt, który rozsypujemy równomiernie na powierzchni trawnika, najlepiej po skoszeniu trawy, aby wniknął tuż przy podłożu. Po wykonaniu tej czynności podlewamy trawnik, jeżeli w danym dniu nie jest przewidywany deszcz.

Poniżej kilka wskazówek jak najlepiej zadbać o trawnik wiosną i latem.

Nawożenie wiosną - krok po kroku:

1. Jeżeli są to pierwsze wiosenne prace związane z pielęgnacją i odżywieniem trawnika, istotne jest, aby za pomocą ostrych grabi lub wertykulatora wygrabić filc, czyli obumarłe źdźbła trawy. Mamy wtedy pewność, że powietrze ma dostęp do korzeni.

2. W przypadku, gdy warstwa obumarłych źdźbeł trawy jest zbyt gruba, warto użyć wertykulatora spalinowego, który usunie filc oraz natnie korzenie - w ten sposób zwiększy się absorpcja składników odżywczych.

3. Przystępując do aplikacji nawozu, należy pamiętać, by wykonywać zabieg w suchy i ciepły dzień. Trawnik powinien być uprzednio skoszony, aby mikrogranule nawozu mogły łatwiej wniknąć wgłąb podłoża, nie zostając na źdźbłach trawy.

4. Nawóz należy równomiernie rozprowadzić na całej powierzchni trawnika. Po aplikacji trawę podlewamy obficie wodą.

źródło: ShutterStock

Nawożenie trawnika latem:

1. Nawożenie trawnika latem jest niezwykle istotne ze względu na zachowanie soczyście wybarwionej trawy. Warto je wykonywać regularnie co 3 tygodnie aż do sierpnia.
2. Składniki odżywcze z nawozu aplikowanego wiosną zostały już wykorzystane przez rośliny, dlatego bardzo ważne jest, aby dostarczyć im kolejną porcję nawozu bogatego m.in w potas. To pierwiastek odpowiedzialny za prawidłowe ukorzenienie się trawy oraz odporność na niską wilgotność. To istotne ze względu na coraz częściej pojawiające się susze.
3. Podobnie jak w przypadku nawożenia wiosennego, aplikujemy nawóz podczas suchego i ciepłego dnia.
4. Za pomocą siewnika zasilamy trawnik nawozem w linii poziomej i pionowej, aby dokładnie pokryć powierzchnię trawnika.
5. Końcowym krokiem jest obfite podlanie trawnika, które zapewni wchłanianie się składników odżywczych do podłoża.

Skuteczny nawóz w postaci mikrogranul

Marka Florovit dostarcza odpowiednio dostosowanych preparatów do pielęgnacji roślin i trawników. Innowacyjne rozwiązania dają gwarancję odpowiednich efektów i nie szkodzą przy tym środowisku naturalnemu. Nawóz Florovit Mistrzowski Trawnik skutecznie wspiera wzrost trawy, a dzięki postaci mikrogranul szybko rozpada się pod wpływem wody, co powoduje łatwiejsze i skuteczne odżywienie. Mistrzowski Trawnik to przede wszystkim sprawdzona formuła skutecznych składników i szybkie działanie, którego efektem jest kompleksowe odżywienie trawy. Aby osiągnąć gęsty i zielony trawnik, warto postawić na prawidłowe nawożenie nawozem w mikrogranulach - to w nich tkwi sekret krzewienia, gęstej darni i soczystej zieleni trawnika.

źródło: Inco

Postaw na sprawdzony produkt Florovit

Podczas pielęgnacji trawnika warto zaufać rzetelnym i wiarygodnym produktom, które ułatwią pracę w ogrodzie. Marka Florovit to nawozy numer 1 w Polsce, którym zaufało już wielu pasjonatów ogrodu. Wybierając markę, która została wielokrotnie nagrodzona przez klientów m.in. medalami Złoty Laur Konsumenta 2020 i Konsumencki Lider Jakości 2019, możesz mieć pewność że twoje rośliny otrzymują wszystko, co najlepsze. Dzięki działaniu Mistrzowskiego Trawnika każdego dnia będziesz cieszyć się soczystą, zieloną barwą zdrowej trawy.

Na stan górnych dróg oddechowych, a więc gardła oraz krtani wpływ ma wiele czynników. Jednym z ważniejszych jest oczywiście naturalna bariera immunologiczna naszego organizmu, która pomaga nam chronić się przed niechcianymi chorobami. Inną, równie ważną kwestią jest fakt codziennego narażania się na czynniki środowiskowe, które niestety pogarszają stan dróg oddechowych. Zanieczyszczenia powietrza, smog, lotne cząstki stałych i toksycznych związków – to wszystko z każdym oddechem trafia do naszych płuc. W sposób szczególny jesteśmy na to narażeni, gdy w naszym domu jakość powietrza ulega pogorszeniu. Warto zadbać o nie stosując nawilżacze i oczyszczacze powietrza, zwłaszcza w pomieszczeniach, gdzie spędzamy najwięcej czasu, w sypialni i pokoju dziecięcym. 

Jednak troska o prawidłowy stan dróg oddechowych powinna być prowadzona dwutorowo, a więc nie tylko poprzez oczyszczanie i nawilżanie powietrza, ale również przez wzmacnianie naturalnych sił organizmu. Mówiąc o wzmacnianiu układu immunologicznego nie możemy zapominać i o układzie pokarmowym i oddechowym. Odpowiedzialne, codzienne wybory oraz odpowiednia suplementacja pozwolą cieszyć się zdrowiem przez długie lata. Zdrowa, nieprzetworzona żywność, aktywność fizyczna, odpowiednia podaż witamin i minerałów oraz celowane wspieranie górnych dróg oddechowych. O ich wsparcie kondycji zadbasz dzięki Cukierkom Szałwiowym z ekstraktem i olejkiem szałwiowym z miodem i witaminą C marki Reutter. 

Kultowy produkt dla całej Rodziny

Doskonała receptura, która zawiera ekstrakt i olejek szałwiowy, miód i witaminę C wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Szałwia od lat jest znana ze swojego kojącego działania na podrażnione gardło i krtań. Dodatkowe nawilżenie błon śluzowych zapewnia porcja miodu, a witamina C nie tylko ułatwia wchłanianie składników aktywnych, ale również pomaga w uszczelnieniu naczyń, usuwa wolne rodniki i wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. 

Cukierki Szałwiowe firmy Reutter to produkt, który już wielokrotnie został wyróżniony w prestiżowych plebiscytach i konkursach. Wybierając produkty dla siebie i swojej Rodziny zdecyduj się na wysoką jakość. 

Eksperci z firmy Reutter postawili nie tylko na jakość, ale pomyśleli również o wygodzie. Cukierki Szałwiowe – Reutter to bogactwo naturalnych składników.
Dla najlepszego efektu należy je ssać, nie przegryzać, by zawarte dobroczynne olejki szałwiowe jak najdłużej uwalniały się w jamie ustnej i wolno wchłaniały do organizmu.

Prawdziwy ekstrakt z szałwii został zamknięty w cukierku, dzięki czemu unikając uciążliwego zaparzania ziołowych mieszanek, możesz korzystać z dobrodziejstw natury. Co ważne możesz też zawsze mieć je przy sobie, gdy poczujesz taką potrzebę móc sięgnąć po wyjątkowe, 100% oryginalne(nie zamiennik!), kojące cukierki szałwiowe, które działają już podczas ssania. 

Na takie rozwiązania mogła pozwolić sobie znana i sprawdzona marka, taka jak Reutter, która założona ponad wiek temu stała się pionierem wielu doskonałych ziołowych cukierków z ekstraktami i wyciągami pozyskanymi z roślin znanych ze swoich prozdrowotnych właściwości. 

Kultowe i dobroczynne Cukierki Szałwiowe firmy Reutter dostępne są w aptekach i sklepach zielarskich. 

Hasło „zielony pokój” znane jest już od dawna. Jednak dotychczas przestrzenie mieszkalne i ogród były przeważnie wyraźnie rozdzielone. Zmieniło się to diametralnie wraz z pojawieniem się nowoczesnych mebli w stylu lounge. Są solidne i odporne na warunki pogodowe. Poza tym sprostają naszym wymaganiom co do komfortu siedzenia i podkreślają status właściciela ogrodu.  
Kąciki wypoczynkowe wśród zieleni mają teraz takie samo znaczenie jak strefy wypoczynku w domu – i tak jak one powinny być nie tylko funkcjonalne, ale też jak najatrakcyjniejsze. Na rynku można dostać fotele, sofy, poduszki i dywany z materiałów odpornych na wpływy atmosferyczne i promieniowanie UV, utrzymane w rozmaitych stylach. Do tego odpowiednie lampy – voilà, komfortowy salon na wolnym powietrzu gotowy! Jeśli obok pojawi się kuchnia, to już jako konsekwencja pierwszego kroku – ostatecznie współcześni ogrodnicy też lubią gromadzić się wokół paleniska.

Taras tylko od południa

Taras jest naturalnym przedłużeniem salonu, łączącym dom z zieloną przestrzenią ogrodu. W letnie, ciepłe dni staje się miejscem, w którym chętnie odpoczywamy, spędzamy czas z rodziną i przyjaciółmi, biesiadujemy. Najlepsze warunki pogodowe gwarantuje wystawa południowa. Tu słońce gości od wczesnych godzin porannych do późnych godzin popołudniowych. W ciągu ostatniej dekady sposób aranżowania tarasów zasadniczo się zmienił. To wpływ szeroko pojętej edukacji oraz wręcz nieograniczony dostęp do materiałów budowlanych i wykończeniowych. Meble z plastiku ustąpiły miejsca eleganckim kompletom z drewna egzotycznego i technorattanu, pojawiły się drewniane podłogi i profesjonalne oświetlenie. Można też zaobserwować, że założenia nabierają coraz bardziej wyrazistego stylu, dostosowanego (zgodnie z regułami sztuki) do najbliższego otoczenia.

Jaki styl wybrać

Do nowoczesnych domów pasuje kącik wypoczynkowy o prostokątnych kształtach, z modnymi plecionymi meblami, oraz nawierzchnia z dużych płyt. Z domem w stylu wiejskiego dworku będzie harmonizował taras wybrukowany naturalnym kamieniem, z dużym drewnianym stołem, licznymi poduszkami w stonowanych, naturalnych barwach i stylowo obsadzonymi doniczkami i pojemnikami. Reprezentacyjny taras powinien być nieprzeładowany, ale też niezbyt pusty. Chcąc ustawić na nim modne duże meble w stylu lounge, musimy koniecznie zaplanować odpowiednio wiele miejsca, ok. 10-12 metrów kwadratowych. Utwardzone miejsce na leżak też nie powinno być zbyt małe – najmniejsze możliwe rozmiary to trzy metry kwadratowe. Rośliny wnoszą życie do salonu na wolnym powietrzu. Jeżeli ustawimy kilka doniczek lub skrzynek balkonowych bezpośrednio pod ścianą, to przejście od domu do tarasu będzie sprawiało wrażenie bardziej harmonijnego. Ponadto za pomocą odpowiednich roślin możemy podkreślić styl naszego kącika. Doniczki z hortensjami, różami, floksami lub dzwonkami będą pasowały do tarasu rustykalnego. Na balkonie azjatyckim zaszeleszczą wysokie bambusy, a nowoczesny kącik wypoczynkowy ozdobimy bukszpanowymi kulami w smukłych naczyniach. Wybierając kwiaty jednoroczne, ograniczmy się do jednej lub dwu barw. Modne są duety kwiatowe w subtelnych odcieniach: purpura z morelą albo ciemny fiolet z kremową bielą.

Uwaga na podłoże

Jeśli chodzi o komplety wypoczynkowe, to ich wybór jest ogromny. Mogą być z drewna, metalu, tworzywa lub aluminiowych ram obciągniętych wytrzymałą tkaniną. W każdym przypadku powinny być stabilne, wygodne i odporne na wpływy atmosferyczne. Na ograniczonych przestrzeniach sprawdzą się sprzęty składane, przede wszystkim stoliki i krzesła. Pamiętajmy też,  że prostokątny stół zajmuje więcej miejsca niż okrągły. Duże ciężkie meble, takie jak kosze plażowe czy sofy w stylu lounge, niszczą trawnik, dlatego lepiej ustawiać je na utwardzonym podłożu, na przykład na drewnianym podeście lub powierzchni pokrytej żwirem. Ważna jest kolorystyka kącika, bo wpływa na nasz nastrój. Stonowane barwy, takie jak bez, oberżyna i terrakota, działają kojąco i dają wrażenie harmonii. Warto więc zaopatrzyć się w poduszki, koce i doniczki w tych kolorach.

Warto wiedzieć

Wszystkie drewniane urządzenia w ogrodzie muszą być zabezpieczane przed zniszczeniem co najmniej raz w roku. Dotyczy to zarówno foteli, leżaków, ławek i stołów wyciąganych wczesną wiosną ze składzików i garaży, jak i stojących w ogrodzie przez cały rok płotów, podestów tarasowych i altan. Największymi wrogami drewnianych mebli i urządzeń ogrodowych są woda, wilgoć i promienie UV. Mokre drewno jest idealnym miejscem do rozwoju grzybów pleśniowych, które są niebezpieczne nie tylko dla drewna, ale i dla człowieka. Wilgoć osłabia też trwałość materiału, powodując jego pękanie. Efektem działania pleśni jest biały nalot, pojawiający się na drewnie po okresie zimowym. Innym efektem nadmiaru wilgoci jest porost glonami.
Równie niebezpieczne jest działanie promieni UV. Poprzez rozkład celulozy powodują zmianę koloru drewna i ostatecznie jego szarzenie. Z kolei małe otwory w drewnie są oznaką żerujących wewnątrz owadów. 
Bardzo trwałe, a zarazem łatwe do utrzymania w czystości są meble wykonane z tworzyw sztucznych. W odróżnieniu od innych ogrodowych mebli nie wymagają czasochłonnych zabiegów pielęgnacyjnych. Nie potrzebują specjalnych środków czystości, wystarczy przetrzeć je wilgotną gąbką. 

• Koszty – to nasza główna siła napędowa. Jak wynika z badania Instytutu Badań Rynkowych i Społecznych, do oszczędzania energii elektrycznej Polaków w największych stopniu motywują jej koszty – 86 proc. Drugim w kolejności czynnikiem jest troska o środowisko naturalne (72 proc.). Dla ponad połowy respondentów (53 proc.) powodem oszczędzania energii elektrycznej jest uniezależnienie od surowców z Rosji.  Blisko 70 proc. respondentów planuje zwracać większą niż w poprzednich latach uwagę na zużycie energii elektrycznej. 

Transformacja energetyczna wymaga jednoczesnego zaangażowania wszystkich – od instytucji unijnych i rządów krajowych, poprzez biznes i energetykę, aż po gospodarstwa domowe. A zatem tzw. przeciętny obywatel ma także realny wpływ na zmiany. Nie tracąc na tym nic. Wręcz przeciwnie – tylko zyskując.

Latem myślimy jednak o oszczędzaniu energii nieco mniej. Wszak dni są długie, więc nie potrzebujemy aż tak doświetlać pomieszczeń w domu, a sezon grzewczy dopiero przed nami. Wbrew pozorom jest wiele sposobów, które możesz wdrożyć, także podczas okresu wakacyjnego. 

Racjonalnie korzystaj z klimatyzacji

Podczas upałów trudno jest wytrzymać nie tylko na zewnątrz, ale również w domu. Dla osób, które pracują zdalnie lub chcą po prostu odpocząć – klimatyzacja jest jak wybawienie. Ta jednak „pożera” bardzo dużo energii – jak więc i kiedy z niej korzystać?

Aby zbić nieco temperaturę, warto chociaż częściowo zaciągnąć zasłony lub rolety. Szczególnie te od strony południowej.
Okna otwieraj szeroko tylko nocą, gdy jest chłodniej. W ciągu dnia wpuszczasz w ten sposób gorące powietrze do mieszkania.

Na przyszłość warto też zainwestować w odpowiednią izolację dachu i ścian. Jest to jednorazowy, znaczący wydatek, ale szybko się zwróci – zarówno w sezonie grzewczym, jak i latem. Ocień również balkon – możesz to zrobić za pomocą klasycznej markizy czy chociażby parasola. Jednak idealnie sprawdzają się również rośliny, które dadzą nieco cienia, a przy tym ożywią widok. 

Odłączaj urządzenia od prądu

Gdy wyjeżdżasz na wakacje, odłącz maksymalną liczbę urządzeń w domu. Przede wszystkim telewizor, mikrofalówkę, komputery, pralkę – gdy z nich nie korzystasz, pracują one w trybie uśpienia, jednak wciąż pobierają prąd. Lodówkę również możesz odłączyć, o ile udało ci się ją wcześniej opróżnić.
Pamiętaj również, aby nie zostawiać wpiętych do gniazdek ładowarek. Pozostawianie ich podczas burz jest bowiem ryzykowne.

Wyłączaj światło

Niby oczywiste, jednak często zdarza nam się o tym zapominać. Szczególnie kosztowne jest zostawienie światła na kilka dni, gdy wyjeżdżamy na wakacje. Przed opuszczeniem mieszkania sprawdź zatem nie tylko pokoje, ale również takie miejsca jak garaż, piwnica, strych, altana. Ucz także dzieci, żeby gasiły światło po sobie.
Możesz pomyśleć również o zamontowaniu oświetlenia na fotokomórkę. Dzięki temu lampy będą generowały prąd tylko wtedy, gdy faktycznie przebywasz w danym pomieszczeniu.

Wymień żarówki na LED-owe

Technologia LED oferuje wysoką efektywność energetyczną. Oznacza to, że stanowi doskonałe źródło światła, przy wykorzystaniu niewielkiej ilości energii. Oświetlenie LED jest również bardziej trwałe od tradycyjnych żarówek. I chociaż koszt koszt żarówek tego typu jest wyższy przy zakupie, to w dłuższej perspektywie wychodzi oszczędniej.

W ogrodzie używaj urządzeń solarnych

Urządzenia solarne ładują się dzięki energii słonecznej, a zatem i one pomogą ci zmniejszyć zużycie prądu. Zamiast żarówek, posiadają one diody LED, dzięki czemu dają ciepłe, przyjemne światło. Można też wybrać wariant z czujnikiem ruchu. Sprawi to, że lampy będą paliły się tylko wtedy, gdy jesteś w ogrodzie.
Pamiętaj jednak, by urządzenia solarne ustawić w miejscach nasłonecznionych. W przeciwnym razie nie będą one w stanie naładować się w pełni, w wyniku czego ich efektywność spadnie. 

Konkurs - jak wygrać?

1. Wejdź na fanpage Mój Piękny Ogród na Facebooku i zamieść w komentarzu pod wybranym postem konkursowym swoje propozycje zastosowania produktów.
2. W pierwszym etapie konkursu wybranych zostanie 20 laureatów, każdy laureat otrzyma zestaw nagród: nóż składany, podkładka pod kolana, koszyk do zbiorów warzyw i owoców.
3. W drugim etapie konkursu zakwalifikowani laureaci przesyłają zdjęcia, pokazujące jedno z proponowanych wcześniej zastosowań produktu. Pięć najciekawszych zgłoszeń (jedno od jednego laureata) zostanie nagrodzonych nagrodą dodatkową w postaci sekatora nożycowego Merlot Fiskars.
3. Regulamin dostępny jest na www.mojpieknyogrod.pl pod linkiem REGULAMIN KONKURSU.
4. Na zgłoszenia czekamy od 30.06.2022 do 15.07.2022 (pierwszy etap konkursu). Drugi etap zostanie rozstrzygnięty do 15 sierpnia. 

W  pierwszym etapie konkursu do wygrania jest 20 zestawów składających się z:

Nóż składany Fiskars X-series™

• Nóż składany Fiskars X-series™ idealny do zbioru warzyw i owoców rosnących na mniejszych łodygach lub gałązkach.
• Precyzyjnie szlifowane ostrze ze stali nierdzewnej, zakrzywione na czubku, ułatwia pracę w trudno dostępnych miejscach - bez ryzyka uszkodzenia otaczających roślin.
• Składana konstrukcja zapewnia wygodne przechowywanie.
• Blokada ostrza sprawia, że nóż można łatwo zamknąć jedną ręką, dzięki czemu jest bezpieczny podczas użytkowania.
  
  
  Precyzyjnie szlifowane ostrze ze stali nierdzewnej, zakrzywione na czubku, ułatwia pracę w trudno dostępnych miejscach.

Koszyk do zbiorów warzyw i owoców Plus™

• Koszyk ogrodniczy Fiskars Plus™ zapewnia łatwy i efektywny sposób zbierania, transportu i czyszczenia zebranych plonów oraz narzędzi.
• Część z durszlakiem posiada otwory, które pozwalają umyć zebrane warzywa czy owoce, a pełna część może być używana do namoczenia lub przenoszenia czystych produktów lub narzędzi.
• Ergonomiczne uchwyty ułatwiają transport dużych zbiorów obiema rękami, można je zablokować do obsługi jedną ręką.
• Wymiary: 61 cm x 39 cm x 13 cm. 
  
  
  Perforowana i zamknięta część umożliwia oddzielenie żywności od narzędzi lub umytych zbiorów od niemytych.  

Podkładka pod kolana Solid™

• Podkładka pod kolana Fiskars Solid™ zapewnia ochronę kolan podczas pracy w ogrodzie.
• Dwuwarstwowa konstrukcja zapewnia wysoką trwałość.
• Skutecznie izoluje przed twardym, zimnym i wilgotnym podłożem.
• Miękka pianka wewnątrz poprawia komfort pracy.
• Wygodny uchwyt ułatwia przenoszenie.
• Optymalny rozmiar produktu oferuje wystarczająco dużo miejsca podczas pracy.
• Wymiary; 45,7 cm x 27,9 cm x 1,9 cm.
  
  
  Dwuwarstwowa konstrukcja zapewnia wysoką trwałość. Skutecznie izoluje przed twardym, zimnym i wilgotnym podłożem. 

W  drugim etapie konkursu do wygrania jest 5 sekatorów.

Fiskars Sekator nożycowy Inspiration Merlot P26 - to wysokiej jakości sekator ogrodowy w modnym kolorze.

• Przeznaczony do cięcia świeżych gałęzi.
• Ergonomiczny kształt uchwytów, pozwalający na wygodne trzymanie narzędzia w trakcie pracy.
• Górne ostrze pokryte powłoką PTFE zapewnia czyste cięcie i minimalizuje tarcie.
• Intuicyjna blokada ostrzy zabezpiecza sekator podczas transportu i przechowywania.
• Odpowiedni dla osób prawo i leworęcznych.
• Praktyczny otwór do założenia rzemyków.

Oczywiście nie każdy i nie zawsze może jeść wszystkie produkty. Jednak naczelną zasadą powinien być umiar i prawidłowo zbilansowana dieta. Bardzo podobnie jest w przypadku mleka.

Spora część konsumentów podążając za informacjami pochodzącymi głównie z internetu twierdzi, że mleko powinny pić jedynie małe dzieci. Dr hab. Monika Wszołek obala te przekonania. Jak twierdzi w wywiadzie dla serwisu naukawpolsce.pl, że mleko nie tuczy, ale sprzyja utrzymaniu właściwej masy ciała. Badania potwierdzają, że jego spożycie korzystanie wpływa na zdrowie osób z nadciśnieniem lub osteoporozą.

Jedną z najlepszy form spożywania są produkty fermentowane, a więc kefiry, jogurty, maślanki lub mleko zsiadłe. Dzięki fermentacji są łatwiej przyswajalne dla organizmu. Naukowcy zalecają aby osoby spożywające duże ilości mleka, włączały do swojej diety warzywa, które będą równoważyć nadmiar białka spożywanego wraz z mlekiem.

Płynne mleko ma właściwości alkalizujące. Przeciwdziała więc zakwaszaniu organizmu. Natomiast produkty takie jak sery żółte lub pleśniowe, spożywane w dużych ilościach mogą doprowadzić do zakwaszenia organizmu.

Oczywiście, tak jak w przypadku każdego innego produkty, są osoby, które źle reagują na mleko lub jego przetwory. Takie osoby powinny go unikać, jednak nie sytuacje te należy zawsze rozpatrywać indywidualnie.

Świeże, słodkie mleko ma jeszcze jedną interesującą właściwość. Jak się okazuje, nasze babcie, lecząc ból gardła czy przeziębienie, doskonale wiedziały co robią. W trakcie procesu zwanego proteolizą, w czasie którego ludzki organizm rozkłada mleko na czynniki pierwsze, tworzone są własne białka. Dzięki temu nasze ciało wytwarza kazomorfiny i inne peptydy opioidowe, które uśmierzają ból. Są to substancje o właściwościach przeciwbólowych, przeciwnadciśnieniowych i przeciwnowotworowych, antybiotycznych, antyoksydacyjnych oraz przeciwzakrzepowych.

Widzimy więc, że mleko i jego przetwory to wartościowe i pożyteczne dla organizmu pożywienie. Tak jak w innych przypadkach najlepiej czerpać wiedzę, że źródła, a więc od naukowców, a nie sugerować się obiegowymi opiniami o niewiadomym pochodzeniu.

Jakie rośliny na żywopłot formowany

Żywopłot strzyże się w zgodzie z naturalnym rytmem życia roślin. Dlatego jedne gatunki wystarczy przyciąć raz do roku, inne trzeba ciąć kilka razy. Oczywiście najwięcej zachodu wymagają żywopłoty formowane. Do nasadzeń przydomowych dobre będą m.in. grab pospolity i buk zwyczajny. Spośród drzew i krzewów iglastych godne polecenia są cis pospolity, żywotnik i cyprysik. Opinię sprawdzonych i niezawodnych mają też liściaste drzewa i krzewy wiecznie zielone, m.in. bukszpan, ognik, laurowiśnia wschodnia i ostrokrzew. Nie do przecenienia jest ligustr pospolity, który ma opinię rośliny niezniszczalnej i bardzo dobrze reagującej na cięcie. Nieoczywistym wyborem będą głóg i klon polny. 

Kiedy wykonać cięcie żywopłotu

Regularne kształty żywopłotu uzyskuje się przez cięcie pielęgnacyjne. Żywopłoty liściaste strzyżemy od trzeciego roku po sadzeniu. Ważne, aby nadawać im trapezowy przekrój, bo dzięki takiemu profilowi światło słoneczne będzie docierać także do niżej położonych pędów. Pomocne w utrzymaniu równej płaszczyzny cięcia będą sznurki, przymiary listwowe czy kartonowe szablony. Żywopłoty liściaste można przycinać już pod koniec lutego (pierwsze cięcie). Następne cięcie należy zaplanować na czerwiec. Górną krawędź żywopłotu warto zaokrąglić albo wręcz pochylić, aby ułatwić ześlizgiwanie się topniejącego śniegu. Jeżeli krzewy rosną silnie, można je przyciąć po raz trzeci (w sierpniu lub wrześniu). Iglaki przycina się zwykle późną wiosną, a drugi raz w połowie lata, odrastające pędy muszą zdrewnieć przed zimą. 

Techniki formowania żywopłotu

Żywopłot może mieć różny profil. Wysokie nasadzenia (do 2 metrów) z drzew i krzewów o dużych liściach, np. ligustra czy laurowiśni, dają się łatwo formować w półelipsę. Takie ukształtowanie gwarantuje równomierne nasłonecznienie pędów na całej powierzchni żywopłotu. 
Żywopłoty z iglaków (cis, żywotnik) powinno się kształtować tak, aby uzyskać profil trapezu, on też zapewnia dobre nasłonecznienie ścian bocznych. Formowanie wykonujemy już w pierwszych latach po sadzeniu. 
Formy sześcienne są polecane tylko dla gatunków tolerujących cień, jak cis, grab zwyczajny i buk zwyczajny. Można je też stosować dla niskich żywopłotów obwódkowych. W utrzymaniu prostej płaszczyzny pomocne są tyczki i sznurki, które rozpinamy wzdłuż ścian żywopłotu. Cięcie najlepiej przeprowadzać w pochmurny dzień lub wieczorem.

Najlepsze narzędzia do cięcia żywopłotu

Duży wpływ na jakość cięcia ma rodzaj narzędzi. Inaczej tną nożyce ręczne, a inaczej elektryczne. I tak np. laurowiśnię zaleca się strzyc sekatorem lub ręcznymi nożycami liść po liściu lub pęd po pędzie, bo duże ostrza nożyc elektrycznych rozrywają blaszki liściowe, powodując ostatecznie ich brązowienie. Do usuwania pojedynczych suchych gałązek najlepszy jest sekator kowadełkowy, mający płaskie dolne ostrze. Do cięcia miękkich zielonych pędów nada się sekator z mechanizmem nożycowym. Ostrza zawsze powinny być gładkie i ostre, w przeciwnym razie po cięciu powstanie rana szarpana. Jeżeli pęd ma być usunięty, wycinamy go u nasady; jeżeli ma być skrócony, trzeba go przyciąć nad oczkiem skierowanym na zewnątrz korony.

Do cięcia żywopłotów doskonale nadają się nożyce dźwigniowe. Dzięki unikatowemu systemowi przekładni zębatych, w które są wyposażone, można uzyskać nawet trzykrotne zwiększenie siły cięcia. Do tego dochodzą takie udogodnienia jak teleskopowe rączki czy obrotowe głowice tnące do trymowania wyżej położonych partii drzewek i krzewów.

Jak można zauważyć pokrzywa jest dobroczynna, dlatego warto wprowadzić ją do swojej diety.

Extra(kt) pokrzywy w cukierkach pokrzywowych od Reuttera 

Jeżeli brakuje nam czasu na zebranie, wysuszenie oraz przygotowanie pokrzywy do spożycia, niemiecka firma podsuwa rozwiązanie.

Teraz w doskonałej wygodnej formie Cukierka Pokrzywowego z EKSTRAKTEM pokrzywy od firmy Reutter. Nie do zaparzania, lecz do ssania. Sama wygoda!

Cukierki Pokrzywowe firmy Reutter są produktem oryginalnym i zawierają pełnowartościowy cenny wyciąg, czyli ekstrakt z pokrzywy, a nie syntetyczny smak pokrzywy. Poza tym w tych cukierkach pokrzywowych zastosowane składniki są tylko w pierwszym gatunku. Za jakość zostały wyróżnione przez prestiżową Fundację Rozwoju Kardiochirurgii w Zabrzu!

Bądź mądry, czytaj etykiety i kupuj oryginały.

Wprowadź więc do swojej diety pokrzywę i ciesz się doskonałymi korzyściami, jakie możesz uzyskać poprzez jej spożywanie. 

Dobroczynne i oryginalne Cukierki Pokrzywowe firmy Reutter cieszą się zaufaniem klientów, są dostępne w aptekach i zielarniach.

Podlewamy obficie

Jest to podstawowa zasada dotycząca nawadniania roślin. Lepiej podlewać rośliny większymi dawkami i rzadziej, tak aby woda dostała się do głębszych warstw podłoża, niż często w niewielkich ilościach. Prawidłowo przeprowadzone podlewanie powinno dostarczyć wodę do korzeni na głębokość 10-15 cm. Częste, lecz powierzchowne podlewanie jest mało efektywne. Prowadzi jedynie do dużych strat wody powstałych w wyniku parowania. Wpływa również niekorzystnie na rozwój systemu korzeniowego, który rozrasta się na boki zamiast w głąb ziemi. W konsekwencji rośliny są mniej odporne na suszę i bardziej wrażliwe na przemarznięcie w zimie.

Nawadniamy rano lub wieczorem

Ogród najlepiej podlewać rano (godz. 6-8) lub wieczorem (godz. 17-19). Nie zaleca się podlewać roślin w godzinach południowych w trakcie silnego promieniowania słonecznego, gdyż prowadzi to do dużych strat wody powstałych w wyniku jej parowana.

Przygotowujemy podłoże

Już na etapie sadzenia roślin warto odpowiednio przygotować podłoże, tak aby zwiększyć jego właściwości sorpcyjne i zapobiec zbyt szybkiemu przenikaniu wody w głębsze partie gleby. Szczególnie istotne jest to w przypadku gleb piaszczystych, które szybko przesychają. W celu podniesienia zdolności gleby do magazynowania wody najlepiej przekopać ją z kompostem, obornikiem lub ziemią próchniczą. Próchnica cechuje się bardzo dużą pojemnością wodną, co sprzyja efektywnemu wykorzystaniu wody z opadów i podlewania. Ponadto dzięki dużej zawartości próchnicy w glebie tworzą się w niej  struktury gruzełkowe, które poprawiają właściwości wodno-powietrzne podłoża.

Dobrze rozpoznajemy potrzeby roślin

Warto znać wymagania wodne rosnących w ogródku roślin. Wówczas unikniemy częstego podlewania tych gatunków, które doskonale radzą sobie w suchym podłożu. Warto zwrócić również uwagę na dobór roślin do konkretnego stanowiska. Na miejsca słoneczne i suche należy sadzić np. jałowce, lawendy, rojniki, rozchodniki.

Montujemy systemy nawadniania

Spore oszczędności w zużyciu wody zapewni system nawadniania. Woda z linii kroplujących powoli sączy się pod rośliny i stopniowo wnika w podłoże. Ponieważ linie kroplujące biegną pod ziemią lub warstwą ściółki, nie dochodzi tu do strat wody. Systemy nawadniania doskonale sprawdzają się w pobliżu roślin lubiących stale wilgotne podłoże, np. różaneczników, azalii, hortensji, a także w warzywniku. Doskonale sprawdzą tu się wszystkie linie kroplujące oraz pocące się węże ogrodowe.

Ściółkujemy rabaty i grządki

Kolejnym sposobem na ograniczenie zużycia wody w ogrodzie jest ściółkowanie rabat. Warstwa ściółki skutecznie ogranicza parowanie wody i wpływa korzystnie na dłuższe utrzymanie wilgoci w podłożu. W ogrodzie ozdobnym najczęściej wykorzystujemy do tego celu korę sosnową i kamień ozdobny, jednak doskonale sprawdzą się również szyszki i kompost, a w warzywniku pocięta słoma i trociny. Aby ściółkowanie spełniało swoje zadanie, warstwa ściółki powinna mieć grubość ok. 5-6cm.

Zbieramy deszczówkę

Deszczówka jest miękka, czysta, ma lekko kwaśny odczyn i doskonale nadaje się do podlewania roślin, a po zastosowaniu najzwyklejszych filtrów także do mycia rąk czy mycia samochodu. Średnia roczna suma opadów w Polsce wynosi 600 mm/m² (w przeliczeniu 0,6 m³), a zatem z dachu o powierzchni 100 m² można zebrać 60 m³ wody. Jeden m³ to 1000 l, a więc roczny opad daje 60 tys. litrów deszczówki! W czym najlepiej gromadzić takie zapasy. W sprzedaży są specjalne pojemniki do wkopywania w ziemię. Są one dostępne w kompletnych zestawach z pompami, przewodami, filtrami. Są na tyle mocne, że można je zakopać pod wjazdem do garażu.

Formujemy zagłębienia wokół roślin

Sprawdzonym sposobem na zatrzymanie wody pod roślinami jest wykopanie zagłębień – mis, w których będzie mogła zbierać się woda. Sprawdza się to w przypadku ręcznego podlewania większych krzewów i drzew owocowych. Dzięki misom woda nie rozlewa się poza zasięg bryły korzeniowej.

Inwestujemy w sterowniki

Jeśli wybieramy się na wakacje i nie chcemy martwić się o trawnik i rośliny w naszym ogrodzie, pomyślmy o sprzęcie, który wyręczy nas w nawadnianiu. Doskonałym rozwiązaniem są sterowniki, które można w łatwy sposób zaprogramować. Razem ze zraszaczami tworzą niezastąpiony duet, który sprawdzi się w każdym ogrodzie. Urządzenia są proste w konfiguracji i obsłudze, automatycznie włączają i wyłączają wodę zgodnie z naszym harmonogramem. Duży, czytelny wyświetlacz LCD sprawia, że programowanie jest łatwe i intuicyjne. Po prostu ustawiamy czas rozpoczęcia i zakończenia pracy, częstotliwość nawadniania i czas trwania.

Spulchniamy podłoże motyką

Aby podłoże dłużej trzymało wilgoć, glebę należy regularnie motyczyć. Przerywa się w ten sposób kapilary glebowe, którymi woda podciągana jest z głębszych warstw gleby.

„Jedne warzywa lubią swoje towarzystwo, a inne mniej. Warto to wiedzieć, zanim je posadzimy” – Janina Mroczek, Jawor

Prowadzę działkę od 35 lat i przez ten czas wiele się nauczyłam. Swoją wieloletnią wiedzę i spostrzeżenia pragnę przekazać innym działkowiczom, zwłaszcza tym początkującym. 

Warzywa z własnej uprawy to prawdziwy skarb, ale bez kwiatów i krzewów owocowych nasze ogródki nie wyglądałyby tak pięknie. I dlatego swoją działkę podzieliłam na 3 kwatery – część warzywną, kwiatową i sadowniczą. Pracy jest sporo, ale mimo to oboje z mężem z niecierpliwością wyczekujemy wiosny. Budząca się do życia przyroda zawsze napawa nas radością i zachęca do działania.

Czy istnieje najlepsze sąsiedztwo dla roślin krzyżowych?

Kapustowate (Brassicaceae), dawniej nazywane krzyżowymi, to dość liczna rodzina, do której zaliczamy około 4000 gatunków. W kuchni najczęściej wykorzystujemy różne kapusty, brukselkę, kalafiory, brokuły, rzodkiew czy jarmuż. Wszystko co lubimy mieć na talerzu warto mieć też w przydomowym ogródku warzywnym. Nie ma uniwersalnych zasad dotyczących uprawy współrzędnej z kapustowatymi, dlatego zawsze warto podchodzić do sprawy indywidualnie (z poziomu gatunku). Nie mniej, rośliny kapustowate (zazwyczaj) najlepiej rosną w towarzystwie innych kapustowatych, ziół, cebuli, buraków, selerów i ogórków. Nie lubią za to sąsiedztwa marchwi, pomidorów i truskawek. Zazwyczaj, bo wyjątkiem jest np. rzodkiew, która źle rośnie w towarzystwie innych kapustowatych i hyzopu, ale w sąsiedztwie marchwi i pomidorów czuje się wyśmienicie.

                                                                                                                                    - odpowiada dr inż. Tomasz Mróz

Wysiew nasion warzyw

Przed planowaniem warzywnika i sadzeniem, warto przemyśleć co warto wysiać wcześniej, aby mieć większe i szybsze plony. Już w lutym należy prowadzić wysiew pomidorów oraz selera. Kiełki tego ostatniego rosną dość powolnie, dlatego nasiona wsadzone do ziemi do niewielkich szklarenek w lutym, wzrosną na około 10 cm sadzonki w kwietniu.

Sadzenie warzyw a planowanie warzywnika

W związku z tym, że zaczynamy nowy sezon ogrodniczy, chciałabym przekazać trochę wskazówek odnośnie rozplanowania warzyw na działce, czyli ich sąsiedztwa. Mało kto wie, ale rośliny, podobnie jak ludzie, mają swoje sympatie i antypatie. Niektóre bardzo się lubią i posadzone obok siebie wspaniale rosną. Inne, będąc w swoim sąsiedztwie, częściej chorują i dają niższe plony. Dobrze znać niektóre sekrety natury.

Pomidory

 Pomidory nie mogą być posadzone blisko rzodkiewek i kapusty, bo opóźniają ich kwitnienie

Pietruszka

Pietruszka dobrze rośnie tuż obok pomidorów. Sieję ją na grządkach po kapuście i fasoli.

Rzodkiewka

Rzodkiewka uwielbia ogórki, sałatę, cebulę i buraki.

Sałata

Sałata lubi ogórki, por, cebulę, rzodkiewkę, fasolę szparagową.

Groch

Groch należy sadzić koło marchwi, ogórków, selera, truskawek. Dobrze rośnie po marchwi i burakach.

Koper

Koper wysiewam obok cebuli, sałaty, ogórków, buraków.

Seler

Seler lubi kalafiory i pomidory.

Kapusta

Kapusta, kalafior i kalarepa doskonale się czują w sąsiedztwie buraków, cebuli, ogórków i selera.

Czosnek

Czosnek da obfite plony posadzony po ogórkach i niedaleko pomidorów, selerów, buraków i truskawek.

Ogórek

Ogórek lubi sałatę, koper, kukurydzę, seler, słonecznik oraz cebulę.

Por

Por wysadzam przy marchwi, burakach, fasoli lub sałacie.

Mam nadzieję, że dzięki moim uwagom inni działkowicze będą  cieszyć się zdrowymi i dużymi plonami ze swoich ogródków.

Janina Mroczek

Żeby uzyskać większe, dorodniejsze i równomiernie dojrzałe owoce pomidorów, dobrze jest je teraz odpowiednio poprowadzić. Dotyczy to głównie odmian wysokich, wiotkołodygowych. Paliki utrzymują roślinę w pionie, co umożliwia równomierne dojrzewanie owoców.  Najłatwiej jest prowadzić je na jeden pęd, usuwając wszystkie pędy boczne, sukcesywnie wyrastające z kątów liści.

Pędy te uszczykujemy przy samej nasadzie, gdy są jeszcze całkiem małe. Szczególnie ważne jest jak najwcześniejsze usuwanie pędów wyrastających tuż pod kwiatostanami, bo ich silniejszy rozwój może powodować zrzucanie kwiatów i zawiązków owoców. Pomidory możemy prowadzić także na dwa pędy – pozostawia się wówczas jako drugi pęd najsilniejszy, wyrastający zaraz pod pierwszym kwiatostanem.

Następnie usuwa się wszystkie pozostałe pędy boczne, tak jak w pierwszym przypadku. Pomidory można prowadzić także na trzy pędy. Jeżeli podczas kwitnienia pomidorów występują dłuższe chłody, opady albo susza (albo pomidory rosną w zamkniętej szklarni) – owady nie zapylą kwiatów i wtedy trzeba sięgnąć po środki zaradcze.

Wystarczy kupić specjalny preparat hormonu wzrostu, nalać go trochę do kubeczka po jogurcie i zanurzać w nim kolejno wszystkie kwiatostany, w których połowa kwiatów jest już rozwinięta. Zapylanie można powtórzyć, gdy wszystkie kwiaty są rozwinięte.

Spis treści:

1. Naturalne opryski z pokrzyw - jak zrobić?
2. Stosowanie oprysków z pokrzyw - na mszyce, na pomidory
3. Oprysk z pokrzyw i skrzypu

Na mojej dość sporej działce nie stosuję nawożenia mineralnego ani też chemicznych oprysków. Do kompleksowej ochrony roślin wybrałem pokrzywę i wszystkim ją gorąco polecam. Przygotowuję z niej gnojówkę całkowicie przefermentowaną, gnojówkę fermentującą, wywar oraz wyciąg.

Naturalne opryski z pokrzyw

Pokrzywa jest bardzo wartościową rośliną. W liściach i pędach ma potas, magnez, fosfor, wapń, żelazo, witaminy (A, B, C, K), kwasy organiczne oraz barwniki – flawonoidy, które są przeciwutleniaczami i chronią rośliny przed chorobami i szkodnikami.

Gnojówkę z pokrzywy przygotowuję w plastikowych wiadrach. Naczynia metalowe nie nadają się do tego celu.

Zbieram kilogram świeżej pokrzywy przed kwitnieniem, potem tnę na drobne kawałki sekatorem.

Rozdrobnione ziele zalewam 10 litrami odstanej wody deszczowej lub nagrzanej z własnej studni. Unikam stosowania wody z sieci wodociągowej, gdyż jest chlorowana. Czasami nastawiam kilka wiader jednocześnie.

Przykrywam je starą firanką z drobnymi oczkami, aby nie wpadały do nich owady oraz śmieci. Stawiam je w ustronnym miejscu działki.

Gnojówkę mieszam 2 razy dziennie – rano i wieczorem – tak aby dobrze ją napowietrzyć. To ważne, gdyż fermentacja powinna przebiegać w warunkach tlenowych. Aby nie wydzielał się przykry zapach, można dodać Efektywnych Mikroorganizmów.

Fermentacja w zależności od temperatury kończy się po 2–4 tygodniach. Gnojówka robi się klarowna i przestaje się pienić. Stosuję ją w rozcieńczeniu 1:10 lub 1:20 do nawożenia drzew i krzewów owocowych, kapusty, pomidorów, kalafiorów, selerów, ogórków, róż, kwiatów jednorocznych oraz bylin. Nie należy nawozić nią czosnku, cebuli, fasoli i grochu.

Stosowanie oprysków z pokrzyw

Rozcieńczoną gnojówkę (1:20) stosuję przeciw mszycom, przędziorkom, a także chlorozie liści. Rośliny pryskam, w miarę potrzeby, co 3–4 dni. Aby pozbyć się mączniaka rzekomego z roślin ozdobnych i warzyw, zazwyczaj robię oprysk w rozcieńczeniu 1:10.

Najczęściej gnojówki bez rozcieńczenia używam do wielokrotnego podlewania pryzmy kompostowej albo stosuję ją do nawożenia ziemi przed uprawą.

Gnojówkę fermentującą 4–5 dni wykorzystuję do zwalczania mszyc, przędziorków, tarczników i miseczników na drzewach i krzewach owocowych.

Opryski mieszanką w rozcieńczeniu 1:50 wykonuję przed rozwijaniem się liści i kwiatów 3 razy co 3 dni. Do przygotowania takiego preparatu wykorzystuję 1 kg zielonych roślin lub 200 g suszonego ziela na 10 litrów wody.

Wyciąg z pokrzywy przygotowuję, zalewając kilogram świeżych lub 200 g suchych roślin 10 litrami wody na 12–24 godziny. Opryskuję nim rośliny przeciwko przędziorkom i mszycom. Preparat należy nanosić dokładnie na obie strony liści.

Wywar z pokrzywy w rozcieńczeniu 1:5 stosuję wczesną wiosną do zwalczania na krzewach owocowych następujących chorób grzybowych: zamieranie pędów malin, szara pleśń, amerykański mączniak agrestu, rdza. Wywar przygotowuję, zalewając kilogram ziela lub 200 g suszu 10 litrami wody. Gotuję to przez 30 minut. Preparatem o tym samym rozcieńczeniu opryskuję też rozsadę kapusty przeciwko chowaczom łodygowym oraz kile kapusty.

Oprysk z pokrzywy i skrzypu - przepis krok po kroku

Dodatek skrzypu polnego w gnojówce stosowanej do oprysków służy do zwalczania przędziorków. Skuteczny także w przypadku mszyc.Gnojówkę ze skrzypu i pokrzywy robimy podobnie jak tę z samych pokryw. W tym przypadku stosujemy 500 g świeżych liści pokrzywy i 500 g świeżych pędów skrzypu polnego. Zalewamy około 10 l wody i pozostawiamy aby sfermentowało przez około tydzień. Baniak można wystawić w ogrodzie na zewnątrz na działanie promieni słonecznych, aby przyspieszyć cały proces. Podczas wykorzystywania gnojówki do oprysków, należy pamiętać, że trzeba ją rozcieńczyć w proporcji 1 szklanka gnojówki na 5 szklanek wody. Idealnie nadaje się podczas całego okresu wegetacji roślin. To skuteczny środek na mączniaka prawdziwego.

Do najczęściej występujących chwastów dwuliściennych należą:

• mniszek lekarski (zwany potocznie mleczem)
• komosa (potocznie zwana lebiodą)
• bylica
• żółtlica drobnokwiatowa
• szkarłat szorstki
• przetaczniki

Czysta ekologia

Jeśli chcemy, aby nasz ogród czy działka były w pełni ekologiczne, w zwalczaniu chwastów powinniśmy stosować stare, sprawdzone metody, jak pielenie i ściółkowanie. Aby praca była czysta, szybka i przyjemna, warto mieć pod ręką sprawdzone narzędzia.

Usuwanie chwastów z trawnika

Trawnik jest jednorodnym pod względem swojego składu zbiorowiskiem roślinnym. Jeżeli przez dłuższy czas nie będziemy ingerować w jego rozwój, na murawie pojawią się nowe rośliny, zupełnie niespokrewnione z trawami. Wiatr przywiewa nasiona mniszka, ostów i stokrotek. Koniczyna rozrasta się we wszystkie strony za pomocą rozłogów. W ziemi spoczywają nasiona różnych chwastów, czekające na sposobną chwilę, by wykiełkować.

Do najuciążliwszych należy mniszek. Ma on gruby i długi palowy korzeń, o którym należy bezwzględnie pamiętać podczas usuwania rośliny. Jeżeli pozostawimy korzeń w glebie, może dojść do jego rozkrzewienia i powstania kilku nowych roślin. Dlatego mniszka należy głęboko podważać widłami amerykańskimi lub, najlepiej, wydobyć z ziemi za pomocą specjalnego wyrywacza. Zaletą tego drugiego rozwiązania jest to, że wyrywacz nie pozostawia praktycznie żadnych śladów na trawniku. Po użyciu narzędzia murawa nadal jest równa i czysta. Usunięcie nawet tak uciążliwego chwasta jak mniszek zajmuje sekundy i jest dziecinnie proste.

Pojawiające się na trawniku grzyby kapeluszowe bardzo często rosną pierścieniowo. Są to tzw. czarcie kręgi, które w większości przypadków niszczą trawnik i mogą doprowadzać do zamierania traw w ich obrębie. Powodem występowania czarcich kręgów są najczęściej szczątki nierozłożonych korzeni drzew, traw lub innych roślin. Niedokładne zbieranie resztek traw po koszeniu też sprzyja ich rozwojowi. Jedynym sposobem zwalczenia tego gatunku jest usunięcie darni wraz z glebą na głębokość około 30-40 cm w miejscu występowania kręgów i ponowne założenie trawnika.

Usuwanie chwastów z grządek

Za najszybszą metodę usuwania chwastów w małych ogródkach warzywnych uchodzi motyczenie. To metoda tradycyjna, stosowana od kiedy człowiek nauczył się uprawiać rośliny. Do dziś jest chętnie stosowana ze względu na swoją prostotę i skuteczność. Podcięte motyką siewki chwastów szybko więdną, tworząc ściółkę. Motyczenie niesie ze sobą także inne zalety, na przykład spulchnienie gleby, ułatwienie wsiąkania wody w głąb jej powierzchni, a także zmniejszenie odparowywania wody zgromadzonej w glebie (tzw. efekt kapilarny).

Skrobaki i szczotki do fug

Na ścieżkach i podjazdach chwasty zadomawiają się wolno i niepostrzeżenie. Tu problemem stają się przede wszystkim trawa i perz, a także mchy. Jak skutecznie pozbyć się niechcianych gości z tych newralgicznych, trudno dostępnych miejsc? Można je wytrawić ogniem, za pomocą specjalnego palnika do wypalania chwastów. Bezpieczniejsze w użyciu są jednak specjalne noże i skrobaki do fug. Narzędzia te wyróżniają się wąskim, zazwyczaj zakrzywionym ostrzem. Skrobaki sprawdzają się też doskonale w usuwaniu chwastów w narożnikach budynków, schodów, szczelinach między płytami. Na wyróżnienie zasługują zwłaszcza te modele, które są wyposażone w długi, lekki trzonek. Brud, mchy i porosty, które osiadają na betonowych płytach usuniemy łatwo za pomocą drucianej szczotki.

Kosze do zbierania chwastów

Chwasty najlepiej usuwać w jak najwcześniejszych fazach rozwoju – łatwiej taką roślinę wykopać, dodatkowo ograniczając ryzyko osypania się nasion. W przypadku chwastów rozłogowych, np. perzu, najbezpieczniej powyciągać z gleby całe rozłogi. A co potem? Chwasty można przekompostować, ale uwaga - wcześniej trzeba je wysuszyć na słońcu, aby wykluczyć możliwość zachwaszczenia pryzmy kompostowej. Pod żadnym pozorem nie kompostujemy chwastów w pełni dojrzałych, zawierających nasiona, bo te mogą żyć w pryźmie wiele, wiele lat, by wreszcie wykiełkować w najmniej spodziewanym miejscu. W utrzymaniu porządku niezmiernie pomocne są lekkie i poręczne kosze materiałowe.

Na koniec ciekawostka. Mniszek lekarski ma także szerokie zastosowanie lecznicze. Szczególnie cenny jest zbierany jesienią korzeń, z którego przyrządza się moczopędne odwary działające pomocniczo w stanach zapalnych dróg żółciowych i wątrobowych. Mniszek obniża poziom cholesterolu, ponadto wspomaga leczenie miażdżycy i anemii. W naszym kraju istnieje bogata literatura zawierająca przepisy przyrządzania leczniczych mikstur oraz wykorzystania młodych liści mniszka w kuchni.

Materiał powstał we współpracy z marką Fiskars

Spośród gatunków bylinowych na uwagę zasługują: piwonia delikatna Paeonia tenuifolia o cienkich nitkowatych liściach i okazałych czerwonych kwiatach, piwonia Młokosiewicza Paeonia mlokosewitschii o niebieskozielonych liściach i miseczkowatych cytrynowożółtych kwiatach, piwonia Wittmanna Paeonia wittmanniana o ciemnozielonych błyszczących liściach i żółtawych kwiatach, piwonia bałkańska Paeonia peregrina o błyszczących, miseczkowatych, intensywnie czerwonych kwiatach, piwonia Veitcha Paeonia veitchii o miękkich delikatnych liściach i pojedynczych amarantowych kwiatach oraz piwonia Brotera Paeonia broteri o lśniących liściach i pucharkowatych różowych kwiatach.

W Polsce najpopularniejsze są piwonia lekarska Paeonia officinalis i piwonia chińska Paeonia lactiflora. Pierwsza ma naturalne stanowiska w środkowej i południowej Europie. Zakwita wcześnie, zwykle już w maju. Jej kwiaty osadzone są pojedynczo na wierzchołkach pędów. Najczęściej spotykane są odmiany o pełnych ciemnoróżowych, białych lub ciemnoczerwonych kwiatach.           

Piwonia chińska - występowanie i pochodzenie

Piwonia chińska występuje w Japonii, Korei i Chinach. Jej walory dekoracyjne pierwsi docenili Chińczycy, wprowadzając ją do ogrodów ponad 2500 lat temu. Do dziś uważa się ją w tym kraju za symbol powodzenia i szczęścia.W Europie pojawiła się pod koniec XVIII w., ale intensywny rozwój hodowli gatunku nastąpił dopiero w latach 1825-1910 i 1925-1930.

I chociaż do tej pory otrzymano kilka tysięcy odmian, to ciągle bardzo dużym powodzeniem cieszą się te najstarsze, sprzed ponad stu lat, jak np. ‘Sarah Bernhardt’ (z 1906 r.) o dużych, bardzo pełnych kwiatach ciemnoróżowych, ‘Festiva Maxima’ (z 1851 r.) o wielkich białych kwiatach z purpurowymi żyłkami na niektórych płatkach, ‘Monsieur Jules Elie’ (z 1888 r.) o bardzo dużych i pełnych kwiatach w kolorze ciemnoróżowym ze srebrzystym połyskiem, ‘Karl Rosenfield’ (z 1908 r.) o okazałych kwiatach koloru ciemnoczerwonego i strzępiastych płatkach.

Piwonie pod względem długowieczności nie mają sobie równych. Na tym samym miejscu mogą rosnąć 10 do 15, a niektóre nawet do 50 lat. Ale aby mogły tak długo dobrze rosnąć i obficie kwitnąć, musimy im wybrać odpowiednie miejsce i starannie przygotować glebę. Co zatem lubią piwonie? Ciepłe, słoneczne lub częściowo ocienione miejsce, gdzie słońce dociera przez 6-8 godzin w ciągu dnia, i bezwapienną, próchniczną, piaszczysto-gliniastą glebę, która powinna być wilgotna, lekko kwaśna i żyzna.

Im ziemia zasobniejsza w składniki pokarmowe, tym rośliny wymagają mniej corocznego dokarmiania. Stanowisko dla piwonii nie powinno się znajdować ani blisko drzew (ze względu na konkurencję o pokarm i wodę), ani tam, gdzie stoi woda, szczególnie zimą, bo bardzo szkodzi korzeniom.

Piwonie rozmnażamy przez podział starszych karp (przy okazji przesadzania) najlepiej od połowy sierpnia do końca września (ewentualnie do połowy października). W tym celu należy wykopać całą karpę i po oczyszczeniu z ziemi i wypłukaniu wodą ciąć ostrym, długim nożem na części z co najmniej dwoma wykształconymi pąkami i kilkoma grubymi nieuszkodzonymi korzeniami.

Piwonie bylinowe sadzimy płytko, tak aby pąki (oczka) były przykryte 3-5-cm warstwą ziemi. Za głęboko posadzone piwonie nie kwitną lub kwitną bardzo słabo – i to przez kilka lat. Ziemia powinna być głęboko przekopana (na głębokość dwóch szpadli) i wymieszana z kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem (świeży obornik jest szkodliwy). Możemy też ziemię w dołkach wymieszać z torfem lub korą z dodatkiem nawozów wolnodziałających. Piwonie sadzimy w rozstawie 80x40 cm lub 90x50 cm.

Zabiegi pielęgnacyjne

Aby piwonie co roku tworzyły dużo okazałych kwiatów, wymagają kilku zabiegów pielęgnacyjnych:

• W razie długotrwałej suszy rośliny podlewamy.
• Wiosną ściółkujemy powierzchnię gleby między roślinami kompostem ogrodowym lub dobrze rozłożonym obornikiem, a jeśli nie mamy takich ściółek, to stosujemy, ale ostrożnie,  nawożenie mineralne. Zalecane są nawozy wieloskładnikowe o niskiej zawartości azotu, a większej fosforu i potasu w dawce 50 g na roślinę.
• Aby uzyskać kwiaty o imponujących rozmiarach, można usunąć pąki boczne (na pędzie pozostawiamy tylko jeden).
• Usuwamy przekwitnięte kwiaty nie tylko ze względów estetycznych, ale też po to, by nie dopuścić do zawiązywania owoców, które osłabiają rozwój.
• Jesienią rozsypujemy równomiernie kompost lub dobrze przekompostowany obornik w dawce 8-10 kg na 1 m2  i płytko przekopujemy.
• Przed nadejściem zimy ścinamy i usuwamy część nadziemną tuż przy gruncie ze względów sanitarnych.
• Zwalczamy choroby grzybowe: szarą pleśń i rdzę piwonii. Stosujemy profilaktykę, a w razie potrzeby zwalczamy guzaka północnego (nicień) i kruszczycę złotawką (chrząszcz).
• Świeżo posadzone piwonie chronimy przed mrozem, okrywając je warstwą suchych liści, torfu lub słomiastego obornika.
• Przesadzamy rośliny, gdy marnieją (po 10-12 latach).

Zastosowanie piwonii

Piwonie, ze względu na bardzo atrakcyjne kwiaty i ładne ulistnienie (przebarwiające się jesienią na złote odcienie), mają szerokie zastosowanie. Sadzi się je pojedynczo, np. na trawniku,  w szpalerach, np. na tle żywopłotu, wzdłuż ogrodzeń i ścieżek, a także na rabatach. Uprawia się je też na kwiat cięty.

Kwiaty ścinane w pąku utrzymują się w wazonie przez 5-6 dni. Niektóre odmiany, zwłaszcza japońskie, dobrze się suszą. Liście piwonii są cennym dodatkiem do bukietów, a płatki składnikiem mieszanek zapachowych.
 

Calliope to nie tylko nazwa mitologicznej, „pięknolicej” muzy, ale i przełomowego produktu ogrodniczego – pelargonii innej niż wszystkie. Jego niezwykłość wynika stąd, że łączy cechy dwóch popularnych gatunków pelargonii – tych „stojących”, które dominują na balkonach, oraz kaskadowych (bluszczolistnych). Calliope®, jako wyjątkowo cenny mieszaniec, dała pelargoniom nowe życie. Wyróżnia się atrakcyjnym, obfitym i nieprzerwanym kwitnieniem od wiosny aż do jesiennych przymrozków oraz wigorem roślin, które naprawdę „dają czadu”. Kto raz sięgnie po tę przebojową pelargonię o okazałych kwiatach, zrozumie na czym polega jej wartość oraz odmienność i do niej wróci w kolejnym sezonie. 

Calliope® świetnie sprawdza się w dużych pojemnikach balkonowych – także wiszących – szybko je wypełniając i tworząc niezawodne dekoracje. Nadaje się również do ogrodu, gdzie – posadzona bezpośrednio na rabatę – może stanowić efektowny akcent kompozycyjny.

Pod marką Calliope® osiągalny jest już cały zestaw pelargonii o rozmaitych, wyrazistych kolorach kwiatów. Najbardziej rozpoznawalna jest intensywnie czerwona, okazała odmiana, lecz nietrudno znaleźć także inne hity z etykietą Calliope® – na przykład o mocno różowych czy dwubarwnych, skontrastowanych kwiatach (zdjęcia – na https://calliope.flowers). Charakterystyczne logo Calliope® pojawia się również na doniczkach z roślinami, co dodatkowo pomaga w ich odróżnianiu od „zwykłych” pelargonii. 

www.calliope.flowers
#CalliopeMyLife

Konkurs - jak wygrać?

1. Wejdź na fanpage Mój Piękny Ogród na Facebooku, fanpage Kocham Ogród na Facebooku lub fanpage Przepis na Ogród na Facebooku  i zamieść w komentarzu pod wybranym postem konkursowym zdjęcie przedstawiające twoje ulubione wiosenne kwiaty.
2. Regulamin dostępny jest na www.mojpieknyogrod.pl pod linkiem REGULAMIN KONKURSU
3. Na zgłoszenia czekamy od 20.04.2022 do 23.59 26.04.2022

LAUREACI:

Przepis na Ogród
Edyta Dembończyk
Wiesława Barańska

Kocham Ogród
Lucyna Słabęcka
Justyna Roman Kociołek

Mój Piękny Ogród
Iwona Skorupa
Agnieszka Jedziniak

GRATULUJEMY!

Nagrody od marki Fiskars

Spośród zdjęć opublikowanych pod trzema postami konkursowymi wybierzemy po 2 laureatów z każdego profilu. Autorzy 6 najciekawszych zdjęć otrzymają: 

• nożyczki wielofunkcyjne Cuts+More (nr art. 1000809), wartość nagrody ok. 95 zł

Fiskars Nożyczki wielofunkcyjne Cuts+More

Wyjątkowe, uniwersalne i przydatne nie tylko w ogrodzie nożyczki wielofunkcyjne Cuts+More marki Fiskars to akcesoria idealne do cięcia różnych materiałów np. drutu, przewodów, worków czy tkaniny. Co je wyróżnia?
•    W pełni hartowane, precyzyjnie szlifowane, wielofunkcyjne stalowe ostrza, które pozostają ostre na dłużej
•    Ergonomiczny kształt rączek zapewniający komfortowe użytkowanie i lepszą kontrolę cięcia
•    Nożyce posiadają przecinak do drutu i przewodów, szydło do przekłuwania materiału, uchwyt do cięcia linek i otwieracz do butelek.
•    Ostrza można rozdzielić i używać jednego z nich jako noża, dodatkowo nożyce wyposażone są w pokrowiec na ostrza do bezpiecznego transportu lub przechowywania oraz zintegrowaną ostrzałkę i obcinak do taśmy
•    Nożyczki są łatwe do czyszczenia, można myć w zmywarce

Sekatory uniwersalne Żyrafa od Fiskars

W ogrodzie lubimy rozwiązania dedykowane konkretnym czynnościom, ale urządzenia wielozadaniowe i uniwersalne to także niezbędniki do prac porządkowych i pielęgnacyjnych. Doskonałym przykładem są sekatory uniwersalne Żyrafa - modele UPX86 i UPX82. Jako wielozadaniowe narzędzia, które ułatwiają dostęp do gałęzi w trudno dostępnych miejscach bez użycia drabiny czy schylania się. Rozwiązania te wpływają zarówno na siłę i precyzję cięcia, jak również komfort pracy.

Większa moc i lepsza widoczność

Przejdźmy do szczegółów. Zdecydowanie na uwagę zasługuje ruchoma głowica - podstawa ulepszonej wersji mechanizmu cięcia. Sprawniej, skuteczniej i wydajniej możemy pracować z urządzeniem i postępować z przycinaniem pożądanych części. Głowica w sekatorach uniwersalnych Żyrafa obraca się o 230^o, co zapewnia cięcie w różnych kierunkach i pomaga w precyzyjnym dotarciu do celu. Tym samym możemy swobodnie manewrować sekatorem, bez potrzeby przyjmowania krępujących ciało pozycji. Od teraz pomoże nam w tym pomarańczowy wskaźnik ostrza, który zwiększa widoczność głowicy i znacznie ułatwia cięcie.

Pożądany zasięg i bezpieczeństwo użytkowania

A jak poradzić sobie z gałęziami, które znajdują się naprawdę wysoko? Oczywiście zawsze można skorzystać z drabiny i maszerować z nią od drzewa do drzewa. Można też usprawnić pracę i skorzystać z regulowanej długości trzonka sekatora. Model UPX86 z teleskopowym trzonkiem, posiada bezstopniowo regulowaną długość w zakresie od 2,4 do 4 m, a to pozwala na pracę o zasięgu do ok. 6 m. Natomiast sekator UPX82 umożliwi pracę na wysokości do ok. 4,5 m. Wybierając te rozwiązania drabinę możemy zostawić w garażu.

W sekatorach uniwersalnych cięcie następuje przy użyciu pomarańczowej rączki, która gwarantuje pewne oraz stabilne trzymanie narzędzia w dłoni. Taśma, stanowiąca część mechanizmu cięcia, poprowadzona jest teraz wewnątrz narzędzia, co chroni ją przed splątywaniem i zaczepianiem o gałęzie. Zakończenie sekatora ma płaską i stabilną podstawę, a to ułatwia przechowywanie narzędzia w pozycji pionowej.

Cięcie drzew owocowych - najważniejsze zasady

W praktyce sadowniczej wyróżniamy dwa zasadnicze terminy cięcia drzew owocowych. Pierwszy, główny czas formowania koron zdecydowanej większości gatunków, przypada na okres spoczynku roślin. Wykonuje się je z końcem zimy, gdy minie już niebezpieczeństwo silnych mrozów, a jeszcze zanim zaczną krążyć w roślinach soki.

Drugi termin cięcia przypada na czas wzrostu i wegetacji drzew. Cięcie to nazywane jest letnim z powodu pory roku, w jakiej jest wykonywane, i często traktowane jest jako uzupełnienie wcześniej wykonanego cięcia zimowego. Jest to jednak jeden z ważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych i nigdy nie powinniśmy o nim zapominać, zwłaszcza w przypadku drzew pestkowych, jak wiśnie i czereśnie. Gatunki te należą bowiem do nielicznej grupy drzew owocowych, których podstawowy termin cięcia przypada na czas lata. 

Cięcie drzew i krzewów - czas na magnolię

Wiosna i wczesne lato to czas, kiedy w naszych ogrodach zachwyca magnolia. Magnolia powinna być kształtowana do 3-4 roku życia. Im starsza, tym trudniej i dłużej się regeneruje. Jeśli chcemy posadzić w ogrodzie nową magnolię można już na początku nadać jej odpowiedni kształt. Młode rośliny często mają niewiele pędów, na dodatek słabo rozgałęzionych, warto więc pobudzić je do rozkrzewienia i wypuszczenia pąków kwiatowych. Żeby doczekać się obfitego kwitnienia, po posadzeniu magnolii można obciąć pędy główne na wysokość niżej położonych pędów bocznych. Cięcie wykonujemy nad pąkiem skierowanym na zewnątrz, aby korona kształtowała się prawidłowo. Przycinanie cienkich, młodych pędów nie stanowi problemu, ponieważ mają one jeszcze niewiele pąków, a rany po cięciu szybko się goją.

Kwiaty magnolii rozwijają się bardzo wczesną wiosną, jeszcze przed liśćmi. Dlatego, żeby nie uszkodzić pąków, cięcie sanitarne magnolii najlepiej przeprowadzić już po kwitnieniu, najpóźniej do końca sierpnia. Jeśli zdecydujemy się na wykonanie cięcia zbyt późno, magnolia mogłaby mieć zbyt mało czasu na regenerację, co może się skończyć brakiem kwitnienia w następnym sezonie.

Jeśli do przycinania przystąpimy zbyt wcześnie, wraz z wypływającymi sokami roślina traci cenne substancje odżywcze, których niedobór może skutkować brakiem kwitnienia, oraz infekcjami.

Dorosłą magnolię tniemy bardzo ostrożnie usuwając chore, obumarłe i skierowane do wewnątrz pędy. Wzmocni to roślinę i uodporni na choroby i szkodniki. Pędy należy usuwać w całości ponieważ przycinanie ich w dowolnym miejscu spowoduje wytworzenie na końcu gałęzi nowych pędów, niepotrzebnie zagęszczających koronę.

Odpowiednie narzędzia - gwarancja na lata

Sekatory uniwersalne Żyrafa PowerGear™X przeznaczone są do cięcia gałęzi o średnicy do 32 mm. Gdy zamierzamy ciąć grubsze gałęzie warto wyposażyć sekator w piłę z hartowanym i profilowanym ostrzem oraz regulowanym kątem cięcia. Może być ona używana z sekatorami, a sprawdzi się w cięciu gałęzi o max. średnicy 80 mm.

Ważna informacja dla amatorów i wieloletnich miłośników ogrodnictwa - sekatory uniwersalne Żyrafa PowerGear™X objęte zostały 25-letnim okresem gwarancji, co podkreśla wysoką jakość i wytrzymałość tych produktów.

Materiał powstał we współpracy z marką Fiskars

Na zwycięzców czekają wspaniałe nagrody! Wybrane nagrodzone prezentacje będą publikowane na łamach naszego magazynu.

Jak wygrać?

1. Zaloguj/zarejestruj się w serwisie www.mojpieknyogrod.pl
2. Wypełnij poniższy formularz zgłoszeniowy
3. Dodaj swoje zgłoszenie jako nowy ogród na https://www.mojpieknyogrod.pl/ogrod/dodaj  - w galerii na serwisie dodaj min. 4 zdjęć swojej działki, ogrodu przydomowego lub osiedlowego, balkonu i innych roślinnych założeń, w wysokiej rozdzielczości, wraz z opisem tego co jest na zdjęciu/historii ogrodu/jakiś emocji, które są z nim związane, zawierającym przynajmniej 700 znaków. 
4. Dodając ogród prosimy o dodanie tagu 

Regulamin dostępny jest na tutaj. Na zgłoszenia czekamy do 13 czerwca 2022.

Nagrody od marki Fiskars

Konkurs rozstrzygnięty
Laureatami zostały pp. Maria Bartos, Agnieszka Wala i Klaudia Janowska
Gratulujemy
 

1. Stanowisko dla rzodkiewki
2. Jak uprawiać rzodkiewki?
3. Kiedy uprawiać rzodkiewki?
4. Rzodkiewki w doniczce - uprawa

Stanowisko dla rzodkiewki

Rzodkiewki posadź w słonecznym miejscu. Jeśli rzodkiewki zostaną posadzone w zbyt dużym cieniu - lub nawet tam, gdzie osłaniają je sąsiednie rośliny warzywne - całą swoją energię przeznaczą na produkcję większych liści.

Podobnie jak marchew, rzodkiewki są uprawiane głównie ze względu na korzenie. Chociaż gleba musi być bogata w materię organiczną, nie należy jej zagęszczać. Jeśli jest bardziej gliniasta, dodaj trochę piasku, aby ją rozluźnić i poprawić drenaż.

Jeśli nie jest bogata w materię organiczną, dodaj kilka centymetrów powierzchni dojrzałego kompostu lub uniwersalnego nawozu na miejsce nasadzeń. Uprawiaj grządkę ogrodową, aby usunąć wszelkie kamienie lub grudki ziemi przed sadzeniem. najlepiej, aby praktykować trzyletni płodozmian. Pomoże to zapobiec wpływowi chorób na plony.

Jak uprawiać rzodkiewki?

Konsekwentne, równomierne nawadnianie jest kluczowe. Utrzymuj glebę równomiernie wilgotną, ale nie podmokłą. System nawadniania kropelkowego to świetny sposób na osiągnięcie tego celu. Nałożenie cienkiej warstwy ściółki wokół rzodkiewki może pomóc zatrzymać wilgoć w suchych warunkach. Doskonale sprawdzą się ścinki trawy oraz trociny z drzew owocowych. Dodatkowo spełnią funkcję utrudniającą dostanie się do rośliny ślimakom oraz pomrowom.

Kiedy uprawiać rzodkiewki?

W przypadku niektórych odmian rzodkiewki będą gotowe do zbioru dość szybko, już po trzech tygodniach od posadzenia. U większości odmian należy zbierać, gdy korzenie mają około 3 cm średnicy na powierzchni gleby. Wyciągnij jedną i przetestuj przed zebraniem reszty, aby sprawdzić czy nie należy ich pozostawić na kilka dni dłużej przy regularniejszym podlewaniu. Nie pozostawiaj rzodkiewki w ziemi długo po osiągnięciu dojrzałości; ich stan szybko się pogorszy. Odetnij wierzchołki i cienki ogon korzeni, rzodkiewki umyj i dokładnie wysusz. Należy je przechowywać w plastikowych torebkach w lodówce. Rzodkiewki można przechowywać oddzielnie do trzech dni.

Rzodkiewki w doniczce - uprawa

Rzodkiewki w pojemnikach wymagają dużej doniczki o pojemności około 4-5 litrów i dobrze przepuszczalnej gleby z bogatymi składnikami odżywczymi – np. obornik czy kompost. Użyj warzywnej mieszanki startowej lub przygotuj własną mieszankę kompostu i torfu z niewielką ilością piasku lub innego żwiru. Wymieszaj nawóz roślinny przed sadzeniem, aby przyspieszyć wzrost korzeni po wykiełkowaniu nasion rzodkiewki. Upewnij się, że wybrana doniczka ma dobry otwór drenażowy i używaj doniczek nieszkliwionych, które sprzyjają odparowywaniu nadmiaru wilgoci. Jeśli używasz spodka, upewnij się, że nie jest on stale wypełniony wodą.

Oba gatunki są stosunkowo do siebie podobne. Są to zimozielone gęste krzewy lub niewielkie drzewa o początkowo jajowatym pokroju, ciemnozielonych, skórzastych, eliptycznych liściach podobnych do liści borówki czerwonej. Blaszki liściowe są całobrzegie, na szczycie mogą być wcięte lub zaokrąglone, z wierzchu błyszczące, od spodu matowe. Niepozorne, rozdzielnopłciowe kwiaty są małe i drobne, żółte, pozbawione płatków, wyrastają w kątach liści.

Zwykle kwiat żeński otoczony jest kilkoma kwiatami męskimi. Kwiaty rozwijają się od końca marca do początku maja, są miododajne, wabią liczne owady, intensywnie pachną. Równie małe i niepozorne owoce po dojrzeniu „wystrzeliwują” na odległość nawet kilku metrów twarde czarne nasiona. Bukszpan wieczniezielony jest gatunkiem uprawianym od starożytności. Roślinę ceniono ze względu na twarde, jasnożółte, bardzo wartościowe drewno, które służyło do wyrobu ozdobnych pudełek i instrumentów muzycznych. Największą w kraju kolekcję bukszpanów (kolekcję narodową) można obejrzeć w Arboretum Uniwersytetu Wrocławskiego w Wojsławicach.

Bukszpan jest rośliną długowieczną, w sprzyjających warunkach dożywa 600-700 lat, odporną na suszę, dlatego często bywa sadzony na cmentarzach. Najważniejsze zastosowanie bukszpan znalazł jednak w ogrodach barokowych, nazywanych także francuskimi. Styl ten charakteryzuje się regularnością i symetrią kompozycji, a drzewa i krzewy są formowane, równo strzyżone i utrzymywane w ściśle określonych proporcjach. Bukszpan doskonale poddaje się formowaniu, utrzymuje liście przez cały rok, więc w okresie zimy nie traci na atrakcyjności, jest przy tym mało wymagający. Jako roślina żywopłotowa służy do tworzenia zielonych ścian, niskich boskietów, labiryntów, gabinetów.

Cięty silnie i utrzymywany na wysokości 20-50 cm jest doskonałą rośliną obwódkową. W tej formie najpiękniej prezentuje się wzdłuż wijących się ścieżek, wokół rabat bylinowych albo różanek. Klasyczne połączenie różanej rabaty obwiedzionej strzyżonym bukszpanem wcale nie musi być zarezerwowane dla ogrodów pałacowych i rezydencji – jest proste do wykonania i utrzymania także w niewielkich ogrodach przydomowych. Wykonanie labiryntu jest trudniejsze, wymaga uprzedniego zaprojektowania mniej lub bardziej skomplikowanej sieci ścieżek.

Najefektowniejsze są rzeźby roślinne z buszpanu, nazywane fachowo: topiar. Ich wykonanie zajmuje nierzadko wiele lat i wymaga cierpliwości, zwłaszcza jeśli rzeźby te mają przedstawiać sylwetki zwierząt. Znacznie łatwiejsze jest uzyskanie form geometrycznych: kul, walców, czworościanów, stożków czy prostopadłościanów. Tego typu rzeźby doskonale prezentują się solo w miejscach wyeksponowanych. Mogą być też częścią żywopłotu, z którego wyrastają lub się wyłaniają.

Formowane bukszpany uprawiane w dużych terakotowych lub kamiennych donicach są najczęściej wykorzystywane do dekoracji miejsc reprezentacyjnych, np. w przedogródkach.  W nowoczesnych założeniach ogrodowych, zwłaszcza miejskich, popularne są modernistyczne donice z tworzyw sztucznych, szkła lub metalu. Używając tego typu pojemników, nie zapominajmy o wewnętrznym zaizolowaniu ścianek donic płytami styropianu, który skutecznie zabezpieczy system korzeniowy przez przemarzaniem.

Jeżeli podłoże jest żyzne, wystarczy co dwa, trzy lata na początku wegetacji zasilić rośliny porcją nawozu. Jesienią można rabatę z tulipanami dodatkowo przykryć warstwą kompostu. Należy pamiętać, aby usuwać więdnące pędy kwiatowe.

Dojrzewające torebki nasienne są dla roślin niepotrzebnym obciążeniem. Liście usuwamy dopiero wtedy, gdy zupełnie zwiędną i zaczną zasychać. W tym czasie cebule będą magazynowały substancje odżywcze, które w następnym roku wykorzystają do wypuszczenia nowych liści i kwiatów, a także nabiorą sił do tworzenia cebulek przybyszowych.

Wyjątkowe odmiany tulipanów

- Tulipan ‘Prinses Irene’ z grupy Triumph o pomarańczowych kwiatach z czerwonymi płomykami na łodyżkach długości 30 cm jest ozdobą wiosennej rabaty. Piękne kwiaty rozwijają się w kwietniu i maju.

- Walorem odmiany ‘Akebono’ z grupy tulipanów Darwina są żółte płatki kwiatowe z delikatnym czerwonym obrzeżem i zielonym wzorkiem. Kwiaty na pędach długości 45 cm zdobią rabatę w kwietniu i maju.

Sadzimy tulipany!

- Ta efektowna odmiana o czarnofioletowych kwiatach nazywa się ‘Queen of the Night’. Zalicza się do tulipanów późnych. Pąki kwiatowe rozwijają się w maju, wznosząc się dumnie na pędach długości 60 cm

- Kwitnąca w maju odmiana ‘Blue Heron’ należy do grupy tulipanów Crispa, czyli postrzępionych. Płatki kwiatowe są na zewnątrz czerwonofioletowe, a wewnątrz niebieskofioletowe. Pędy kwiatowe mają długość 60 cm

Roślina idealna na żywopłot? Oczywiście tuja! Od dziesiątków lat zielone ściany z żywotnika Thuja bardzo często pojawiają się w ogrodach i to w wielu różnych rolach. Dosyć tania roślina ma walory, które idealnie spełniają wymagania stawiane żywopłotom.

Rozrastając się, tworzy gęstą, nieprzejrzystą osłonę, która zajmuje niewiele miejsca i nie wymaga zbyt częstego przycinania. Wadą żywotnikowej ściany jest zbyt monotonny wygląd jej powierzchni. Jednak z tym problemem nietrudno sobie poradzić, stosując różne pomysły aranżacyjne, na przykład zmieniając kształty żywopłotu czy też komponując jedną płaszczyznę z różnych odmian o kolorowych igłach.

Po cięciu, które pobudza rośliny, żywopłot najczęściej zaczyna szybko odrastać. Ten okres warto wykorzystać do wypróbowania nowych form.Dotychczasowy skrzynkowy kształt możemy zastąpić sfalowanym profilem wieńczącym górną część zielonej ściany. Innym interesującym pomysłem jest pozostawienie pojedynczych pionowych pędów, którym nadamy formę drzewka o kulistej koronie.

Interesującą ozdobą żywopłotu są łukowate bramki i okna. Mają one nie tylko walory estetyczne. Umożliwiają także poprowadzenie lub wydłużenie osi widokowych, uatrakcyjniających wygląd ogrodu. Formujące cięcia doskonale znoszą cisy i graby, natomiast  żywotniki znacznie gorzej. Grupa roślin żywopłotowych jest dosyć duża, warto więc wykorzystać to bogactwo. Laurowiśnia o wiecznie zielonych grubych i lśniących liściach osłania ogród przez cały rok, podobnie jak coraz popularniejszy głogownik Photinia. Jednak oba krzewy mogą mocno ucierpieć w bardzo mroźne zimy.

Do ogrodu naturalnego bardziej pasują nasze rodzime witalne gatunki, np. grab i cis. Wybierając rośliny, zastanówmy się, czy koniecznie potrzebna jest nam całoroczna osłona. Przecież
w zimie nie będziemy przesiadywać na tarasie czy w ogrodzie. Zrzucające liście buki czy klony polne na wiosnę okrywają się świeżą zielenią, w lecie tworzą gęstą ścianę, a jesienią zachwycają ognistymi barwami.

Ogród można także otoczyć szpalerem kwiatowym. Należy to jednak przemyśleć. Krzewy w większości kwitną tylko kilka tygodni. Przez pozostałą część roku wyglądają zupełnie inaczej, często niezbyt atrakcyjnie. Potrzebują także więcej miejsca, gdyż nie można im nadawać kształtów smukłej ścianki.

Często zastępuje się je krzewami tolerującymi cięcie. Są to m.in. tawuły i głogi. Półśrodki nie są najlepszym rozwiązaniem. Najlepiej jednak zrobić zdecydowany krok ku żywopłotowi naturalnemu, pamiętając o wygospodarowaniu dla niego odpowiednio szerokiego pasa powierzchni. Ciekawym pomysłem jest łączenie żywopłotu z elementami osłonowymi, np. gabionami, deskami lub wikliną.

12 roślin na żywopłoty

Klon polny Acer campestre

Zalety: Nasz rodzimy gatunek doskonale znosi cięcie, upały i silniejsze porywy wiatru. Dobrze czuje się niemal w każdym podłożu. Jesienią liście mają piękną żółtą barwę. 

Wady: Rozrasta się bardzo mocno, dlatego pod koniec lata potrzebne jest drugie cięcie. Jesienią zrzuca liście, dlatego w zimie nie osłania ogrodu. Może być podatny na ataki mączniaka.  

Uwagi: Roczny przyrost 30-40 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1,5-4 m.

Berberys Berberis

Zalety: Cierniste pędy krzewu są dla nieproszonych gości przeszkodą trudną do przebycia. Chronią ptasie gniazda przed rabusiami. W miejscach nasłonecznionych odmiana ‘Atropurpurea’ przebarwia się szczególnie intensywnie. Żywopłot jest gęsty także po zrzuceniu liści przed zimą.

Wady: Sadzenie i cięcie można wykonywać tylko w grubszych rękawicach. 

Uwagi: Roczny przyrost 15-25 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 0,5-1,5 m.

Grab zwyczajny Carpinus betulus

Zalety: Łatwo przystosowuje się do każdego rodzaju ziemi, zarówno w cieniu, jak i w miejscu nasłonecznionym. Sezonowe liście utrzymują się na pędach aż do wiosny. Dobrze rośnie nawet po mocnym cięciu.

Wady: Zalecane jest dwukrotne cięcie w sezonie. W zimie żywopłot traci pełną nieprzejrzystość. Na wiosnę często atakowany jest przez szkodniki.

Uwagi: Roczny przyrost 20-40 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1-4 m. 

Laurowiśnia Prunus laurocerasus

Zalety: Piękny krzew o dużych, lśniących, zawsze zielonych liściach. Nawet w zimie skutecznie osłania ogród. Wartościowe odmiany to m.in. ‘Herbergii’, ‘Etna’ i ‘Novita’. Wymaga tylko jednego cięcia w roku.

Wady: Łatwo przemarza. W zimie roślinie szkodzi przede wszystkim słońce i wiatr. Ma trujące owoce, które można usunąć przez cięcie po kwitnieniu. 

Uwagi: Roczny przyrost 20-40 cm. Na 1 mb należy sadzić 2-3 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 0,5-1,5 m.

Cyprysik Lawsona Chamaecyparis 

Zalety: Zawsze zielony iglak ma różnobarwne odmiany, jak np. niebieskozielona ‘Alumii’, niebieska ‘Columnaris’, żółta ‘Stardust’. Dobrze rośnie w miejscach zacienionych i jest dosyć odporny na choroby grzybowe. Żywopłot przez cały rok szczelnie osłania ogród. 

Wady: Starsze rośliny źle znoszą mocne cięcie. Jak wiele iglaków ma trochę staromodny wygląd.

Uwagi: Roczny przyrost 10-20 cm. Na 1 mb należy sadzić 2-3 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1,5-4 m.

Modrzew Larix

Zalety: Kiedyś popularna, dzisiaj mało wykorzystywana roślina żywopłotowa. Modrzew europejski i japoński mają ładne młode odrosty i szyszki, a także jaskrawożółte igły jesienią. Zdrowa, żywotna roślina lubi stanowiska nasłonecznione i jest bardzo odporna na ataki szkodników i chorób.

Wady: Jesienią modrzew zrzuca igły  i traci walory rośliny osłaniającej.

Uwagi: Roczny przyrost 15-25 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1,5-4 m.

Buk pospolity Fagus sylvatica

Zalety: Liście zielonego i czerwonego buku długo utrzymują się na pędach. Dlatego w zimie żywopłot pozostaje dosyć gęsty. Buk toleruje zacienienie i dobrze znosi cięcie.

Wady: Roślinie szkodzą okresy letniej suszy. Osłabione, narażone są na ataki wełnowców. Żywopłot wymaga dwukrotnego cięcia w sezonie. Buk jest bardziej wymagający niż grab.

Uwagi: Roczny przyrost 30-50 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1-4 m.

Ligustr Ligustrum

Zalety: Dosyć tani krzew kwitnie w czerwcu i lipcu. Zebrane w wiechy białe pachnące kwiaty są lubiane przez owady. Jesienią czarne owoce są chętnie zjadane przez ptaki. Ligustr pospolity ‘Atrovirens’ tworzy gęsty, mocno rozkrzewiony żywopłot.

Wady: Częściowo zimozielony krzew traci liście po większym mrozie. Najczęściej wymaga dwóch cięć w sezonie.

Uwagi: Roczny przyrost 20-40 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1-2 m.

Głogownik Photinia

Zalety: Zawsze zielony krzew zyskuje coraz większą popularnością. Szczególnie efektowna jest odmiana ‘Red Robin’ o czerwono ubarwionych młodych liściach. Rozłożysta roślina jest mało wrażliwa na suszę i upał. Dobrze rośnie niemal w każdym rodzaju gleby .

Wady: Roślina wrażliwa na mróz. Sadzonki w porównaniu z innymi roślinami są dosyć drogie.

Uwagi: Roczny przyrost 20-30 cm. Na 1 mb należy sadzić 2-3 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1-2 m.

Cis pospolity Taxus baccata

Zalety: Nasz rodzimy iglak bardzo dobrze czuje się zarówno w miejscach cienistych, jak i nasłonecznionych. Jest mało wrażliwy nawet na bardzo mocne cięcie. Roślinie wystarczy jedno cięcie w sezonie. Wiecznie zielone igły zapewniają całoroczną osłonę ogrodu. Nadaje się także na niski żywopłot.

Wady: Rośnie dosyć wolno. Kora, igły i owoce są silnie trujące.

Uwagi: Roczny przyrost 10-20 cm. Na 1 mb należy sadzić 3-4 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 0,5-2 m.

Żywotnik zachodni Thuja occidentalis

Zalety: Popularna roślina iglasta, szybko tworząca gęstą (także w zimie) ściankę osłaniającą i zatrzymującą wiatr. Ładne odmiany: ‘Smaragd’ o smukłym pokroju i złocisty‘Sunkist’. Rośline wystarczy jedno cięcie rocznie.

Wady: Nie znosi mocnego cięcia. Jest podatny na ataki chorób grzybowych. Susza powoduje brązowienie igieł. Żywotnik jest rośliną trującą.

Uwagi: Roczny przyrost 10-30 cm. Na 1 mb należy sadzić 2-3 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1,5-4 m.

Bambus Fargesia murielae

Zalety: Ten gatunek bambusa ma kępiasty pokrój i nie jest rośliną ekspansywną. Wiecznie zielone źdźbła wprowadzają do ogrodu azjatycką aurę. Dobrze rośnie w miejscach zacisznych, słonecznych lub półcienistych. 

Wady: Liście zwijają się w czasie suszy i na mrozie. Wymaga dwóch cięć: jednego przed rozpoczęciem wegetacji i drugiego w lecie. 

Uwagi: Roczny przyrost do 2 m. Na 1 mb należy sadzić 2-3 rośliny. Optymalna wysokość żywopłotu 1,5-2,5 m.

Spis treści:

1. Pierwsze cięcie zimozielonych
2. Cięcie krzewów
3. Sadzenie roślin
4. Rozmnażamy przez odkłady
5. Rozgarniamy kopczyki
6. Szczepimy drzewa owocowe
7. Nawożenie sadu
8. Pikowanie siewów
9. Wysadzanie rozsady

Ogród

Pierwsze cięcie zimozielonych

Na początku kwietnia powinniśmy wykonać pierwsze cięcie liściastych oraz iglastych krzewów zimozielonych. Przeprowadzając zabieg odpowiednio szybko, zdążymy przed początkiem wegetacji roślin. Cięcie wykonujemy starannie, zarówno
w przypadku formowania żywopłotu, jak i odmładzania nasadzeń soliterowych
o geometrycznych kształtach.

Cięcie krzewów

Pod koniec miesiąca możemy również przeprowadzić cięcie krzewów kwitnących przed wypuszczeniem liści. Mowa tu o krzewach kwitnących na zeszłorocznych pędach, przede wszystkim wierzbie, forsycji czy dereniu jadalnym. Dzięki cięciu, krzewy wydadzą dużo silnych młodych gałązek, na których jesienią zawiążą się świeże pąki kwiatowe.

Pędy wymienionych gatunków skracamy o mniej więcej 1/3 długości, wyjątkiem jest wierzba miniaturowa, którą tniemy krótko, na maksymalnie trzy oczka. Kwiecień jest też odpowiednim miesiącem na cięcie róży. Jeśli w marcu przez pogodę nie rozgarnęliśmy kopczyków, należy zrobić to przed zabiegiem.

Sadzenie roślin

W pierwszych tygodniach kalendarzowej wiosny, punkty sprzedaży zapełniają się ogromnym wyborem roślin. Jest to świetna pora na zakup i sadzenie roślin, które

w kwietniu dobrze się przyjmują. Przed sadzeniem radzimy jednak przymierzyć rośliny, zwłaszcza, jeśli mają służyć np. za plamę kolorystyczną lub okrywę. Najłatwiej jest to zrobić, wyciągając rośliny z pojemników i układając je na docelowym miejscu, oceniając efekt przed posadzeniem.

Rozmnażamy przez odkłady

Technika rozmnażania przez odkłady poziome nadaje się do dzielenia wielu krzewów. Zabieg rozpoczynamy od przygięcia do ziemi niezbyt zdrewniałych pędów. Środek gałęzi układamy w niewielkim rowku i przyszpilamy go do podłoża, przysypując ziemię i pozostawiając nad podłożem wierzchołek z kilkoma listkami.

Przez resztę sezonu należy pilnować, by gleba w miejscu zabiegu była stale choć lekko wilgotna. W czasie wegetacji krzewu pęd się ukorzeni. Wiosną przyszłego roku, odcinamy pęd i sadzimy w docelowym miejscu.

Sad

Rozgarniamy kopczyki

Kopczyki młodych drzewek usypane jesienią można już rozgarnąć. Jest to dobra okazja do inspekcji kory na pniach. W wypadku uszkodzeń, powinniśmy jak najszybciej wyciąć uszkodzoną korę, a rany posmarować preparatem ochronnym.

Szczepimy drzewa owocowe

Kwiecień to optymalny miesiąc na przeprowadzenie szczepienia drzew owocowych. Czynność tę rozpoczynamy najwcześniej w przypadku gatunków drzew pestkowych,
a kończymy na wegetujących później gatunkach ziarnkowych. Małowartościowe odmiany warto przeszczepić na inne, smaczniejsze i odporniejsze.

Jedno drzewo nadaje się do naszczepienia odmian o różnej porze dojrzewania. Podczas zabiegu należy zwrócić uwagę na dokładne związanie komponentów

i zasmarowanie miejsc połączenia zrazu i gałęzi.

Nawożenie sadu

Przed nawożeniem roślin w sadzie, lekko spulchniamy glebę wokół drzew. Rozbicie skorupy ziemi po mrozach ułatwi roślinom dostęp do wody i rozkładającego się powoli w trakcie sezonu nawozu. Wiosną dobrze jest również rozłożyć wokół drzew obornik, choć nie powinien być on zbyt blisko pni.

Warstwę obornika przykrywamy lekko ziemią, niwelując straty azotu oraz zapewniając lepszą mineralizację nawozu. Obornik możemy zastąpić kompostem. Starsze drzewa zasilamy pierwszą dawką nawozu azotowego.

Warzywnik

Pikowanie siewów

Połowa kwietnia to odpowiedni czas na pikowanie papryki, pomidora czy oberżyny, podobnie jak niektórych ziół wysianych już w marcu. Siewki warzyw psiankowatych przy przesadzaniu powinny być zagłębiane w podłożu na całą długość ich części podliścieniowej. Wytworzą wówczas silny system korzeniowy.

Wysadzamy rozsady

Rozsadę wczesnych odmian kapusty, kalarepy oraz brokułów należy wysadzić do gruntu nie później niż w połowie kwietnia. Międzyrzędzia tych warzyw nadają się do uprawy sałaty w różnych odmianach, przede wszystkim kruchej, rzymskiej lub masłowej. Odpowiednio wcześnie przygotowana rozsada pod wczesny zbiór może być sadzona współrzędnie lub na przemian z sałatą. Pamiętajmy o rozhartowaniu sadzonek przez wsadzeniem.

Spis treści:

1. Por
2. Seler
3. Burak ćwikłowy
4. Burak liściowy
5. Dynia
6. Szpinak
7. Rzepa

Por

W przypadku, gdy liczymy na wzrost plonów uprawnych pora, należy mu zapewnić odpowiednie warunki. W przeciwnym wypadku będzie nieodporny na choroby grzybowe. Wybierz stanowisko przewiewne oraz nasłonecznione. Gleba musi być żyzna, próchnicza oraz wilgotna. Podłoże musi mieć lekko kwaśny odczyn lub obojętny.

Seler

Rozsadę można rozpocząć nawet nieco wcześniej, wysiewając ją do pojemniczków, które są wypełnione specjalnym podłożem do inspektu lub substratem torfowym. Delikatnie wklep do podłoża - nasiona nie wysiewaj zbyt głęboko - do wzrostu niezbędna jest spora ilość światła. Po 3 tygodniach od wysiewu powinny nastąpić pierwsze wschody warzywa.

Burak ćwikłowy

Przy siewie buraka ćwikłowego możemy wybierać dowolną ziemię - nie jest rośliną wybredną. Ważne, aby miała wysoką zawartość próchnicy. Najlepiej rośnie jednak w kolejnym roku po oborniku. Doskonały będzie ten koński.

Burak liściowy

Istotne jest, aby wysiewać go od razu do gruntu. Nie siej zbyt gęsto, pozostawiając odpowiednią przestrzeń do wzrostu. Buraki liściowe nie mogą być ściśnięte - to utrudnia im swobodny rozwój. Jeśli siew buraka liściowego był zbyt gęsty, buraki trzeba przerwać w taki sposób, aby rosły co 15-20 cm w rzędzie.

Dynia

Na przełomie kwietnia wysiew należy zastosować do osobnych doniczek. Umieszczamy po 2 nasiona - gdy wzejdzie silniejsze, drugie należy usunąć, robiąc miejsce dla pierwszego. Do gruntu wsadzamy dopiero w maju - uwaga! dynia nie lubi przesadzania, dlatego wybierzmy odpowiednie miejsce za pierwszym razem.

Szpinak

Wysiew nasion powinien nastąpić w rozstawie około 20 cm. Pozostaw miejsce i nie siej zbyt gęsto. Im mniejsza powierzchnia, tym mniejsze zbiory liści szpinaku. Warzywo jest tak przystosowane, że możemy wysiewać je w tym samym miejscu co 3 lata.

Rzepa

Wysiew nasion rzepy powinien odbywać się bezpośrednio do gruntu - od kwietnia do lipca. Nasiona zaczynają kiełkować nawet w temperaturze 3-4 stopni Celsjusza. Po pierwszych wschodach rośliny, przerywamy siewki zostawiając w rzędzie co 8 cm.

Spis treści:

1. Tytoń oskrzydlony
2. Pysznogłówka szkarłatna
3. Dmuszek jajowaty
4. Dzięgiel ozdobny
5. Mak polny

Tytoń oskrzydlony

Jeżeli chcesz, aby wyrosła zdrowa i bujna, musisz regularnie ją podlewać i zasilać. Przy nadmiernym rozrośnięciu musi być podwiązywana do palików. na końcu marca lub na początku kwietnia wysiewa się drobne nasiona do inspektu lub do mini szklarenek w mieszkaniu. Po przełożeniu do donic po rozrośnięciu można wsadzić do gruntu już w maju.

Pysznogłówka szkarłatna

Roślinę tą można uprawiać z nasion - wysiew należy wykonać pod koniec marca - początek kwietnia. następnie siewki pikuje się do doniczek i wysadza w miejsce stałe. Często się zdarza, że młode roślinki z wysiewu kwitną dopiero na drugi rok.

Jakie rośliny wysiewać w kwietniu?

W kwietniu siejemy bezpośrednio do gruntu groch, bób, cebulę, buraka ćwikłowego, por, skorzonerę, pasternak, pietruszkę korzeniową, rumianek pospolity, kminek, szałwię, cząber, majeranek, kolendrę siewną, trybulę, lubczyk ogrodowy i miętę.

Wysiewamy również koper ogrodowy, pietruszkę naciową, wczesne i średnio wczesne odmiany marchwi oraz rzodkiew, rzodkiewkę, szpinak i rośliny ozdobne: chaber bławatek, cynie, dimorfoteka, dziwaczek, godecja, powój, wilec, nachyłek barwierski, nagietek lekarski, rezeda wonna, wilczomlecz białobrzegi, smagliczka nadmorska, nemezja, słoneczniki, szarłaty.

Na rozsadniku w kwietniu siejemy nasiona kapustnych i sałat na zbiór letni.

                                                                                                                            - tłumaczy ekspertka Anna Błaszczuk

Dmuszek jajowaty

W przeciwieństwie do innych roślin, dmuszek jajowaty wytwarza więcej kwiatów na ziemiach ubogich i piaszczystych. na żyznych jest ich zdecydowanie mniej. Wysiew powinien nastąpić do pojemników w szklarenkach lub wprost do gruntu. Jest rośliną niewymagającą - nie potrzebuje regularnego nawożenia i podlewania.

Dzięgiel ozdobny

Wysiew nasion powinien nastąpić na przełomie kwietnia oraz w drugim terminie - od lipca do października. Należy pamiętać, aby siew był płytki, aby nasiona mogły czerpać promienie słoneczne. Konieczna jest stratyfikacja nasion w przypadku pierwszego terminu. W kolejnym uprawa jest nieco łatwiejsza.

Mak polny

Jest to jedna z łatwiejszych roślin w uprawia, zwłaszcza dla młodych ogrodników, zaczynających dopiero swoją przygodę z ogrodnictwem. To tolerancyjna roślina, wytrzymująca różne warunki glebowe. Nasiona można wysiewać wprost do gruntu. Rozwijają się nawet w niskich temperaturach.

Więcej o roślinie poniżej:

Hortensja - zasady pielęgnacji

Głównym czynnikiem wpływającym na kondycję hortensji jest kwaśne podłoże. Może być ono wykonane za pomocą torfu wymieszanego z korą, gleba macierzysta lub specjalnym podłożem do wszystkich roślin kwasolubnych. Istotne jest, aby nie wystawiać jej na pełne słońce – wystarczy stanowisko półcieniste, aby liście nie ciemniały i nie wysychały.

Jeżeli zależy nam, aby roślina była bujna i miała dużo sporych kwiatostanów, musimy zadbać o odpowiednie i regularne zasilanie jej nawozem. Może być taki, który jest stosowany zarówno do rododendronów, jak i hortensji.

Podlewanie powinno być regularne, natomiast nie możemy doprowadzić do przelania – to może skutkować zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób grzybowych. Jedynie podczas suszy oraz upałów warto zadbać o nawadnianie w południe i pod wieczór, jeżeli jest taka możliwość. Starajmy się nie zraszać liści oraz nie nakierowywać tam strumienia wody – podczas działania intensywnych promieni słonecznych może dojść do poparzeń słonecznych.

Cięcie hortensji ogrodowej

Hortensja ogrodowa to jedna z najpopularniejszych, chętnie uprawianych i pielęgnowanych w ogrodach i na działkach. W tym przypadku wiosenne cięcie sprowadza się głównie do tego sanitarnego – usuwamy uszkodzone lub przemarznięte gałązki. Latem i wczesną jesienią obcinamy też suche kwiaty, które mogą posłużyć jako surowiec do suchych bukietów do wazonów lub wieńców.

Późnojesiennych przekwitniętych kwiatów nie usuwamy, gdyż zimą są niezwykłą ozdobą. Hortensje ogrodowe wykształcają pąki kwiatowe jeszcze w poprzednim sezonie. Należy je okrywać, a korektę kształtu przeprowadzać zaraz po przekwitnięciu. Kiedy zdejmiemy okrycie z hortensji, oglądamy stan pąków i podejmujemy decyzję, czy konieczne jest cięcie sanitarne. Zazwyczaj pąki roślin mają łuski, które chronią delikatne młode listki i zawiązki kwiatów, ale hortensja ogrodowa ich nie ma.

Cięcie w praktyce - test Sekatora jednoręcznego Fiskars P921

Sekator nożycowy do cięcia świeżych gałęzi i młodych pędów o średnicy do 2,4 cm, jest dostosowany dla osób prawo- i leworęcznych. Posiada obrotową rączkę, co jest polecane w szczególności przy długotrwałej pracy - konstrukcja rączki pozwala używać wszystkich palców jednocześnie, a unikalny mechanizm dźwigniowy PowerGear zwiększa 3-krotnie siłę cięcia w porównaniu do innych standardowych mechanizmów. W ten sposób skutecznie redukuje wysiłek podczas pracy. Dodatkowo szlifowane i hartowane stalowe ostrze pozostaje na dłużej ostre i gotowe do dalszej pracy podczas cięcia hortensji czy innych roślin.

Ostrza te są bardzo odporne na korozję a powłoka PTFE redukuje tarcie skutkując tym samym lepszym i trwalszym cięciem. Sporym ułatwieniem jest lekka konstrukcja oraz rękojeść z tworzywa FiberComp™, które sprawia, że narzędzie dopasowuje się do naturalnego kształtu dłoni. Konstrukcja jest niezwykle dobrze przemyślana, również dla osób, które zmagają się z zespołem cieśni nadgarstka. Rączka SoftGrip ze strukturą 3D zapewnia pewny chwyt oraz blokada ostrza zabezpiecza przed samoczynnym otwarciem i pozwala na bezpieczne przechowywanie bez możliwości skaleczenia.

Jeżeli pojawiają się nowe i żywe pąki, które wyrastają na silnych pędach, nie ucinamy i zostawiamy. Jedynie te, które wyglądają na liche i dość osłabione, pozbywamy się ucinając przy końcówkach pędów. W ten sposób prześwietlamy roślinę i pozwalamy na jej naturalne wzmocnienie. Za każdym razem przed jesienno -zimowym okrywaniem rośliny, wybieram suchą trawę i układam ją tuż u podstawy hortensji. To pozwala na zachowanie wilgotności oraz pomaga podczas niskich temperatur, gdy zima nie jest zbyt obfita w pokrywę śnieżną. W trakcie naszego testu ucinamy wszystkie suche liście, które pozostały po ewentualnym cięciu z poprzedniego roku. W tych zadaniach Fiskars P921 sprawdza się na medal!

Cięcie hortensji bukietowej

Hortensja bukietowa kwitnie na pędach, które formują się w danym roku. Jej przycinanie sprowadza się więc do nadania kształtu i gęstości oraz cięcia sanitarnego wyschniętych lub połamanych gałązek. Młoda hortensja bukietowa w pierwszym roku po posadzeniu powinna być przycinana nisko, aby pięknie zagęszczała się od dołu i nie rosła bezkształtnie. Zostawiamy tylko 2-3 pary pąków, natomiast resztę usuwamy. Co roku obcinamy ją wyżej, decydując – w zależności od tego, jak gęsty i jak wysoki chcemy mieć krzew – o ilości pozostawionych pąków.

Cięcie w praktyce test sekatora kowadełkowego P941

Jest to świetny produkt, który jest przeznaczony do cięcia twardych i suchych gałęzi o średnicy do 26 mm. Posiada unikalny system  PowerGear™, który trzykrotnie zwiększa siłę cięcia i pozwala na niezwykle komfortową pracę. Ostrza te są bardzo odporne na korozję a powłoka PTFE redukuje tarcie skutkując tym samym lepszym i trwalszym cięciem.

Cięcie hortensji krzewiastej

Hortensję krzewiastą najlepiej jest przycinać co roku w marcu, jeszcze wtedy, gdy nie rozwiną się liście. Podobnie jak hortensja bukietowa – kwitnie na pędach tegorocznych. Najkorzystniejszym cięciem będzie to, przeprowadzone na wysokość 15-30 cm nad ziemią. W ten sposób będziemy mieć pewność, że roślina otrzyma gęsty pokrój i rozwinie się piękny krzew. Dopiero latem, na przełomie sierpnia wycinamy przekwitłe kwiatostany, oczyszczając roślinę. Po powyższym teście widać, że odpowiedni harmonogram prac w ogrodzie, a także profesjonalne akcesoria, które posłużą przez lata, to idealne rozwiązanie nawet dla początkujących fanów hortensji.

Krzewy hortensji są wymagające w uprawie, ponieważ mają duże liście i kwiatostany, dlatego wiosną, po cięciu, koniecznie pamiętajmy o dokarmianiu roślin, najlepiej nawozem wieloskładnikowym, jak Azofoska, lub dobrze rozłożonym obornikiem, ściółkując krzewy w obrębie szyjki korzeniowej.

Artykuł powstał we współpracy z marką Fiskars.

Coraz więcej osób chętnie sięga po nowe warzywa i owoce i wypróbowuje w kuchni nieznane dotąd smaki. Jednak nie tylko walory smakowe są dla nas ważne. Coraz większą wagę przywiązujemy do zdrowego odżywiania. Ciekawym doświadczeniem dla miłośników kulinarnych eksperymentów może być słonecznik bulwiasty, który w pełni zasługuje na miano superfoodu. I choć jego najczęściej używana nazwa - topinambur - brzmi egzotycznie, jest to roślina, którą z powodzeniem można uprawiać we własnym ogródku. Przy niewielkim wysiłku przynosi bardzo obfite zbiory.

Słonecznik bulwiasty: co to za roślina i jak wygląda?

Słonecznik bulwiasty (Helianthus tuberosus) to roślina, która ma wiele różnych nazw. Najczęściej spotykana to topinambur od plemienia Indian Topinamboore. Co ciekawe nie mieli oni nic wspólnego z tą rośliną, po prostu przybyli do Europy w tym samym czasie co słonecznik bulwiasty i dlatego błędnie ich z nim połączono. Inne spotykane topinamburu to ziemna gruszka, karczoch jerozolimski, kanadyjski ziemniak, cytrus północy, słoneczna bulwa czy niemiecka rzepa.

Topinambur jest bulwiastą byliną z rodziny astrowatych. Jest on spokrewniony ze słonecznikiem zwyczajnym. Pochodzi z Ameryki Północnej, ale rozprzestrzenił się tak bardzo, że trudno ustalić jaki był jego dokładny, pierwotny zasięg. Do Europy przywiózł go Samuel de Champlain na początku XVII wieku. Dziś jest zarówno rośliną uprawną, jak i dziko rosnącą. Można go spotkać na obu półkulach, zarówno w klimacie umiarkowanym, jak i tropikalnym. W Polsce był uprawiany już w XVIII wieku, jednak potem został zapomniany.

Słonecznik bulwiasty osiąga od 1 do 3 metrów wysokości w uprawach, dziki nawet do 4 m. Roślina ta ma jajowate lub lancetowate liście pokryte szorstkimi włoskami oraz niewielkie, żółte kwiaty przypominające słonecznik, które kwitną od sierpnia do października. W naszym klimacie, nie wytwarza nasion. Jadalną częścią są bulwy topinamburu rosnące pod ziemią. Jedna roślina jest w stanie wytworzyć od 50 do 80 bulw. Również rozmnażanie topinamburu odbywa się przez bulwy. Są one niezwykle delikatne i soczyste. Ich smak jest specyficzny i nie każdemu będzie odpowiadać. Jest on słodkawy, przypomina ziemniaka z nutą karczocha lub orzecha brazylijskiego.

Słonecznik bulwiasty: odmiany

Słonecznik bulwiasty to roślina, która ma ponad 400 odmian na całym świecie. Różnią się one od siebie wielkością kształtem liści czy kolorem bulwy, która może być biała, żółta, fioletowa, różowa czy czerwona. Do jedzenia najczęściej wykorzystuje się jasne odmiany. Te o czerwono-fioletowych bulwach zazwyczaj traktowane są jako rośliny pastewne. Choć w naszym klimacie łatwo jest uprawiać topinambur, odmiany tej rośliny spotyka się u nas tylko dwie.

Jedną z nich jest Albik. Ma on maczugowate, białe bulwy, które pozostawione na zimę w ziemi wytrzymują temperatury do - 40°C. Odmiana ta doskonale rośnie w naszej strefie klimatycznej, praktycznie na obszarze całego kraju. Jego łodygi dorastają do 3 m wysokości i mają od dwóch do sześciu rozgałęzień.

Inną odmianą, która doskonale sobie u nas radzi jest Rubik. Ma on nieregularne, zaokrąglone, duże bulwy o czerwono-fioletowym odcieniu. Nie jest tak łatwy do oczyszczenia jak odmiany białe.

Słonecznik bulwiasty: uprawa topinamburu

Warto wiedzieć, że jeśli tylko smakuje nam słonecznik bulwiasty, uprawa tej rośliny jest niezwykle prosta. Tak prosta, że wręcz możemy mieć z nim problem jeśli w niekontrolowany sposób rozprzestrzeni się w naszym ogródku. Jedyne co trzeba zrobić, aby mieć własny topinambur, to podzielić bulwę na mniejsze części i zasadzić je w ziemi, a następnie regularnie podlewać. Najlepiej zrobić to wiosną od marca do kwietnia wsadzając bulwy na głębokość około 10 cm lub jesienią, w okresie od października do grudnia - wtedy sadzimy nieco głębiej, na około 15 cm. Pomiędzy bulwami powinno się zachować odstępy co najmniej na 30 cm.

Słonecznik bulwiasty nie wymaga żadnych specjalnych warunków, nie trzeba go nawozić i jest odporny na mrozy i szkodniki. Bardzo łatwo się regeneruje, jego kłącze jest w stanie odbić nawet z niewielkiego fragmentu bulwy. Ze względu na dużą ekspansywność, topinamburu nie należy sadzić w sąsiedztwie roślin ozdobnych lub warzyw, ponieważ będzie zabierać im dużo składników odżywczych.

Raz posadzony topinambur może przynosić obfite plony nawet przez kolejne 20 lat. Jednak jeśli nie chcemy aby rozrósł się za bardzo, warto wykopać bulwy na zimę. Innym sposobem, aby ograniczyć ekspansję tej rośliny, jest otoczenie uprawy płotkiem lub murkiem, wkopanym w ziemię na głębokość około 40 cm.

Słonecznik bulwiasty można uprawiać nie tylko w celach spożywczych, ale też dekoracyjnych. Większa ilość roślin posadzonych obok siebie może tworzyć rodzaj pięknego żywopłotu z miniaturowych słoneczników, a jego dodatkową funkcją będzie osłona innych roślin przed wiatrem. Topinambur można hodować też w doniczce na parapecie, choć uprawa w ogródku lepiej się sprawdza.

Słonecznik bulwiasty: kiedy zbierać

Zbiory topinamburu trwają od jesieni do wiosny. Od początku listopada można wykopywać bulwy stopniowo, aż do pierwszych przymrozków. Jednak tak naprawdę, jeśli ziemia nie jest zamarznięta, bulwa słonecznika nazywanego topinamburem może być wykopana także w zimie i można ją zbierać aż do maja. Topinambur doskonale znosi niskie temperatury, więc praktycznie o każdej porze roku będzie świeży, soczysty i pełen aromatu. Aby bulwy były większe, warto zostawić nadziemną część rośliny nieskoszoną aż do pierwszych przymrozków. Jeśli zaś chcemy wykorzystać liście i łodygi na paszę dla zwierząt, najlepiej ścinać je jeszcze przed kwitnieniem, czyli w czerwcu. Trzeba mieć jednak świadomość, że wpływa to na część podziemną i bulwy będą wtedy drobniejsze.

Warto wiedzieć nie tylko kiedy zbierać topinambur. Przechowywanie jest również istotne. Wykopane bulwy można trzymać w lodówce około 2-3 tygodni. Po tym czasie tracą jędrność, może też pojawić się pleśń. Tym co najgorzej działa na topinambur jest suche powietrze. Sprawia ono, że bulwy twardnieją. Bardzo dobrym sposobem na przechowywanie topinamburu jest umieszczenie go w pojemnikach i zasypanie torfem i piaskiem. Tak przygotowany topinambur, w chłodnym miejscu np. w piwnicy, może zachować świeżość nawet do pół roku.

Jakie są możliwe przyczyny braku kwitnienia słonecznika bulwiastego?

Słonecznik bulwiasty, czyli topinambur, w literaturze anglojęzycznej nie bez przyczyny nazywany jest karczochem jerozolimskim. Znany jest głównie ze swoich jadalnych bulw o słodkim, lekko orzechowym smaku przypominającym karczochy i ich prozdrowotnych właściwości. Warto jednak pamiętać, że jest to również interesująca roślina ozdobna, która swoim pokrojem i kwitnieniem nada ogrodowi nieco rustykalny charakter. Kwitnie późnym latem i jesienią aż do pierwszych mrozów (od sierpnia nawet do listopada). Rośnie praktycznie na każdym stanowisku bez względu na nasłonecznienie i rodzaj gleby, jednakże warunki środowiskowe mają istotny wpływ na jego wygląd i kwitnienie. Słonecznik bulwiasty jest rośliną dnia długiego, dlatego poza naturalnym obszarem występowania nie zawsze dochodzi do kwitnienia. Jego brak najczęściej związany jest z nadmiernym chłodem (do prawidłowego rozwoju potrzebuje temperatury 20-25 st. C) i zbyt słabym nasłonecznieniem rośliny. Zdecydowanie gorzej kwitnie i plonuje również w podłożu zbitym i gliniastym.

                                                                                                                                     - odpowiada dr inż. Tomasz Mróz

Słonecznik bulwiasty: zastosowanie

Bulwy topinamburu mają wiele wartości odżywczych. Są doskonałym źródłem białka, aminokwasów, witaminy C, witamin z grupy B, żelaza, potasu, wapnia i selenu. Zawarta w słoneczniku bulwiastym inulina w niewielkim stopniu wchłania się w jelicie cienkim, za to wypełnia przewód pokarmowy, dając uczucie sytości. Regularnie spożywany, słonecznik bulwiasty przyczynia się to do utrzymania prawidłowej flory bakteryjnej, a także sprzyja osobom na diecie. Topinambur wzmacnia układ odpornościowy, zmniejsza też poziom cukru we krwi, dlatego jest polecany osobom z cukrzycą typu II.

Według obecnych badań, topinambur jest rośliną, którą można jeść do woli, nie ma żadnych przeciwwskazań, co do jej częstego spożywania. Jeśli jednak do tej pory nie jedliśmy słonecznika bulwiastego, warto wprowadzać go do diety stopniowo, ponieważ może on powodować wzdęcia i gazy.

Słonecznik bulwiasty można jeść na surowo, a także gotowany, pieczony czy smażony. We Francji i Włoszech popularną potrawą jest zupa z topinamburu. Surowe plasterki tej rośliny można dodawać do sałatek, albo do herbaty podobnie jak cytrynę (choć aromat będzie inny). Nadają się również do kiszenia czy marynowania. Warto pić sok wyciśnięty z surowego topinamburu, ponieważ pozytywnie wpływa on na zdrowie.

Z topinamburu można przygotowywać podobne potrawy jak z ziemniaków czy batatów, czyli np. puree, frytki, chipsy, placki itp. Gotując topinambur w wodzie, trzeba pamiętać, że jego bulwy będą miękkie szybciej niż ziemniaki. Można też dodać do nich odrobinę soku z cytryny, aby nie ściemniały. Ugotowany słonecznik bulwiasty jest znacznie słodszy niż surowy. Do wielu potraw topinamburu nie trzeba wcale dokładnie obierać. Najwięcej cennych składników kryje się pod skórką, dlatego też przyrządzając np. frytki czy pieczony topinambur, wystarczy dokładnie wyszorować bulwy szczoteczką, pod bieżącą wodą.

Słonecznik bulwiasty to też roślina pastewna. Jego liście mogą służyć za pasze dla zwierząt gospodarskich. Można z nich robić kiszonki i zielonki, a bulwy są chętnie zjadane przez króliki i inne gryzonie. Myśliwi sadzą go jako karmę dla zwierząt łownych, głównie dla dzików, które ryjąc w ziemi wykopują bulwy. Natomiast wysuszone i pocięte na drobne kawałki łodygi topinamburu wykorzystuje się do hodowli grzybów jadalnych. Doskonale sprawdzają się np. jako podłoże do boczniaków.

Tak propagowany w ostatnich latach „powrót do natury” objawia się także coraz większym zainteresowaniem tzw. łąkami kwietnymi. Dzięki temu trendowi łąka kwietna jest jedną z najmodniejszych alternatyw dla trawnika i innych założeń w ogrodzie i na terenach zieleni, szczególnie w krajach zachodniej Europy. Poza barwami i bogactwem gatunkowym, łąka kwietna niewiele ma wspólnego z typowymi łąkami.

Właściwe łąki są wieloletnimi użytkami zielonymi złożonymi z różnych gatunków traw i roślin kwiatowych. Mimo silnej wzajemnej konkurencji różne gatunki roślin jednorocznych, dwuletnich i bylin mogą rosnąć obok siebie w idealnej harmonii, podczas gdy łąkę kwietną tworzą rośliny jednoroczne. Aby łąka kwietna pozostawała dekoracyjna przez całe lato, dobiera się do niej gatunki długo kwitnące.

W handlu dostępne są gotowe mieszanki, ponieważ jednak bywają zawodne (jeśli nie są produktem wyspecjalizowanej firmy), można pokusić się o samodzielne sporządzenie mieszanki. Jej głównym komponentem są nasze rodzime chwasty uprawne: złocień polny Chrysanthemum segetum, mak polny Papaver rhoeas, maruna bezwonna Tripleurospermum inodorum, rumian polny Anthemis arvensis, chaber bławatek Centaurea cyanus, wyka brudnożółta Vicia grandiflora, wyka ptasia Vicia cracca czy kąkol polny Agrostemma githago.

Z gatunków obcego pochodzenia na łąkę nadają się m.in. maczek kalifornijski Eschscholtzia californica, miłek letni Adonis aestivalis czy aminek większy Ammi majus. Gatunki te najlepiej rosną na glebach lekkich i raczej ubogich. Przeznaczenie dla nich gleb żyźniejszych lub wilgotnych znacząco wpłynie na pogorszenie ich kwitnienia, a nawet uniemożliwi wzrost w wyniku konkurencji innych roślin. Dobrze dobrane stanowisko powoduje, że utrzymanie łąki nie wymaga wiele wysiłku: nie odchwaszcza się jej, nie podlewa i nie nawozi.

Czy podczas swojego projektu spotkał się Pan z powrotem do tworzenia kwietnych łąk w ogrodach?

 

Łąka kwietna to świetna alternatywa dla trawników, które jak wiadomo trzeba regularnie kosić, podlewać czy nawozić. W przypadku łąk czynności pielęgnacyjne ograniczone są do minimum, co zaoszczędza czas i pieniądze. Ponadto wprowadza bioróżnorodność przyrodniczą oraz stanowi ciekawy i efektowny element w ogrodzie. To wszystko powoduje, że łąki zyskują coraz większą popularność i coraz częściej goszczą w terenach publicznych i ogrodach.

                                                                                     

Przygotowanie gruntu pod łąkę

Aby tak się stało, większą uwagę musimy skupić na przygotowaniu gleby przed wysianiem nasion. Polega ono na przekopaniu i zagrabieniu gleby, ale przede wszystkim na jej dokładnym odchwaszczeniu. W spulchnioną glebę wysiewa się mieszankę nasion w ilości 2-3 (nawet do 5) g na 1 m² i lekko zagrabia.

Aby ułatwić równomierny wysiew, można poletko podzielić na kwadraty powierzchni 1 m², zaznaczając je np. piaskiem wysypywanym z butelki o szerokim otworze. Rodzime gatunki wysiewa się w kwietniu, gdy tylko ziemia zaczyna się ocieplać, a poletko daje się uprawiać. Mieszanki z gatunkami ciepłolubnymi lepiej wysiewać pod koniec kwietnia. Warto obserwować wygląd wschodzących roślin – pomoże nam to w założeniu łąki w przyszłym roku.

Jesienią, po zakończeniu kwitnienia, przekwitnięte rośliny się kosi, pozostawiając skoszone pędy na kilkanaście dni na grządce. Pozwoli to na wysianie się ostatnich nasion i samoodnawianie się łąki w przyszłym roku. Jeśli zauważymy wtedy pewne wypady wśród wschodzących roślin, warto dosiać nasiona brakujących gatunków.

Roślinę tę można spotkać w naszym klimacie w bardzo wielu miejscach: na łąkach, w lasach, parkach, w przydomowym ogródku, a nawet na trawniku wśród bloków mieszkalnych. Mimo statusu chwasta, jest także uważana za roślinę leczniczą, którą od wielu stuleci wykorzystuje się w medycynie naturalnej i ziołolecznictwie. Z tego powodu w różnych przypadkach warto ją włączyć do domowej apteczki lub rozpocząć własną uprawę babki w ogrodzie.

Babka lancetowata: uprawa i wymagania

Jak wygląda babka lancetowata? Babka lancetowata jest byliną mogącą w okresie kwitnienia dorastać do 40 centymetrów. Pod ziemią znajduje się jej krótkie kłącze, które posiada wiele wiązek korzeniowych. Liście rośliny, widoczne ponad powierzchnią podłoża, okazują się podłużne i lancetowate. Na każdym z nich dostrzegalne są żyłki, czyli podłużne unerwienie. Długość liści mieści się w przedziale od 5 do 20 centymetrów. Tworzą one rozetę, z której środka wyrasta łodyga (łodyg może być kilka, jednak żadna nie posiada liści). Łodyga osiąga do 50 centymetrów wzrostu.

Babkę lancetowatą można wyhodować samodzielnie poprzez siew nasion bezpośrednio do gruntu. Należy ją zasiać w okresie wczesnej wiosny, czyli w marcu lub kwietniu, wykorzystując rozstaw 30x40 centymetrów. Nasiona należy umieścić na głębokości około centymetra. Efekty widać po 2-3 tygodniach, gdy na powierzchni ukazują się siewki.

Babka lancetowata to roślina światłolubna, należąca do rodziny babkowatych.  Dobrze radzi sobie w zróżnicowanym podłożu, jednak preferuje to przewiewne, dosyć wilgotne i zasobne, na przykład gliniasto-piaszczyste. Doskonałym stanowiskiem dla babki lancetowatej będzie miejsce półcieniste lub słoneczne.

Babka lancetowata: pielęgnacja i okres kwitnienia

Kiedy pyli babka lancetowata? Okres ten rozciąga się od maja aż do września. Kwiatostany u babki lancetowatej pojawiają się na szczycie bezlistnej łodygi bądź łodyg. Są one niewielkie (kwiaty mają do 3 centymetrów długości) i nie posiadają walorów ozdobnych. Babka zalicza się do roślin owadopylnych oraz wiatropylnych.

W przypadku tej rośliny konieczne jest także spulchnianie międzyrzędzi oraz systematyczne nawadnianie, choć nie można pozwolić, by podłoże stało się zbyt mokre  Należy też zadbać o to, by babka lancetowata miała stały dostęp do światła (nawet w przypadku półcienia powinno to być światło rozproszone).  Sadzona w ogródku, wymaga odchwaszczania, jednak należy unikać chemicznych środków chwastobójczych, by jej nie zaszkodzić. Jednocześnie, nie jest zbyt wymagająca w uprawie, gdyż w naturze rośnie niemal wszędzie.

Babka lancetowata: właściwości

Właściwości babka lancetowata zawdzięcza przede wszystkim swoim liściom, ponieważ to w nich gromadzą się witaminy oraz mikroelementy (tylko część nadziemna jest wykorzystywana w celach leczniczych). Przede wszystkim, zawiera spore pokłady witamin C i K, karotenu, a także minerałów: żelaza, cynku, miedzi, manganu, krzemu i magnezu. Prócz tego, liście babki lancetowatej gromadzą w sobie solne mineralne oraz flawonoidy.

Działanie babki lancetowatej jest więc bardzo wszechstronne. Można ją stosować właściwie niezależnie od wieku. Są jednak pewne osoby, którym może zaszkodzić babka lancetowata. Przeciwwskazania do jej wykorzystywania to alergia na tę roślinę, która jednak nie zdarza się zbyt często. Nie poleca się jednak podawania jej dzieciom poniżej 12 roku życia. Gdyby po spożyciu babki lancetowatej pojawiły się duszność lub gorączka, należy zasięgnąć porady lekarza.

Swoje właściwości babka lancetowata zawdzięcza również:

- zawartym w liściach związkom śluzowym;

- garbnikom;

- awonoidom.

Babka lancetowata: zastosowanie

Zastosowanie babki lancetowatej wiąże się zwykle z branżą leczniczą. Tak na przykład roślina ta pomaga w przypadku kaszlu, niezależnie od tego, czy jest suchy, czy mokry. Dzięki zawartym w niej składnikom, jest w stanie oczyścić płuca z flegmy, która w nich zalega, a jednocześnie złagodzić przebieg stanu zapalnego gardła. Może też zapewnić pomoc w przypadku kaszlu palacza. Dobrze działa również na chrypę, dlatego przyda się osobom, u jakich rozwija się choroba zawodowa – profesjonalnym mówcom, lektorom, wykładowcom czy nauczycielom.

Dobrym pomysłem jest także babka lancetowata na rany. Prócz tego, można wykorzystywać liście babki do łagodzenia ukąszeń owadów – mogą uśmierzyć ból i doprowadzić do zmniejszenia widocznego obrzęku. Okłady z babki lancetowatej pomagają też na czyraki, owrzodzenia i wszelkiego rodzaju drobne skaleczenia.

Liście babki lancetowatej uznaje się bardzo często za doskonały antybiotyk. Napar z babki lancetowatej wspomaga nie tylko leczenie stanów zapalnych powiek i spojówek, ale i doskonale sprawdza się w przypadku problemów z cerą (usuwa wypryski, pomaga w dużym stopniu przy kuracji antytrądzikowej). Sparzone liście babki można położyć na przemęczone oczy – może się to przydać przede wszystkim tym, którzy długie godziny spędzają przed ekranem komputera.

Herbata z babki lancetowatej, a konkretnie z jej liści, jest doskonała na trawienie. Zawarte w niej związki są w stanie pobudzić wydzielanie się soków żołądkowych, przy jednoczesnej ochronie śluzówki. Właśnie dlatego często wykorzystuje się ją, gdy dojdzie do zapalenia żołądka lub jelit. Herbatka tego rodzaju okaże się też doskonała na lekkie zatrucia i wszelkie dolegliwości żołądkowe. Można też pić ją profilaktycznie, zamiast zwykłej, codziennej herbaty.

Innym specyfikiem pomocnym w wielu przypadkach jest z kolei nalewka z babki lancetowatej. Doskonale łagodzi wszelkie dolegliwości trawienne i, jak każda nalewka, wyśmienicie rozgrzewa. Na gojenie ran dobry będzie też sok ze świeżych liści babki stosowany zewnętrznie. Można także wykorzystać tę roślinę, by wspomóc leczenie grypy i pozbycie się uporczywego, suchego kaszlu, której nie jest się w stanie pozbyć. Dzieje się tak, ponieważ działa rozkurczająco na mięśnie gładkie górnych dróg oddechowych.

Konkurs - jak wygrać?

1. Wejdź na fanpage Mój Piękny Ogród na Facebooku, fanpage Kocham Ogród na Facebooku lub fanpage Przepis na Ogród na Facebooku  i zamieść w komentarzu pod wybranym postem konkursowym zdjęcie przedstawiające przebudzenie wiosny w twoim ogrodzie.
2. Regulamin dostępny jest na www.mojpieknyogrod.pl pod linkiem REGULAMIN KONKURSU
3. Na zgłoszenia czekamy od 28.03.2022 do 23.59 03.04.2022

Aktualizacja - laureaci

FB Mój Piękny Ogród:

• Aleksandra Filipowska]
• Bożena Śnieżek 

FB PNO

• Dominika Lenar
• Kasia Ligęza

FB KO

• Magdalena Bentkowska
• Grażyna Szlosarek
   

Nagrody

Spośród zdjęć opublikowanych pod trzema postami konkursowymi wybierzemy po 2 laureatów z każdego profilu. Autorzy 6 najciekawszych zdjęć otrzymają: 

• nożyce do żywopłotu HSX92 PowerGear™X (nr art. 1023631), wartość nagrody ok. 230 zł

Fiskars Nożyce do żywopłotu HSX92 PowerGearX

Są idealne do efektywniejszego przycinania żywopłotów i krzewów. Ten model marki Fiskars wyróżnia:  

• Unikalny mechanizm PowerGear™ zwiększa 3x siłę cięcia w porównaniu do standardowych mechanizmów.
• Lekka i wytrzymała konstrukcja oraz precyzyjnie szlifowane ostrza; dolne ostrze pokryte powłoką PTFE. 
• Odpowiednio wyważone rączki, z powłoką SoftGrip™.

I miejsce – AGROWŁÓKNINA WIOSENNA Z TECHNOLOGIĄ AGRO MARINA AGRIMPEX SP. Z O.O.
II miejsce – EKOLOGICZNE DONICE Z WŁÓKNA KOKOSOWEGO TIN TOURS SP. Z O.O.
III miejsce – PALENISKO OGRODOWE „KULA ZIEMSKA” ESSCHERT DESIGN

Wyróżnienia:

MODUŁOWE DONICE GRC HARDBET ŁUKASZ MIAZGA
DONICA MIRA ECO COFFEE LAMELA SP. Z O.O. SP. K.
WOLF-GARTEN E-MULTI-STAR® WOLF-GARTEN (MTD POLAND SP. Z O.O.)

EKOLOGIA I OCHRONA ROŚLIN

I miejsce – BIODEGRADOWALNA I KOMPOSTOWALNA FOLIA ŚCIÓŁKUJĄCA AGRIMPEX SP. Z O.O.
II miejsce – NEMASLUG BASF POLSKA SP. Z O.O.
III miejsce – ĆMA-LIMIT – NA ĆMĘ BUKSZPANOWĄ AGRECOL SP. Z O.O.

Wyróżnienia:

SOILCONTROL BIOFELD SP. Z O.O.
PUMEKS WULKANICZNY OGRODNICZY 8-16MM BIOVITA SP.J. M. DANECKI, J. DANECKA
NEEMAZAL – ZWALCZA ZIEMIÓRKI I INNE SZKODNIKI TAMARK S.A./TARGET

NASIONA, CEBULE KWIATOWE I ROŚLINY

I miejsce – CORNUS SUPER FLOWER DUO (DERENIE – KWITNĄCE GWIAZDY) TWENTHE PLANT
II miejsce – DALIA ZEMSTA OGRODNIKA GMF GROUP SP. Z O.O.
III miejsce – DYWAN KWIETNY – MIESZANKA KWIATÓW NISKICH W. LEGUTKO PRZEDSIĘBIORSTWO HODOWLANO-NASIENNE SP. Z O.O.

Wyróżnienia:

BUDDLEJA DAVIDII BUTTERFLY CANDY LITTLE RUBY HAMIPLANT B.V.
ECHINACEA PURPUREA SOMBRERO GOSPODARSTWO SPECJALISTYCZNE PANEK DARIUSZ PANEK
CALADIUM SCARLET FLAME PLANTPOL SP. Z O.O.

Serdecznie Gratulujemy Zwycięzcom, dziękując równocześnie Wszystkim Firmom za udział w Konkursie!
      
O produkty prosimy pytać w centrach ogrodniczych zrzeszonych w PSCO      
Zapraszamy!

Od lat dba o rozwój wizerunku Stowarzyszenia na rynku polskim, jako instytucji opiniotwórczej w branży. Stale powiększa grono członków,  zachęca również wiodących producentów rynku ogrodniczego do satysfakcjonującej współpracy.
Czynnie uczestniczy w najważniejszych w kraju targach i wystawach, patronuje wielu imprezom branżowym w Polsce; raz do roku, podczas Walnego Zgromadzenia swoich członków, organizuje Targi Tradycyjnego Rynku Ogrodniczego, które sprzyjają spotkaniu dostawców z odbiorcami, zacieśnianiu kontaktów biznesowych oraz pozyskaniu przez dostawców satysfakcjonujących zamówień przedsezonowych.
Od lat, nieprzerwanie umacnia swoją rangę i funkcję instytucji wyznaczającej trendy na rynku ogrodniczym, współpracując z ważnymi organizacjami z branży.
Misją PSCO jest krzewienie wiedzy ogrodniczej zarówno w swoim gronie, jak i wśród klientów, a nadrzędnym celem są wspólne działania szkoleniowe, edukacyjne.
PSCO buduje markę Stowarzyszenia kojarzonego z rzetelnymi, świadczącymi profesjonalny serwis centrami ogrodniczymi, do których klient przychodzi po bogaty asortyment
i spotyka się z wyczekiwaniem, otwartością i wyczuleniem na jego potrzeby, gdzie uzyskuje fachowe doradztwo i ciekawe rozwiązania aranżacyjne podążające za światowymi trendami oraz gdzie może uczestniczyć w organizowanych praktycznych warsztatach i pokazach.
 
PSCO jest członkiem IGCA - International Garden Centre Association.

Aby chronić nasze drzewa i krzewy przed ich atakiem, trzeba być przygotowanym do działania już od pierwszych cieplejszych dni.

Najlepszą metodą ochrony są opryski. Ale trzeba wiedzieć W jaki sposób je wykonywać i w jakim czasie, by nie zaszkodzić innym organizmom.

Kiedy wykonywać wiosenne opryski?

Nie ma dokładnej daty, kiedy powinniśmy wykonać opryski. Wszytko zależy od podstawowego czynnika, na który nie mamy wpływu, czyli temperatury powietrza. Najlepiej robić opryski, gdy temperatura powietrza przekracza 7 stopni.
To ona wpływa na tempo rozwoju roślin ale też patogenów, które te rośliny będą atakować. Trzeba też pamiętać, że każda roślina rozwija się w nieco innym tempie i czasie, dlatego obserwacja ich, to podstawowe zadanie ogrodnika.

Opryski wykonujemy w dniu ciepłym, suchym i bezwietrznym.
Najlepiej jest zrobić oprysk wcześnie rano lub późnym popołudniem, kiedy słońce nie już zbyt mocne. Zbyt silne promienie mogłyby poparzyć delikatne rośliny. Nie powinno się też robić oprysków w czasie mocnego wiatru i deszczu.
Ważnym czynnikiem, który należy spełnić w przypadku oprysków, jest pilnowanie, aby nie wykonywać ich podczas oblatywania pszczół. Najlepiej wykonywać je tuż pod wieczór, gdy słońce powoli zachodzi. Dzięki temu mamy pewność, że w tym czasie nie zerują owady.

Przed opryskami warto też przyjrzeć się roślinom. Stosując oprysk przeciwgrzybowy na drzewa owocowe, warto upewnić się, że  zaczynają nabrzmiewać już ich pąki. To daje pewność, że oprysk sprawi, że choroba grzybowa nie dostanie się do środka pąka.
Powtórny oprysk powinno się wykonywać po 12–14 dniach. Warto zwrócić uwagę między opryskami czy na roślinach nie pojawiły się plamy, gnicie albo przyschnięcia - to może wskazywać, na źle dobrany oprysk i trzeba go zastąpić innym.  Jeśli jednak nic złego się nie dzieje, powtarzamy oprysk.

Najważniejszymi opryskami prewencyjnymi, jakie każdy ogrodnik powinien wykonać, są te przeciwko namnażającym się grzybom. Szczególnie ważne jest to przy pielęgnacji i ochronie drzew owocowych, w tym jabłoni, gruszy, czereśni, wiśni czy śliwy. Te zabiegi chronią rośliny przed pojawieniem się mączniaka prawdziwego, parchem jabłoni czy też kędzierzawością liści. To najczęściej spotykane dolegliwości drzew, z którymi mierzą się ogrodnicy co roku. Do najbardziej niebezpiecznych jest zaliczana zaraza ogniowa, która dość szybko rozprzestrzenia się na powierzchni drzew owocowych.

Opryski pozwalają także na zabezpieczenie przed szkodnikami pojawiającymi się najczęściej w tym okresie, podczas żerowania na roślinie. Mszyce, przędziorki, miodówki, owocówki jabłkóweczki czy też nasionnice to jedne z niewielu, które bez oprysków potrafią skutecznie zniszczyć plony owoców. W tym przypadku należy działać systematycznie oraz szybko, gdyż ich ekspansja potrafi z dnia na dzień zaatakować kolejne drzewa owocowe.

Bezpośrednio przed kwitnieniem i bezpośrednio po kwitnieniu warto też wykonać oprysk winorośli i jabłoni zapobiegawczo przed mączniakiem prawdziwym.

Przed kwitnieniem i w trakcie kwitnienia stosujemy opryski na maliny zapobiegające szarej pleśni i zamierania pędów maliny. Oprysk robimy co 10 dni.

Dodatkowo opryski prewencyjne powinny być wykonywane w warzywniku, na roślinach ozdobnych oraz trawniku. Dzięki temu jesteśmy w stanie skutecznie ochronić róże przed zamieraniem pędów, mączniakiem prawdziwym oraz warzywa przed szarą pleśnią i mączniakiem rzekomym.

Wszystkie rośliny warto zapobiegawczo opryskać miedzianem, jest to bardzo uniwersalny środek zwalczający wiele chorób grzybowych, jest często stosowany w uprawach ekologicznych.

Profesjonalne opryskiwacze ogrodowe

Aby sprawnie i dokładnie dokonać oprysków, warto wybrać sprawdzony i profesjonalny sprzęt. Opryskiwacz Orion Super jest stworzony do najbardziej wymagających prac – aplikacji nawozów dolistnych oraz środków zapewniających ochronę przed chorobami, chwastami lub szkodnikami. Idealnie sprawdzi się w ogrodzie, na działce, w sadach, na uprawach warzywnych i pod osłonami. w konstrukcji opryskiwacza wykorzystano najwyższej jakości materiały, które gwarantują odporność na środki chemiczne, przy jednoczesnej podwyższonej wytrzymałości na uszkodzenia mechaniczne. Urządzenie odznacza się doskonałymi parametrami użytkowymi, jakich oczekujemy od profesjonalnego osprzętu i akcesoriów ogrodowych.

Opryskiwacz Kwazar Orion Super posiada liczne cechy podnoszące jego funkcjonalność i przekładające się na jeszcze bardziej wygodną pracę z urządzeniem. Na dole zbiornika znajduje się specjalny pierścień stabilizujący, który chroni zbiornik przed uszkodzeniem, jednocześnie zapewniając stabilność na różnych powierzchniach. Nieużywany opryskiwacz możemy bez obaw postawić na nierównym podłożu, nie przewróci się. Dodatkowo zbiornik opryskiwacza Kwazar Orion Super został wyposażony w wygodny lejek, który znacząco ułatwia wlewanie preparatu do opryskiwacza, jak również jego późniejsze czyszczenie. Sam zbiornik posiada również  przezroczysty pasek poziomu cieczy, dzięki któremu możemy sprawdzić, ile cieczy pozostało w zbiorniku bez konieczności jego odkręcania. Opryskiwacz Orion Super dostępny jest w pojemnościach 3l,  6l, 9l i 12l.
Opryskiwacz Kwazar Orion Super ma  także wygodny pas nośny, który zapewnia komfort pracy. Dzięki temu opryskiwacz jeszcze lepiej sprawdza się w przypadku oprysków większych powierzchni, a także w sytuacjach, kiedy poddawane opryskom nasadzenia znajdują się w znacznych odległościach od siebie. Lanca opryskiwacza ma regulowaną długość od 0,6 do 1,2 m. Wykonana jest z włókna szklanego, dzięki czemu nie reaguje z chemią i jest odporna na uszkodzenia mechaniczne.

Istnieje możliwości przyłączenia dodatkowych akcesoriów, które ułatwiają i przyspieszają czas wykonywania zabiegów:

•     lanca teleskopowa 3m lub 5m – umożliwi oprysk wysokich drzew bez konieczności korzystania z drabiny
•     przyłącze 3 lub 5-dyszowe – pomocne przy oprysku trawników i upraw rzędowych
•     osłona herbicydowa – niezastąpiona przy zwalczaniu chwastów; umożliwia punktowy oprysk chwastów chroniąc sąsiednie rośliny
•     lanca regałowa 4-dyszowa – doskonale sprawdzi się przy opryskach winorośli

Materiał powstał we współpracy z marką Kwazar.

Trawnik po zimie - usuwamy resztki 

Pierwsze, co powinniśmy zrobić tuż przed nadejściem wiosny to oczyszczenie murawy. Zalegające liście, gałęzie i inne resztki organiczne, które zakryły trawnik zimą należy sprzątnąć. Sprawdzą się do tego grabie Fiskars QuikFit™, które wykonane z wysokiej jakości tworzywa i stali. W zależności od naszych potrzeb wybrać możemy szerokie grabie do trawnika z głowicą lub grabie wachlarzowe. Jeżeli na trawniku pojawiły się bryły ziemi lub filc na darni warto sięgnąć po skareator. Dopiero po usunięciu resztek możemy ocenić w jakim stanie jest trawnik, czy pojawiły się miejsca wymagające ponownego siania, a także czy trawie brakuje wody bądź składników odżywczych. 
 

Pielęgnacja trawnika po zimie - koszenie

Koszenie to najpopularniejszy zabieg, który przeprowadzamy przez większą część roku. 
Podczas pierwszego koszenia trawę zetnij na wysokość ok. 3 cm. Dzięki temu zapewnimy jej lepsze nasłonecznienie i pozbędziemy się ewentualnych resztek zalegającej trawy z wcześniejszego roku. Do koszenia wykorzystać możemy kosiarkę bębnowa StaySharp™ Max od Fiskars. Konstrukcja VersaCut™ daje możliwość regulacji wysokości cięcia w zakresie od 2,5 cm do 10 cm, dzięki czemu możemy dopasować wysokość cięcia do rekomendowanej o danej porze roku. Kosiarka bębnowa od Fiskars zawiera system tnący StaySharp™, który sprawia, żę ostrza kosiarki nie stykają się ze sobą, co wpływa na redukcję siły niezbędnej przy prowadzeniu kosiarki o 30%. Co więcej, system StaySharp™ zapewnia długotrwałą wydajność noży bez częstego ostrzenia, a technologia InertiaDrive™ zapewnia dwukrotnie większą moc cięcia, co pozwala na przecinanie gęstych kęp trawy, chwastów, a nawet niewielkich gałęzi. 

Trawnik – kiedy nawozimy trawę?

Drugim, równie ważnym krokiem jest nawożenie. Odpowiednie nawożenie trawnika zapewni równomierny wzrost trawy oraz ograniczenie niechcianych chwastów czy mchu. Pierwszy zabieg nawożenia ma głównie na celu poprawienie kondycji trawy po zimie i pobudzenie jej do wzrostu. W tym czasie warto wybierać nawóz bogaty w azot, który stymuluje trawę do rozwoju. Nawozy powinno się rozsypywać za pomocą specjalnych siewników, ponieważ gwarantują one równomiernie oraz dokładne obsianie trawnika bez pozostawiania pustych miejsc. Do nawożenia możemy wykorzystać siewnik Solid™ od Fiskars. To wszechstronne narzędzie może być używane przez cały rok. Można nim rozrzucać nawóz czy nasiona, a zimą rozsypywać sól. Obracane pokrętło pozwala na łatwą regulację dozowania w zależności od zastosowania granulatu. Istnieje możliwość wyboru jednego z trzech różnych ustawień średnicy otworu do wysiewania środków sypkich, grubo i drobnoziarnistych. Zbiornik ma podziałkę wskazującą pojemność w litrach. Co więcej pokrywkę można zamknąć, co będzie wyjątkowo przydatne podczas przechowywania i transportu.

Pielęgnacja trawnika po zimie – podlewanie

Podlewanie trawnika jest niezwykle ważne. Wczesną wiosną możemy podlewać trawę co drugi dzień. Trawa dopiero zaczyna rosnąć i nie potrzebuje aż tak dużej ilości wody. Jeżeli trawa zaczyna żółknąć – warto podlewać ją większą ilością wody, ponieważ jest to oznaka zbyt wysuszonego trawnika. Najlepiej robić to po zachodzie słońca lub wczesnym rankiem, ponieważ ryzyko odparowania wody jest w tych godzinach najmniejsze. Jeżeli nie chcemy pamiętać o podlewaniu, możemy wybrać system nawadniający od Fiskars, który poszerzył swoją ofertę o segment sprzętu do nawadniania ogrodu, a także o węże, bębny, pistolety, lance i wygodne zraszacze. Wybierając sprzęt dopasowany do potrzeb naszego ogrodu, stworzony z dobrej jakości materiałów będziemy mieć pewność, że podlewanie stanie się przyjemnością, a nie żmudnym obowiązkiem. 

Trawa – walcz z chwastami!

Walkę z chwastami warto rozpocząć wczesną wiosną, ponieważ to właśnie wtedy rozwijają one swoje systemy korzeniowe w głąb ziemi. Oprócz regularnego strzyżenia trawnika, które ochroni go przed rozprzestrzenianiem się mniszków warto podjąć dodatkowe kroki. Niezbędnym narzędziem będzie tu wyrywacz  do chwastów, który pomoże nam skutecznie się z nimi uporać. To niezwykle popularne wśród ogrodników narzędzie jest łatwe i przyjazne w użyciu, a co najważniejsze - usuwa chwasty wraz z korzeniami. W ofercie Fiskars są dwa modele wyrywacza do chwastów - model Xact™ z ergonomicznym uchwytem bardzo dobrze dopasowującym się do dłoni lub model SmartFit, który posiada regulowaną długość trzonka o zakresie od od 990 mm do 1190 mm, dzięki czemu narzędzie może być używane przez osoby o różnym wzroście. Przy pielęgnacji trawnika nie zapominajmy również o usunięciu mchu i chwastów ze szczelin między płytkami chodnikowymi. To zadanie wcale nie musi być pracochłonne. Wystarczy sięgnąć po specjalny skrobak do fug Xact™, który został wyposażony w podwójne ostrze ze stali nierdzewnej. Warto również wiedzieć, że rozwojowi chwastów w ogrodzie skutecznie zapobiega gruba warstwa kory sosnowej wokół krzewów, iglaków i róż. Taką korę można rozsypać również na ścieżkach, pomiędzy rzędami uprawy.

Trawa – pamiętaj o dotlenianiu!

Trawnik potrzebuje nie tylko wody i składników odżywczych, ale i tlenu. Dlatego przed nadejściem wiosny warto przeprowadzać aerację, czyli inaczej napowietrzanie trawnika. Proces ten polega na rozluźnieniu gleby poprzez nakłuwanie. Jest to ważne, ponieważ napowietrzony trawnik zapewnia trawie idealne warunki do wzrostu i sprawia, że powstanie gęsta i wyrównana murawa. Pierwszą aerację najlepiej przeprowadzić drugiego roku od założenia trawnika. Warto sięgnąć przy tym po narzędzia Fiskars z serii Xact™ np. widły czy kultywator 3-zębny. Odpowiednia konstrukcji głowicy zapewnia większą precyzję i kontrolę podczas pracy, przy znacznie mniejszym wysiłku. Natomiast lekki, aluminiowy trzonek o specjalnym profilu ma pozytywny wpływ na ergonomię i wydajność pracy. To niezastąpiony produkt dla każdego ogrodnika, który chce zadbać o swój trawnik przed nadejściem ciepłych miesięcy. 

Zgodnie z ostatnimi szacunkami Centrum Ochrony Mokradeł, do tej pory osuszyliśmy w Polsce już ponad 90% torfowisk. Wraz z torfowiskami tracimy ich niezwykłą florę i faunę, a także wymienione wyżej usługi ekosystemowe, które zupełnie bezpłatnie dla nas świadczą. Osuszanie mokradeł oraz wydobywanie z nich torfu powoduje ponowne uwolnienie nagromadzonego przez nie węgla. Tak jak odchodzimy od wydobycia węgla kamiennego i brunatnego, powinniśmy także zacząć odchodzić od wykorzystania torfu. Zwyczajnie nie stać nas na dalszą degradację torfowisk.

Dlaczego w ogrodzie stosujemy torf? 

Naszym celem jest wzbogacenie gleby w materię organiczną. Jednak torf, poza łatwością zakupu, ma niewiele zalet jako podłoże dla roślin. Jest jałowy, co oznacza, że nie zawiera korzystnych dla rozwoju roślin bakterii i grzybów. Jest też ubogi w składniki odżywcze. Ma odczyn nieodpowiedni dla większości roślin - po prostu jest dla nich za kwaśny. Dlatego w procesie obróbki torfu odkwasza się go, dodając nawozy sztuczne. W tej postaci niewiele ma już wspólnego z “naturalnym” podłożem - jest głównie nośnikiem soli mineralnych.
Co z poprawą jakości gleby? Owszem, torf to niemal czysta materia organiczna, tak pożądana w przypadku mało żyznej i zbyt przepuszczalnej gleby. Jednak ma on dwie zasadnicze wady: łatwo się utlenia, czyli spala i zanika, oraz łatwo przesycha, a wyschnięty torf bardzo trudno jest nawodnić. Z tych powodów dużo lepiej jest używać inne rodzaje materii organicznej, na przykład kompost, bogatą w próchnicę glebę, podłoża ogrodnicze bez torfu. 

Tylko rośliny związane z torfowiskami wymagają do swojego rozwoju torfu, a tak naprawdę kwaśnej, mało żyznej wody i specyficznych substancji chemicznych, jak kwasy humusowe. Z wyjątkiem ogrodników, którzy są miłośnikami roślin owadożernych, nie uprawiamy w naszych ogrodach roślin torfowisk.

Jak ograniczyć wykorzystanie torfu i chronić torfowiska? 

Ogrodnicy mają ku temu narzędzia. W ogródku można samodzielnie produkować kompost z resztek roślinnych, i mieć pełną kontrolę nad tym, na czym rosną warzywa, owoce i kwiaty. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o kompostowaniu, artykuły na ten temat znajdziesz na stronie Mój Piękny Ogród pod tagiem kompostowanie.

Ci, którzy nie produkują własnego kompostu, zdani są na gotowe podłoża ogrodnicze, które można kupić w sklepie. Większość z nich zawiera torf, którego wydobycie jest szkodliwe dla środowiska i przyrody, a przy tym jest dość problematycznym surowcem w ogrodzie. 
W podłożach bez torfu można znaleźć włókna drzewne i kokosowe, kompost, przekompostowaną korę, wysterylizowaną glebę, piasek, obornik czy glinkę. Pierwsze podłoże ogrodnicze bez torfu pojawiło się na polskim rynku trzy lata temu. Dzisiaj mamy już do wyboru pięć takich produktów - podłoża bez torfu marek Kronen, GoodHome, Verve, Substral, Sobex, dostępne są w dużych sieciach sklepów z artykułami ogrodniczymi (Castorama, OBI, Leroy Merlin), w większych centrach i hurtowniach ogrodniczych, a także w sklepach online.

Z warzywami i owocami kupowanymi w sklepach jest już znacznie trudniej. Nie ma do nich etykiet informujących konsumentów o sposobie uprawy. Najlepiej więc kupować produkty lokalnie, zgodnie z sezonem, w którym występują i unikać warzyw szklarniowych. Kupując na bazarze, prosto od rolnika, możesz zapytać o sposób uprawy. Od października zeszłego roku trwają badania nad podłożem bez torfu do uprawy grzybów. Może już za kilka lat będziemy mieli na rynku także pieczarki i boczniaki wolne od torfu?
Bądźmy Dobrymi Ogrodnikami dla Ziemi i chrońmy torfowiska!

***
Torf powstaje z obumarłych szczątków roślin, których rozkład ustał w beztlenowych warunkach stałego, wysokiego uwilgotnienia. Węgiel kamienny to bardzo stary torf, który odkładał się w torfowiskach karbońskich (ponad 300 milionów lat temu). Węgiel brunatny powstawał w torfowiskach neogeńskich (w okresie od 2,5 do 30 milionów lat temu). W obecnych czasach roślinność torfowisk wciąż bardzo powoli odkłada torf – rośliny w procesie fotosyntezy pochłaniają dwutlenek węgla z atmosfery oraz wodę z podłoża i wytwarzają z nich związki organiczne, składające się z węgla, wodoru i tlenu (akumulują więc w sobie węgiel) oraz wydzielają do atmosfery tlen. Ze względu na wysokie uwilgotnienie i panujące w torfowisku warunki beztlenowe, nie cała wytworzona materia organiczna ulega rozkładowi - jej część, a wraz z nią węgiel, stopniowo odkłada się w niższych warstwach torfowiska, stale zanurzonych w wodzie.

Dobrze zachowane torfowiska to przestrzenie otwartego krajobrazu, z wysokim poziomem wody. Flora tych ekosystemów od tysiącleci ewoluowała w takich warunkach i jest do nich świetnie przystosowana. Mchy bagienne, czy podobne do traw turzyce - główni budowniczowie torfu na występujących u nas bagnach - wykształciły dość trwałe, odporne na dużą wilgotność, tkanki - to dzięki temu tak dobrze zachowują się w torfie, niejako tworząc na bieżąco siedlisko dla kolejnych generacji swoich gatunków. Na torfowiskach możemy znaleźć niezwykłe, niewystępujące nigdzie indziej, rośliny, m.in. dzikie storczyki, a także wszystkie występujące w Polsce rośliny mięsożerne (rosiczki, tłustosze, pływacze czy aldrowandę). Odżywianie się owadami oraz drobnymi zwierzętami wodnymi umożliwia im uzupełnianie niedoborów składników odżywczych. Na wielu bagnach brakuje składników odżywczych dla rosnących tam roślin, ponieważ stopniowo są one zatrzymywane w pokładach torfu.

Tylko rośliny związane z torfowiskami wymagają do swojego rozwoju torfu, a tak naprawdę kwaśnej, mało żyznej wody i specyficznych substancji chemicznych, jak kwasy humusowe. Z wyjątkiem ogrodników, którzy są miłośnikami roślin owadożernych, nie uprawiamy w naszych ogrodach roślin torfowisk. Nawet lubiane przez nas różaneczniki, azalie, wrzosy i borówki wysokie nie rosną na torfowiskach, tylko w lasach i na terenach otwartych o płytkiej, kwaśnej, stale wilgotnej, ale dobrze zdrenowanej glebie pochodzenia organicznego. Taka gleba tworzy się na przykład na wietrzejącej skale granitowej, na której odkładają się szczątki roślin, rozkładające się powoli w stosunkowo niskich temperaturach i stale przemywane wodą opadową. Wynika z tego, że jesteśmy w stanie spełnić potrzeby tych roślin używając do ich sadzenia mało żyznego kompostu przemieszanego z piaskiem płukanym i zakwaszonego np. siarczanem amonu.

Łatwo jest znaleźć powód, dla którego warto chronić torfowiska - dla zachowania pięknych i rzadkich roślin, dla klimatu, dla retencji wody. Bądźmy Dobrymi Ogrodnikami dla Ziemi i zróbmy to!

Choć ich nie zapraszamy i tak do nas przylatują. Ci nieproszeni goście to... liście, pozostałości po pracach ogrodowych, ścięte gałązki. Nic tak nie psuje naszych pieczołowicie zaplanowanych aranżacji jak takie niespodzianki. Kärcher prezentuje wydajne urządzenie dostępne w dwóch wariantach. Dmuchawy ogrodowe zasilane bateryjnie LBL to rozwiązanie, które pozwala usunąć wszelkie szpecące nasz ogród elementy. Mocniejszy wariant LBL 4 zasilany jest baterią 36 V, a podstawowy LBL 2 baterią 18 V.

Pilarka

Nikt, kto uprawia ogród, nie uniknie cięcia. Większość drzew ozdobnych najlepiej przycinać w marcu, gdy pędy są jeszcze bezlistne. Szybko i bezpiecznie załatwią to urządzenia z oferty Kärcher. W ofercie niemieckiego producenta znajdują się dwie maszyny. Jedna zasilana bateriami 18 V, a druga, mocniejsza – 36 V. Gwarantują one bezpieczną obsługę dzięki specjalnym funkcjom zwiększającym naszą ochronę pracy. Na przykład zwolnienie blokady bezpieczeństwa zapobiega przypadkowemu uruchomieniu piły.

Nożyce do żywopłotu

Żywopłot jest piękny tylko wtedy, gdy jest zadbany. Kärcher oferuje właściwe rozwiązanie, by żywa zielona ściana w Twoim ogrodzie zawsze zachwycała. Poręczne nożyce do żywopłotu HGE z bateriami 18 lub 36 V to gwarancja precyzyjnego cięcia i doskonałych efektów stylizacji zieleni. Oba modele nożyc HGE są wyposażone w blokadę, która zapobiega niezamierzonemu uruchomieniu. Nożyce do żywopłotu są automatycznie wyłączane, gdy tylko jedna ręka opuści uchwyt, co zapewnia najwyższy poziom bezpieczeństwa pracy.

Kosiarka

Zadbany trawnik to najlepsza ozdoba naszej posesji. Aby był zawsze jak spod igły, niezbędne jest przede wszystkim regularne koszenie. Kosiarki Kärcher LMO dostępne są w dwóch wariantach. Jedna jest optymalna do niewielkiego trawniczka, zasilana baterią 18 V. Natomiast druga, mocniejsza i większa – 36 V. Oba modele pracują cicho, są niezwykle dokładne i dostępne w dwóch wariantach różniących się m.in. szerokością koszenia. Kosiarki są niezwykle ergonomiczne i łatwe w przechowywaniu nawet na niewielkiej przestrzeni.

Sprawdź pełną gamę urządzeń bateryjnych na www.karcher.pl
 

Chili

Jeżeli planujemy uprawiać papryczki chili z wysiewu nasion, a nie z rozsady, należy im zapewnić optymalną temperaturę i ciepłe warunki wzrostu. Najlepiej wysiać je do połowy marca - wtedy będzie miała odpowiednio długi okres, aby wykiełkować. Możemy wykonać siew do małych doniczek lub mini szklarenek. Chcąc przyspieszyć wzrost, jeszcze przed wysianiem namocz nasiona na około 18-24 h i pozostaw w ciepłym miejscu - najlepiej w kuchni, niedaleko kuchenki. Pozostaw je na ręczniku papierowym lub zwilżonej ligninie.

Bakłażan

Delikatne uprawy bakłażana muszą być wysiewane w mini szklarenkach lub pod przykryciem - może być to agrotkanina. W ten sposób zapewnisz roślinie ciepłe warunki wzrostu. Wytworzone liście rozsadzamy do gruntu dopiero pod koniec maja.

Pomidor

Wysiew nasion, w zależności od temperatury należy rozpocząć w drugiej połowie marca. Należy przygotować pojemniki z podziałkami - plastikowe lub z tworzywa organicznego. Wypełniamy je odpowiednim podłożem, a następnie lekko dociskamy. Jeżeli chcesz, aby ziemia była bardziej przepuszczalna - dodaj mieszankę piasku oraz torfu, który urozmaici ją.

Bób

Nasiona bobu sieje się wprost do gruntu przez cały marzec oraz pierwszą połowę kwietnia. Są dwa sposoby siania - punktowy oraz gniazdowy. W pierwszym przypadku co 10 cm, natomiast w kolejnym grupowo siane nasiona po 2-3 sztuki co 20 cm. W przypadku, gdy zima nie ustępuje nawet w drugiej połowie marca, można wcześniej przygotować rozsadę w doniczkach.

Burak

Wprawdzie buraki można wysiewać do gruntu od razu w połowie kwietnia, ale żeby przyspieszyć rozmnożenie rozsady, można wysiać nasiona do multiplatów. Należy wysiać do jednej komórki około 2-3 nasionka. Potem odstawić w ciepłe miejsce i zahartować po wykiełkowaniu wkładając do inspektu zewnętrznego.

Burak liściowy

Jeżeli planujemy wczesny zbiór, wysiewamy pod osłonami w marcu. W ten sposób zapewnimy nasionom wyższą temperaturę, prawidłową do wzrostu i kiełkowania. Bezpośrednio do gruntu dopiero w kwietniu, przekładając na miejsce stałe.

Sałata

Liściowa, batawska czy łodygowa - siew rozpoczynamy przez cały marzec na głębokość około 1 cm. przygotowujemy wysiew w mini szklarenkach, a następnie przekładamy do gruntu. Wysiew bezpośredni do ziemi możemy wykonać na przełomie kwietnia.

Warzywa do wysiewu w marcu 

Jak widać, powyższe 7 propozycji to tylko baza do dalszych ogrodniczych eksperymentów. 

Wielkie porządki - marzec w ogrodzie

Zajęciem rozpoczynającym wiosenne przygotowania do sezonu powinno być zdjęcie zimowego okrycia z roślin. Pozbywamy się również stroiszu z roślin cebulowych, wrzosów i wrzośców oraz posadzonych bylin.

Jeśli ziemia już na dobre rozmarzła, nic nie stoi na przeszkodzie, by usunąć również cieniówki z zimozielonych roślin liściastych oraz iglaków. Pomóc roślinom dobudzić się po zimie może też wzruszenie pazurkami ziemi, w szczególności wokół roślin cebulowych.

Rozsuwamy również rozrzuconą korę. Wszystkie te zabiegi pomogą szybciej rozmarznąć się roślinom oraz glebie.

Cięcie krzewów i pnączy

Przy sprzyjających warunkach, pierwsze wolne chwile marca możemy poświęcić na wstępne cięcie roślin ozdobnych. Wykluczając hortensję ogrodową, przycinać możemy wszystkie krzewy kwitnące latem. Krzewy te kwitną na pędach tegorocznych, przez co cięcie wiosenne nie zaszkodzi produkcji kwiatów.

Starsze krzewy, dodatkowo odmładzamy wycinając u podstawy najstarsze pędy oraz skracając o 1/3 resztę. Młodszym natomiast usuwamy tylko pędy najsłabsze, a resztę nieznacznie skracamy. Zabieg ten przyśpieszy rozkrzewianie i pozytywnie odbije się na kwitnieniu.

Magnoliom oraz różanecznikom usuwamy wyłącznie chore lub uschnięte pędy. Przycinamy również powojniki; starsze egzemplarze nisko, do około 50 centymetrów nad ziemię. Pamiętajmy, by cięcie wykonać na centymetr nad parą zdrowych pąków. Słabiej natomiast przycinamy młodsze okazy, skracając pędy do połowy ich długości. Tnąc, pozbywamy się wszystkich uschniętych fragmentów rośliny.

Rozpoczynamy nawożenie

Systematyczne nawożenie jest podstawą zdrowego rozwoju nie tylko drzew i krzewów, ale również bylin czy roślin cebulowych. Pierwszą wiosenną dawkę zastosować możemy na początku marca. Najbardziej odpowiednie będą nawozy wieloskładnikowe lub organiczne, pod postacią tradycyjnego kompostu.

Nie zapominamy o trawniku

Prace nad odbudowaniem po zimie darni trawnika rozpocząć możemy od razu po roztopieniu się śniegu i przesuszeniu podłoża. Na początku zalecamy przegrabienie całej powierzchni trawnika, usunięcie suchych liści i zanieczyszczeń, które nagromadziły się podczas zimy. Przy ciepłej pogodzie, trawa szybko zacznie wschodzić. Wtedy, pod koniec marca możemy przeprowadzić pierwsze koszenie oraz wiosenne nawożenie.

Gdy pomimo grabienia, na powierzchni trawnika w dalszym ciągu będzie utrzymywać się zbita warstwa zeschłych liści traw, należy przeprowadzić aerację oraz wertykulację. Zabiegi te oczyszczą trawnik z filcu organicznego oraz napowietrzają darń. Zabiegi te powinno się jednak wykonać przed zastosowaniem nawozów. W marcu zalecamy również dosianie trawy, w miejscach, gdzie powierzchnia trawnika jest przerzedzona.

Sad

Prace pielęgnacyjne

Z zimowego snu budzi się również sad. Na początku usuwamy zimowe osłony z drzewek potrzebujących pomocy w przetrwaniu zimowych mrozów. Jest to również dobry moment do przyjrzenia się roślinom pod kątem ich zdrowotności.

Podłużne pęknięcia na korze oczyszczamy, smarujemy maścią ogrodniczą i zabezpieczamy taśmą elastyczną, którą pozostawiamy na drzewie do końca czerwca. Następnie warto wygrabić teren wokół drzew i delikatnie przekopać glebę, uważając na płytko zalegające korzenie.

Rozgarniamy też kopczyki usypane jesienią wokół nowo posadzonych drzewek, formując przy tym misy, służące do gromadzenia wody wokół rośliny w trakcie podlewania lub opadów.

Warzywnik

Nawozimy warzywa wieloletnie

Po rozmarznięciu gleby i przy sprzyjającej pogodzie możemy przystąpić do zasilania rabarbaru, szczawiu, cebuli siedmiolatki oraz szczypiorku.

Rozpoczynamy sianie

W sprzyjających warunkach pod koniec marca możemy również rozpocząć siew do gruntu warzyw odpornych na niskie temperatury – bobu, grochu, rzodkwi, rzodkiewki, wczesnej marchwi, pietruszki oraz szpinaku.

Ponadto dowiesz się, jak wyglądają i kiedy kwitną sasanki. Wiele z nich uprawianych jest jako rośliny ozdobne. Jeśli  zastanawiasz się nad wysadzeniem ich do swojego przydomowego ogródka, możesz przeczytać, czy uprawa sasanki ogrodowej nie jest dla twojego terenu zbyt wymagająca.  

Sasanka: opis

W polskiej florze występują i znane są: sasanka alpejska, sasanka łąkowa, sasanka otwarta, sasanka słowacka i sasanka wiosenna. Przedstawicielem gatunku jest zaś sasanka zwyczajna, która obecnie uznana jest w naszym kraju za wymarłą.

Sasanki kwitną już wczesną wiosną. W cieplejszych rejonach zachodniej Polski kwiaty pojawiają się w marcu. Na terenie o klimacie chłodniejszym zakwitają w kwietniu. Na obszarach górskich, np. w Karkonoszach sasanka alpejska kwitnie nawet w czerwcu. Kwiaty mogą być w pełni rozwinięte dopiero latem.

Ogrodnicy wyhodowali wiele mieszańców z rodzaju sasanka. Odmiany mają najczęściej fioletowe kolory kwiatów, takie jak przedstawiciel gatunku. Znane są jednak odmiany o płatkach purpurowych (Rubra), białych (Alba), postrzępionych (Papageno) i białych, pełnych kwiatach (Polka). Najpopularniejszą odmianą jest sasanka ogrodowa (Pulsatilla ×hybrida). Trudniejsze w uprawie są sasanki o kwiatach mlecznych. Mogą one też wcześniej zamierać.

Sasanka wielkokwiatowa w uprawie ogrodowej posiada różne odmiany kolorystyczne. Płatki kwiatów są niebieskofioletowe, wrzosowe, czerwone, białe lub bordowe. Jest to gatunek naturalnie występujący na Bałkanach i w Austrii. W krajach Europy objęta jest ochroną ścisłą.

Roślina może mieć nawet kilkadziesiąt kwiatów podczas jednego sezonu. Pojawiają się one stopniowo. Charakterystyczne dla sasanek są kwiaty o filcowatym owłosieniu z zewnętrznej strony. Początkowo mają postać zwieszonego w dół dzwonka, następnie w pełni się otwierają. Z czasem roślina staje się bardziej naga, pozbawiona włosków. Sasanka może wydać kolejny, pojedynczy kwiat nawet w sierpniu. Po przekwitnięciu kwiatostany sasanek w kształcie puchowej kuli stanowią dalej walor dekoracyjny.

Przedstawiciel gatunku – sasanka zwyczajna tworzy kępy osiągające 20 – 30 centymetrów wysokości. Pod ziemią roślina ma mocno rozgałęzione kłącze, z którego wyrastają liczne łodygi. Każda z nich zakończona jest kwiatem. Ma ona także srebrzyste włoski. Cała sasanka jest rośliną lekko trującą. Objawy zatrucia powodują pobudzenie i paraliż ośrodkowego układu nerwowego. Osoby, które spożywały którąś część rośliny mogą odczuwać mdłości i odurzenie.

Sasanka: gdzie występuje?

Sasanka występuje w stanie dzikim na terenach górskich Europy środkowej i zachodniej. W Polsce w naturalnym siedlisku bytowała na Lubelszczyźnie. Obecnie uznana za wymarłą. Jej mieszańce można znaleźć w uprawach ogrodowych, sadzone są też w parkach. Są one cenione przez ogrodników ze względu na dosyć wczesny okres kwitnienia. Uzyskane odmiany posiadają różny kolor kwiatów, a pięknie prezentują się także po przekwitnięciu.

W naturalnych warunkach sasanka porastała słoneczne, górskie zbocza, suche łąki i lasy sosnowe. Dlatego też poleca się sadzić te kwiaty w ogródkach skalnych, tak by przypominały ich rodzime warunki. Często sasanki uprawiane są kępami przy płotach, altankach i domach. Dobrze wzrastają wysadzone przy kamiennych konstrukcjach, murkach, a także przy ścieżkach.

Sasanka: uprawa 

Sasanka to heliofit - potrzebuje do wzrostu dużej ilości światła. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub lekkim zacienieniu. Preferuje glebę lekką i piaszczystą. Dobrze radzi sobie w suchej i ubogiej ziemi. Dojrzałe rośliny mają rozbudowany system korzeniowy, który świetnie radzi sobie w górskich warunkach, ubogich w dostęp do wody. Potrzebuje jednak drenażu - podłoża przepuszczalnego, skalistego. Gleba do uprawy sasanek powinna być obojętna lub lekko zasadowa, może być wapnowana.

Najlepszym sposobem rozmnażania sasanek jest wysiew nasion. Latem, po ustaniu upałów dokonuje się siewu. Skiełkowane rośliny uzyskuje się po około miesiącu. Kolejnej wiosny trzeba je przesadzić na stałe miejsce. Tak otrzymane kwiaty nie powtarzają najczęściej cech rośliny matecznej. Nasiona mogą być rozsiewane przez wiatr.

Sasanka: pielęgnacja

Sasanka uprawiana w ogrodzie ginie do pięciu lat od posadzenia w stałym gruncie. Im jest to bardziej wyszukany mieszaniec – odmienny kolor i kształt płatków, tym roślina zaniknie szybciej. Nawet może obumrzeć już po trzech latach po posadzeniu. Chcąc stale cieszyć się pięknem dekoracyjnych kwiatów wiosennych, trzeba je samodzielnie przekopywać w inne miejsca.

Łatwym sposobem na rozmnażanie sasanek jest podział ich rozrośniętych kęp. Z upływem czasu następuje silny przyrost kłączy, dlatego regularną pracą pielęgnacyjną powinno być przerzedzanie ich, wykopanie i posadzenie w inne miejsce. Najlepiej jest oddalić od siebie pojedyncze kępy o minimum 20 centymetrów.

Sasanki są odporne na niedobór wody i mróz. Aby otrzymać pięknie kwitnące rośliny, należy im stworzyć warunki przypominające naturalne. Ogrodowe uprawy sasanek nie wymagają nawożenia. Jesienią nie ma potrzeby podcinania pędów, czy usuwania suchych części rośliny. 

  Sasanka: czy jest pod ochroną? 

Na terenie Polski wszystkie gatunki sasanek występujące w stanie naturalnym są objęte ochroną:

• sasanka alpejska porasta zbocza babiogórskiego, karkonoskiego i tatrzańskiego parku narodowego. Jest objęta ochroną gatunkową, ale nie jest zagrożona wyginięciem,
• sasanka łąkowa jest objęta ochroną ścisłą. Grozi jej wyginięcie ze względu na to, że coraz częściej trawy łąk porastają krzewy i drzewa. Działalność rolnicza na obszarze występowania tego gatunku nie sprzyja rozwojowi kłączy,
• sasanka zwyczajna występowała w Polsce na obszarach górskich. Na przestrzeni lat zmniejszała się jej populacja. Uzyskała kategorię zagrożenia wyginięciem. W latach 2012-2014 była objęta ścisłą ochroną gatunkową. Nie udało się jednak ocalić gatunku. Według Polskiej Czerwonej Księgi Roślin oraz Czerwonej listy roślin i grzybów Polski uznana została za gatunek zaginiony, a następnie wymarły w naturalnym środowisku,
• sasanka otwarta czyli dzwonkowata - objęta jest w Polsce ścisłą ochrona gatunkową. Uznana za gatunek zagrożenia niskiego ryzyka w 2001 roku, wymierający w 2006 roku, w kolejnych latach sasanka otwarta została opisana, jako gatunek zagrożony wyginięciem. Roślina objęta jest także dyrektywą siedliskową. Nie sprzyja jej działalność rolnicza, zrywanie kwiatów i przesadzanie ich do prywatnych ogródków,
• sasanka słowacka rośnie w Polsce tylko na obszarze Tatrzańskiego Parku Narodowego, gdzie jest objęta ścisłą ochroną. Ponadto chroni ją konwencja berneńska i dyrektywa siedliskowa. Jej nasiona przechowywane są w banku genów,
• sasanka wiosenna – także objęta ścisłą ochroną gatunkową. Zagraża jej ruch turystyczny w Tatrach, a na nizinach - gospodarka leśna niszcząca jej stanowiska.

Więcej o roślinie poniżej:

Na ratunek pszczołom

Każdy miłośnik ogrodnictwa wie, jak wiele zawdzięczamy pszczołom i innym owadom zapylającym. Tak naprawdę rozmnażanie trzech czwartych populacji roślin kwitnących i około trzydziestu pięciu procent roślin jadalnych na świecie zależy właśnie od nich. Można więc śmiało stwierdzić, że bez pomocy brzęczących przyjaciół otaczająca nas przyroda jak i nasza dieta wyglądałyby zupełnie inaczej. Jednak fakty są niepokojące — w ostatnich latach wyginęły trzy gatunki trzmieli, a blisko jeden na dziesięć gatunków dzikich pszczół w Europie zagrożonych jest wyginięciem. Przyczyną wymierania pszczół jest przede wszystkim niszczenie ich siedlisk, zarówno w wyniku intensywnej hodowli, jak i urbanizacji, przy czym problem potęgują zmiany klimatyczne oraz stosowanie toksycznych pestycydów. Jakie kroki możemy podjąć, aby zatrzymać ten problem? W jaki sposób dbać o ogród, aby pszczoły mogły żyć w harmonii z otaczającą je naturą?

Pszczoły w ogrodzie - zacznij od prostych kroków 

Zmniejszająca, a nawet wymierająca populacja pszczół ma ogromne znaczenie dla wyglądu naszego ogrodu, naszej diety, a nawet dla stylu życia, który prowadzimy. Od kilku lat pielęgnowanie roślin balkonowych oraz spędzanie czasu na działkach czy w ogrodach stało się niezwykle popularne. Warto ten czas wykorzystać mądrze - przy okazji spędzania czasu na świeżym powietrzu możemy przecież pomóc owadom w potrzebie. Jakie kroki podjąć na samym początku?

Wybieraj kwiaty polne i rośliny kwitnące: nie wiesz jakie kwiaty posadzić w ogrodzie?  Naturalnie kwiaty polne i rośliny kwitnące będą prawdziwym rajem dla pszczół!

Różnorodność roślin w ogrodzie: posadź różne rośliny, tak aby kwitły przez cały sezon. Niektóre gatunki pszczół pojawiają się wiosną, inne latem, są też takie, które obecne są przez cały sezon. Ważne są nie tylko kwiaty, lecz cała mozaika roślin od drzew przez grządki z warzywami i owocami aż po krzewy. 

Używaj naturalnych nawozów: ten punkt jest niezwykle ważny bowiem pestycydy są szkodliwe dla pszczół. W przypadku stosowania chemicznych środków ochrony roślin, wybieraj jedynie preparaty bezpieczne dla pszczół i przestrzegaj okresów zapobiegających ich zatruciu. 

Pszczołom chce się pić: pomimo tego, że pszczoły są owadami, muszą mieć dostęp do wody. Możesz ustawić na zewnątrz płytkie naczynie takie jak podstawka od doniczki i włożyć do niego kilka kamieni, aby pszczoły się nie potopiły.

Stwórz pszczołom hotel: pszczoły chętnie zagnieżdżą się w pobliżu dostępu do roślin, dlatego możesz zbudować im domek dla trzmieli, który zabezpieczy je między innymi przed deszczem.

Prace w ogrodzie a pszczoły

Każdego roku wykonujemy w naszych ogrodach całą listę czynności, które przygotowywują go na zmieniające się pory roku. Jeżeli chcemy stworzyć przestrzeń bezpieczną dla pszczół warto dopasować nawyki tak, aby ich nie odstraszyć. Fiskars wprowadził do swojej oferty sześć innowacyjnych, ergonomicznych i łatwych w użyciu narzędzi do siania i sadzenia roślin. Produkty z serii Xact, Ergo i Solid zostały zaprojektowane tak, aby spełnić oczekiwania każdego ogrodnika. I co najważniejsze - dzięki nim możemy stworzyć ogród przyjazny pszczołom. Jak wykorzystać narzędzia Fiskars w pielęgnacji ogrodu?

Przygotowanie gleby: spulchnianie gleby, robienie otworów w ziemi czy cyrkulacja są ważne przy sadzeniu nasion, cebulek czy małych sadzonek na odpowiedniej głębokości. Warto przy tym używać narzędzi, które są wytrzymałe. Wybierając narzędzia z serii Solid™ firmy Fiskars będziemy mieć pewność, że są one stworzone z lekkiego, trwałego i odpornego na warunki atmosferyczne tworzywa FiberComp™. Kultywator przeznaczony do spulchniania i napowietrzania ziemi oraz przygotowania gleby do siewu, grabie, widły czy motyka będą tu wyjątkowo przydatne. 

Sianie nasion i sadzenie: bez względu na to, czy wybierzemy nasiona, cebulki czy gotowe sadzonki roślin musimy mieć narzędzia, które pomogą nam w bezpieczny sposób przesadzić je do ziemi. Wybierając produkty z serii Solid™ czy te z serii Ergo™ sprawią, że wysiewanie czy sadzenie będzie prawdziwą przyjemnością. Jeśli poszukujemy narzędzia do sadzenia zarówno cebulek kwiatowych, jak i sadzonek to z pewnością sprawdzi się w tym sadzarka Xact™. To wydajne i ergonomiczne narzędzie usprawni i ułatwi sadzenie. Trzonek z ostrą końcówką i podpórką na stopę pozwala na łatwe wykonywanie otworów. Natomiast mechanizm blokujący w podpórce na stopę utrzymuje ostrze w pozycji otwartej, umożliwiając wrzucenie cebulki przez górną część sadzarki – dokładnie w pożądane miejsce. Dzięki tej sadzarce wszystkie czynności związane z sadzeniem można wykonać przy użyciu jednego narzędzia, co sprawia, że praca jest łatwa i przyjemna. 

Przy rozsiewaniu nasion doskonałym pomocnikiem będzie siewnik Solid™. To wszechstronne narzędzie może być używane przez cały rok. Latem można nim rozsiewać nasiona oraz rozrzucać nawóz, a zimą rozsypywać sól. Obracane pokrętło pozwala na łatwą regulację dozowania w zależności od zastosowania granulatu. Istnieje możliwość wyboru jednego z trzech różnych ustawień średnicy otworu do wysiewania środków sypkich, grubo i drobnoziarnistych. Zbiornik ma podziałkę wskazującą pojemność w litrach. Co więcej pokrywkę można zamknąć, co będzie wyjątkowo przydatne podczas przechowywania i transportu.

Przycinanie drzew i krzewów: odpowiednie narzędzia oraz techniki przycinania pomagają rosnąć drzewom i krzewom. Wybieraj sekatory z ostrzem z wysokiej jakości stali, które zapewni precyzyjne cięcie. Do obcinania gałęzi wybierz uniwersalny sekator Fiskars, którym dosięgniesz nawet wysokie gałęzie. – trzeba podkreślić, że w przypadku cięcia w trudno dostępnym miejscu (czubki drzew, gęste krzewy) doskonale sprawdzi się sekator uniwersalny Żyrafa firmy Fiskars.

Odchwaszczanie: ten punkt warto wykonywać mechanicznie. Unikaj stosowania pestycydów lub środków chwastobójczych, które są toksyczne dla pszczół i trzmieli. Przed walką ze szkodnikami ogrodowymi warto zadać sobie pytanie czy naprawdę są szkodliwe? Czy niszczą twoje rośliny? Jeżeli odpowiedź jest twierdząca możesz wykorzystać 

Podlewanie: jest niezwykle ważnym punktem w pielęgnacji ogrodu pełnego pięknych roślin. Fiskars poszerzył swoją ofertę o segment sprzętu do nawadniania ogrodu. Właściciele ogrodów będą mogli nawadniać je korzystając z szerokiej oferty sprzętu do nawadniania: węży, bębnów, pistoletów, lanc, zraszaczy, a także wygodnego systemu sterowania.

Zaproś do ogrodu pociechy: naukę o owadach i równowadze w naturze warto zacząć od najmłodszych lat. Pomoże w tym zestaw MyFirstFiskars, który zawiera najważniejsze narzędzia dla młodego ogrodnika.  

Te wskazówki pomogą nie tylko pszczołom, ale również innym ważnym gościom odwiedzającym ogród, takim jak np. motyle. Sadzenie roślin i tworzenie zrównoważonego ekosystemu ogromną zaletę – badania naukowe wykazały, że praca w ogrodzie zwiększa poziom szczęścia, poprawia zdrowie, uczy uważności i zapewnia dobre samopoczucie.

Zagrożone pszczoły - jak im pomóc?

Do działań na rzecz ochrony tych pożytecznych owadów włącza się coraz więcej organizacji i firm, w tym również Fiskars, który wprowadził do swojej oferty narzędzia do sadzenia i wysiewu roślin oraz podejmuje działania na rzecz promocji ogrodów przyjaznych pszczołom.

Jednym z działań, które wspiera Fiskars jest program #TAKdlaPszczół gdzie idee łączą się z ekspercką wiedzą, szkoleniami, a także pomocą i edukacją. Jest to miejsce, gdzie każdy pszczelarz i każdy „zjadacz miodu” znajdzie coś dla siebie. To przyjazna przestrzeń do poznawania zwyczajów pszczół i dzikich zapylaczy, a poprzez dyskusję również siebie nawzajem. 

Program #TAKdlaPszczół został stworzony przez specjalistów z zakresu pszczelarstwa, zielarstwa, dietetyki, architektury krajobrazu i weterynarii. #TAKdlaPszczół jest działaniem non-profit realizowanym przez jego pomysłodawcę Rafała Szelę oraz współtworzone przez niego Stowarzyszenie Pro Regione. Jest to organizacja, która z sukcesami prowadzi swoją działalność edukacyjną od ponad 12 lat. Stowarzyszenie dąży do utworzenia Banku Pszczelego. To rezerwa specjalnie hodowanych i selekcjonowanych pszczół, zawsze gotowych, by wspierać pszczelarzy w sytuacjach kryzysowych. Bank rozpocznie swoją działalność w drugiej połowie bieżącego roku, by w okresie dwóch najbliższych lat uzyskać pełną zdolność do świadczenia nieodpłatnej pomocy.

Sprawdź, jak wesprzeć #TAKdlaPszczół pod linkiem. 

Zimowe przycinanie drzew to dobry plan na początek sezonu. Pierwsze cięcie drzew i krzewów można przeprowadzić już w styczniu, pod warunkiem że wybierzemy suchy, słoneczny i ciepły dzień (temperatura powinna wynosić powyżej 0°C). Przycinając pędy, odsłaniamy wewnętrzne tkanki roślin. Jeśli będzie mroźno, zaczną martwieć nie tylko na powierzchni rany, ale i w głębi, a potem, gdy zrobi sie cieplej – rozkładać się, stanowiąc pożywkę dla bakterii i zarodników grzybów.

Powodem, dla którego wykonujemy cięcie o tak wczesnej porze roku, jest to, że soki w tkankach roślin płyną wolnej niż na wiosnę, a więc nie będą wyciekać z ran po cięciu. Takie miejsca trudno całkowicie zabezpieczyć przed infekcją, a utrata wody i rozpuszczonych w niej składników dodatkowo osłabia roślinę.

Do zabiegów pielęgnacyjnych potrzebne są trwałe narzędzia, które wręcz wyręczą Was w pracach! Wiele z nich testowaliśmy na łamach portalu Mój Piękny Ogród - podczas letniego cięcia winorośli czy innych prac ogrodowych - rekomendujemy!

Jak ciąć drzewa wrażliwe na mróz?

Sekretem właściwego formowania drzew owocowych wrażliwych na mróz (np. śliwy, brzoskwinie, morele) jest termin jego rozpoczęcia. Zaleca się, aby wiosenne cięcie rozpoczynać najwcześniej w kwietniu, kiedy istotnie spada ryzyko wystąpienia przymrozków. Technika cięcia zależy od gatunku i odmiany, ale z powodzeniem można stosować uniwersalne zasady formowania drzew owocowych. Letnie cięcie uzależnione jest od terminu owocowania.

                                                                                                                                      - odpowiada dr inż. Tomasz Mróz

Przycinanie krzewów

Cięcie prześwietlające

Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym wykonywanym podczas zimowego cięcia jest prześwietlanie krzewów. Polega ono na usunięciu wszystkich zbędnych pędów, które zbytnio zagęszczają koronę, rosną "do środka" i sprawiają, że do wnętrza krzewu dociera za mało światła. To powoduje ogołocenie pędów z liści, środek korony "łysieje" i w krótkim czasie krzew traci ładny wygląd. Prześwietlaniu podlegają m.in. berberysy, irgi, jaśminowce, krzewuszki, leszczyny, pięciorniki, pigwowce i żylistki.

Cięcie sanitarne

O tej porze roku u wszystkich gatunków powinniśmy wykonać również tzw. cięcie sanitarne. Polega to na usunięciu wszystkich nadłamanych, odartych z kory, zniekształconych i krzyżujących się pędów, które podczas wiatru nadmiernie ocierają się o siebie, powodując uszkodzenia kory.

Zimowe cięcie jest też konieczne, jeśli chcemy pobudzić do kwitnienia krzewy, które kwitną latem i wczesną jesienią, czyli wytwarzają pąki kwiatowe na tegorocznych przyrostach (np. żylistki, krzewuszki, tawuły, dziurawiec Hookera, hortensje krzewiaste, róże wielkokwiatowe). W tym celu usuwamy pędy najstarsze, 4-5-letnie, a resztę skracamy. Na wiosnę pojawią się nowe gałązki, które potem pokryją się pąkami kwiatowymi.

Cięcie odmładzające

Zdarza się, że przez kilka lat nie przycinamy krzewów. W takiej sytuacji stare i mocno rozkrzewione okazy można "odnowić" za pomocą cięcia odmładzającego, ale najlepiej rozłożyć ten zabieg na dwa lata. Za pierwszym razem usuwamy połowę starych pędów, a kolejnego roku – pozostałe. Robimy to na wysokości ok. 30 cm nad ziemią. Młode gałązki przycinamy regularnie, najlepiej co roku.

Wszystkie wymienione rodzaje cięć stosujemy zarówno u gatunków ozdobnych, jak i owocowych. Różnica polega jedynie na częstotliwości wykonywania zabiegów. Krzewy owocowe prześwietlamy co roku i pobudzamy je do obfitszego owocowania. Krzewy ozdobne każdego roku wymagają jedynie cięcia sanitarnego, a prześwietlamy je co 2-3 lata, jednocześnie pobudzając do obfitszego kwitnienia. Co do odmładzania zaś, to niektóre gatunki (np. budleję Dawida, derenie i wierzby białe) warto co roku radykalnie przycinać, w przeciwnym razie słabo kwitną.

Rośliny, których nie przycinamy zimą

Nie wszystkie drzewa i krzewy mogą być przycinane o tej porze roku. Niektóre bardzo wcześnie budzą się ze stanu spoczynku i już na początku lutego soki zaczynają w nich żywiej krążyć. Do tych roślin należą: brzozy, graby, pęcherznice, strączyny, kasztanowce, klony, orzechy włoskie i wiązy, które najlepiej jest przycinać pod koniec lata, gdy kończy się okres wegetacji. 

Niektóre z drzew owocowych, np. czereśnie i wiśnie, są bardzo wrażliwe na choroby, dlatego przycina się je latem po zbiorze owoców, gdyż zimą łatwiej dochodzi do zakażenia ran po cięciu.

Jeśli chodzi o krzewy, to gatunki kwitnące wczesną wiosną (np. forsycja, migdałek, tawuła wczesna) powiniśmy przycinać dopiero po przekwitnięciu. Jeśli zrobimy to zimą, usuniemy pąki kwiatowe, które wytworzyły się ubiegłej jesieni i krzewy nie zakwitną wcale albo kwiatów będzie bardzo mało.

Rośliny, które nie lubią przycinania

Są to przede wszystkim iglaki (oprócz cisa i choiny kanadyjskiej) i bez konieczności nie powiniśmy im usuwać gałęzi, chyba że tworzą żywopłot lub prowadzimy roślinę, nadając jej wyszukaną formę. Spośród krzewów liściastych źle znoszą przycinanie: azalie i różaneczniki, kaliny, ketmie syryjskie, magnolie, oczary, perukowce podolskie, sumaki octowce, wawrzynki i złotokapy.

Kilka praktycznych rad

Grubsze gałęzie i konary drzew tniemy piłą tuż za obrączką, czyli zgrubieniem u nasady pnia. Najpierw przycinamy je ok. 20 cm za obrączką, do połowy grubości od dołu. Jeśli zaczęlibyśmy ciąć gałąź od góry, mogłaby się odłamać pod własnym ciężarem, co powoduje zdarcie płata kory lub uszkodzenie pnia. Następnie przycinamy gałąź od góry, ale nieco dalej. Dopiero potem wyrównujemy kikut tuż za obrączką.

Po przycięciu powierzchnię rany wyrównujemy ostrym nożem i smarujemy maściami ochronnymi lub tzw. sztuczną korą. Środki te po wyschnięciu tworzą cienką błonę, przez którą wnika para wodna i powietrze, a jednocześnie są zatrzymywane zarodniki grzybów. Dzięki temu rana szybciej się zabliźnia. Możemy także użyć zwykłej białej farby emulsyjnej z dodatkiem środka grzybobójczego, np. Topsinu.

Horoskop ogrodniczy podpowiada, jak połączyć nasze znaki zodiaków z popularnymi i dobrze znanymi roślinami. Czy sprawdza się również w Waszym przypadku?

Baran - Sukulent

Opieka nad sukulentem jest prosta, ponieważ nie wymaga specjalnego traktowania poza okazjonalnym podlewaniem i dużą ilością światła. Najpiękniejsze odmiany pochodzą od kolorowych sukulentów, które kwitną w słońcu. To bezpośrednio odzwierciedla przepełnioną ilość energii, jaką posiada Baran, oraz jego stałą potrzebę pozostawania aktywnym. Architektoniczne liście przywodzą na myśl prostolinijną opinię Barana i pozornie ostry język. Jednak ich szczerość wynika przede wszystkim z wysokiej wrażliwości na kłamstwo i zatajanie.

Byk - Figowiec

Figowce to pożądane rośliny, popularne zarówno wśród projektantów wnętrz, jak i mieszkańców mieszkań. Ta roślina ma reputację dość wymagającej w pielęgnacji, ale to sprawia, że ​​Byk jest dla niej idealnym rodzicem! Ludzie z tym znakiem są wytrwali, cierpliwi i zawsze doprowadzą wszystko do końca. Te cechy, w połączeniu z fascynacją Byka do luksusowych przedmiotów, uczynią go jednym z najbardziej kochających właścicieli roślin!

Bliźnięta - Filodendron

Ta roślina może przystosować się do większości środowisk wewnętrznych i rozwijać się w różnych warunkach oświetleniowych, podobnie jak wiele charakterne Bliźnięta. W szczególności filodendrony z koronkowymi liśćmi są w rzeczywistości pionowymi pnączami. Jest to sprzeczne z większością roślin winorośli, które zwykle wiszą nisko i zwisają wokół swojej doniczki. Ich jasne i nieco jaskrawe liście odzwierciedlają wrodzone poczucie optymizmu Bliźniąt w obliczu każdego wyzwania. Odzwierciedlają także społeczną naturę Bliźniąt i chęć odkrywania nowych pomysłów.

Rak - Pachira

Pielęgnująca natura Raka przyniesie wiele radości tej roślinie, która z kolei przyniesie dobrobyt i szczęście w całym domu. Raki kochają być domatorami, dlatego też to jeden z najlepszych znaków zodiaku do opieki nad roślinami. Na przykład preferencje pachiry do głębokiego podlewania systemu korzeniowego odzwierciedla trwałą miłość Raka do bliskich im osób. Skręcone pnie rośliny ukazują miłość Raka do jego rodziny. Te rośliny są najlepszym prezentem, który możesz dać Rakowi ze względu na ich miłość do wartości sentymentalnych.

Lew - Bromelia

Te tropikalne rośliny rozwijają się w ciepłym klimacie i uzupełniają ognistą osobowość Lwa! Jaskrawe kolory i egzotyczne korzenie bromelii są również bezpośrednim odzwierciedleniem efektownego charakteru Lwa i chęci wyruszenia na zabawne i luksusowe przygody. Bromelie nie potrzebują wiele uwagi, aby przetrwać. Jest to świetne rozwiązanie dla zodiakalnych Lwów którzy czasami mogą od czasu do czasu nieumyślnie zaniedbać swoją roślinę.

Panna - Kauczukowiec

Drzewa kauczukowe są często mylone ze sztucznymi roślinami ze względu na ich błyszczące zielone liście. Ta trudna sytuacja jest najbardziej rozumiana i doceniana przez Panny, które są czasami niezrozumiane z powodu ich niesamowicie wysokich standardów zarówno dla siebie i innych. Jednak Panny są w rzeczywistości bardzo troskliwymi ludźmi, którzy robią wszystko z poczucia obowiązku dla innych. To głębokie dążenie do ochrony i odpowiedzialności ułatwia Pannom nadążanie za regularną pielęgnacją i konserwacją drzewa kauczukowego.

Waga - Monstera

Symetrycznie rozszczepione liście monstery świadczą bezpośrednio o potrzebie równowagi i harmonii we wszystkich aspektach życia Wagi. Jeśli są one odpowiednio pielęgnowane, mogą stać się niecodziennie pięknymi roślinami o rozłożystych liściach. Jest to bezpośrednie dopasowanie do zodiakalnych Wag na poziomie symbolicznym i dosłownym. Długie, rozłożyste liście reprezentują tętniące życiem życie towarzyskie Wagi. Poza tym monstera to świetny początek rozmowy dla każdego gościa w domu Wagi - skupia na sobie uwagę, tak jak chciałaby tego zodiakalna Waga.

Skorpion - Dracena

Jedną z najlepszych cech dracen jest to, że zawsze "wskażą" ci, czego potrzebują. Na przykład ich liście zaczną opadać lub żółkną, jeśli dostaną za dużo wody. Skorpiony to nieliczni, którzy będą szanować i cenić bezpośredniość draceny, ponieważ oni również nigdy nie zawahają się powiedzieć, co myślą. Uderzające żółto-zielone liście tej rośliny są również symbolem gorącej osobowości Skorpiona. Aby mieć pewność, że liście draceny nigdy nie opadną, należy odpowiednio ją pielęgnować.

Strzelec - Alokazja

Liście w kształcie serca i ogólna rzadkość Alokazji sprawiają, że roślina ta wyróżnia się na tle bardziej tradycyjnych roślin domowych. Jest bardzo ekstrawertyczna, tak jak Strzelec! Ta roślina pochodzi z Filipin i przemawia bezpośrednio do zodiakalnych Strzelców. Te rośliny są również znane z tego, że potrzebują trochę dodatkowej miłości i troski, więc ich zodiakalni opiekunowie są idealni dzięki ich niezłomnemu pragnieniu, aby zawsze osiągać swoje cele.

Koziorożec - Bonsai

Uprawa bonsai to stara tradycja, której korzenie sięgają starożytnych Chin. To hobby zostało później przekształcone i ponownie rozwinięte w ramach japońskiego buddyzmu zen. Dbanie o bonsai jest obecnie postrzegane jako forma sztuki, w której ludzie spędzają dużo czasu zajmując się bonsai. Ilość dyscypliny wymagana do tego dążenia i jej głębokie korzenie w tradycji sprawiają, że jest to doskonała roślina i najbardziej idealne zajęcie dla Koziorożców. To niezłomne osobowości, które gdy coś zaczną, kończą powierzone im zadanie.

Wodnik - Epipremnum

Ta roślina ma długie, zwisające liście z piękną białą barwą, która odzwierciedla wizjonerską naturę Wodnika, barwną osobowość oraz chęć rozgałęzienia się czyli rozwoju. Nic dziwnego, że idealna roślina dla Wodnika jest również rośliną oczyszczającą powietrze, która ułatwia innym oddychanie.

Ryby - Zamioculcas

Te rośliny wybaczają, gdy ich opiekunowie zapominają je podlewać, a idealna ilość światła nie jest dla nich niezbędna. Ryby zapewnią zamioculcasom najlepszą opiekę, ponieważ rozumieją i cenią delikatną i tolerancyjną naturę rośliny. Marzycielskie Ryby uwielbiają towarzystwo roślin, dlatego świetnie spełniają się w ich uprawie.

Nawóz ekologiczny to rozwiązanie, które w ostatnich latach cieszyło się coraz większym zainteresowanie. Wracamy do tego, co niegdyś było codziennością, ale w trakcie przygotowań warto porównać nowe pomysły z klasycznymi sposobami nawożenia.

Ścinki trawy

Jeśli masz trawnik organiczny, zbierz ścinki trawy do wykorzystania w ogrodzie. To świetna ściółka blokująca chwasty, a także jest bogata w azot, który jest niezbędnym składnikiem odżywczym dla większości roślin. Resztki z kosiarki, które nie zawierają pyłków traw oraz chwastów możesz rozprowadzić pod krzewami czy drzewami, aby mogły lepiej magazynować wodę w systemach korzeniowych podczas suszy.

Resztki organiczne

Wykorzystaj odpady kuchenne i ogrodowe, przygotowując własny kompost. Kompost uwalnia składniki odżywcze powoli, co oznacza, że ​​dobrze skompostowany materiał na rabaty ogrodowe może trwać rok lub dwa bez konieczności ponownego nawożenia. Kompost pomaga również glebie w zatrzymywaniu wilgoci, która jest niezbędna do rozwoju ogrodów warzywnych podczas upalnego i suchego lata. Tak jak w przypadku ścinków trawy, doskonale zabezpiecza system korzeniowy rośliny. dodatkowo doskonałym materiałem na kompost będą rozdrobnione warzywa i owoce z wyciskarki, które szybciej będą się rozkładać niż inny materiał organiczny.

Obornik

Obornik pochodzi z różnych źródeł - kurzy, koński, krowi czy też kozi. Każdy rodzaj obornika jest bogaty w azot i inne składniki odżywcze, ale musisz go używać ostrożnie. Surowy nawóz jest silnie kwaśny i może w rzeczywistości zawierać więcej składników odżywczych niż potrzebują rośliny, więc zbyt duża ich ilość może spowodować zbyt silne działanie i powodować porażenia roślin kwasami . Najlepiej używać kompostowanego obornika. Ponieważ jest mniej bogata w składniki odżywcze i kwaśna, możesz użyć jej więcej, aby poprawić retencję wody w glebie bez narażania roślin. Nie będziesz musiał długo czekać - obornik szybko zamienia się w idealną bezwonną substancję dla gleby.

Liście

Zamiast zbierać jesienne liście i układać je do plastikowego worka, należy użyć ich jako doskonały materiał ogrodowy. Liście są bogate w mikroelementy, przyciągają dżdżownice, zatrzymują wilgoć i pomagają użyźnić ciężkie i nieprzepuszczalne gleby. Możesz używać liści na dwa sposoby: albo wrzucić je do ziemi (lub zmieszać pokruszone liście z ziemią doniczkową), albo użyć ich jako ściółki do nawożenia roślin.

Kawa

Fusy z kawy mają wiele zastosowań, ale jednym z najlepszych jest jako nawóz. Wiele roślin, takich jak jagody, rododendrony, róże i pomidory, najlepiej rozwija się w kwaśnej glebie. Poddaj recyklingowi fusy z kawy, aby zakwasić glebę. Można to zrobić na kilka sposobów - można usypać resztki fusów na powierzchnię ziemi, albo zaparzyć płynną kawę, którą wyleje się na ogród. Zanurz do sześciu filiżanek fusów z kawy na tydzień, aby przygotować kawę ogrodową, a następnie użyj jej do podlewania roślin uwielbiających kwasowe podłoże.

Skorupki jajek

Jeśli kiedykolwiek używałeś wapna w swoim ogrodzie, to wiesz, że przynosi to wiele korzyści - przede wszystkim pomaga obniżyć kwasowość gleby w przypadku roślin, które nie lubią kwasu, a także dostarcza roślinom dużo wapnia, który jest niezbędnym składnikiem odżywczym. Samo wapno jest całkowicie naturalnym nawozem, który można kupić w centrum ogrodniczym, ale jeśli wolisz zaoszczędzić trochę pieniędzy, istnieje tańszy sposób na uzyskanie takich samych korzyści. Po prostu wyparz dokładnie skorupki jajek, zachowaj je i zmiażdż w moździerzu do użytku w ogrodzie. Okazuje się, że skorupki jaj zawierają aż 93% węglanu wapnia.

Skórki banana

Jemy banany ze względu na ich potas, a róże też uwielbiają potas. Po prostu zakop skórki w otworze obok krzewu róży, aby mogły naturalnie kompostować. Gdy róża rośnie, zakop skórki w górnej warstwie gleby. Oba te podejścia dostarczą potasu potrzebnego do prawidłowego wzrostu rośliny. Są także doskonałe w przypadku nawożenia podłoża pomidorów czy też ogórków. Możesz wykorzystać tym samym "ukiszone skórki banana", które doskonale sprawdzają się jako nawóz.

Zioła w doniczkach to kuszący kąsek w dyskontach. Znacznie lepszym pomysłem będzie wysianie i uprawa ich samodzielnie. Poniżej zbiór tych popularnych i interesujących ziół doniczkowych dla każdego. Niezależnie od miejsca na parapecie czy balkonie.

Cząber górski

Cząber górski, inaczej czubryca to doskonała roślina ozdobna która posiada walory kulinarne i lecznicze. Ta odmiana charakteryzuje się większą zawartością olejku eterycznego niż w wersji ogrodowej. To idealna roślina, którą można uprawiać także w doniczce jako dodatek do potraw z użyciem roślin strączkowych. Najlepsze efekty uzyskamy poprzez dodawanie go na sam koniec - najdłużej zachowa silny, lekko pieprzny aromat. Może być uprawiany zarówno jako świeże zioło jak i suszone - obcięte gałązki związujemy w kępkach i suszymy w temperaturze ok. 35 stopni. Po całkowitym wysuszeniu dzielimy na mniejsze kawałki i przekładamy do szklanego słoika. Wykazuje działanie antyseptyczne i przeciwzapalne - możesz wykonywać napary ułatwiające przemywanie cery ze skłonnością do przetłuszczania.

Mięta imbirowa – variegata

Mięta imbirowa to roślina bardzo łatwa w uprawie. Wystarczy wybrać lekko nasłonecznione miejsce lub półcień. Istotna kwestią jest ilość wody - nie powinniśmy doprowadzać do momentu, aby ziemia wyschła. Osiąga wysokość do około 60 cm - nie jest to jednak roślina zbyt ekspansywna. Wszyscy fani imbiru z pewnością docenią jej lekko orientalny aromat, który świetnie pasuje do potraw kuchni azjatyckiej. Najlepiej sprawdza się w deserach oraz drinkach z kruszonym lodem. Jest to roślina lecznicza, z której wykonasz napary w leczeniu wątroby i niestrawności żołądkowej.

Wietnamska kolendra

To roślina szeroko stosowana przede wszystkim w kulinariach. Możesz uprawiać ją w doniczce - istotne jest, żeby nie uprawiać jej w bardzo nasłonecznionym miejscu. W okresie letnim wypuszcza kwiaty (jadalne), lecz dzieje się to tylko wtedy, gdy jest uprawiana w chłodniejszym, umiarkowanym klimacie. Zwana jest także "miętą wietnamską", która w smaku jest dość pikantna, lekko cytrusowa i orzeźwiająca. Stosowana głównie do dań z ryb, tortilli oraz sałatek. Napary z niej wspomagają pracę żołądka oraz działa przeciwgrzybiczo i przeciwzapalnie.

Jeżeli lubisz siać zioła w zaciszu domu, to z pewnością spodoba Ci się także możliwość uprawy mikrolistków, zwanych inaczej microgreens. To doskonała alternatywa dla kiełków oraz smaczny dodatek do kanapek, sałatek lub surówek. Zawarte w nich minerały i witaminy są dodatkowym atutem, przemawiającym za tym, aby je uprawiać.

Słodkie azteckie ziele

Słodkie azteckie ziele to roślina jednoroczna, która dorasta do około 30 cm wysokości. Posadź ją w stanowisku umiarkowanie nasłonecznionym - w przypadku bezpośredniego słońca może być zbyt ostre, co spowoduje osłabienie rośliny. Gleba i podłoże powinno być wilgotne - natomiast staraj się, aby nie przelewać jej. W gruncie wykazuje charakterystyczne cechy dla rośliny jednorocznej, natomiast w domowych warunkach może przetrwać do kolejnego sezonu. To roślina, która wytwarza związek chemiczny, który jest ok. 1000 razy słodszy od sacharozy. To hernandulyna - 3-4 razy słodsza niż stewia. Może być doskonałym zamiennikiem cukru w popularnych deserach a także drinkach.

Aksamitka błyszcząca

Aksamitka błyszcząca to roślina lecznicza, która jest niezwykle prosta w uprawie. Wysiewana jest z nasion lub uprawiana wprost z sadzonek - musi mieć żyzne podłoże oraz słoneczne stanowisko co zapewni optymalny wzrost. Istotne jest, aby nie zapominać o regularnym nawadnianiu - nie doprowadź do przesuszenia ziemi w doniczce. To głównie roślina lecznicza, która wykazuje działanie rozluźniające, uspokajające i przeciwdepresyjne. Możesz wykonywać z niej napary podczas walki z pasożytami i diecie przeciwgrzybiczej. To także silny sprzymierzeniec podczas usuwania szkodliwych produktów przemiany materii.

W marcu i kwietniu, a czasami już w lutym, siejemy pierwsze nasiona. Drodzy Czytelnicy, czy zastanawialiście się kiedyś, na ile sposobów można to zrobić? Metod wysiewu jest kilka, a prawidłowy ich dobór pozwala uzyskać wyższe plony. Zależy to od kilku czynników: wielkości nasion, grubości warstwy, przykrycia, wysiewów, budowy korzeni rośliny oraz jej podatności na przesadzanie.

Gatunki z tzw. palowym systemem korzeniowym, jak na przykład malwy, źle znoszą zmianę miejsca i dlatego należy wysiewać je od razu na stałe miejsce. Z kolei tak popularne w naszych ogrodach aksamitki mogą być przesadzane nawet w pełni kwitnienia.

Możemy je więc wysiać na rozsadniku lub w skrzynkach, a dopiero potem przenieść na docelową rabatę. Poniżej opiszę poszczególne sposoby wysiewu roślin wraz z przykładami gatunków.

Siew rzutowy

Polega na równomiernym rozrzuceniu nasion na powierzchni gleby. Stosujemy go przy ziarnach dosyć dużych, dobrze widocznych, szybko kiełkujących. Jego zalety to:

- optymalne wykorzystanie miejsca na małej powierzchni,

- nasiona mają lepszy dostęp do wody, światła i składników pokarmowych,

- rzutowo możemy wysiać m.in. aksamitki, petunie, ślazówkę, kosmos, złocienie, maciejkę, koper, rzeżuchę.

Siew rzędowy

Należy do najbardziej popularnych i najczęściej stosowanych. Sprawdza się na większych powierzchniach, gdzie wskazana jest duża kontrola nad chwastami. Rzędowo wysiewamy nasiona drobne, słabo widoczne na powierzchni gleby, wolno kiełkujące. Po pierwszych wschodach młode roślinki przerywamy, zostawiając jedynie najsilniejsze okazy. Najwolniej rosnące gatunki dobrze jest posiać razem z szybko rosnącymi. Na przykład wymieszanie nasion wolno rosnącej pietruszki z szybko kiełkującą rzodkiewką lub sałatą pomoże w sezonie w odchwaszczaniu rabaty.

- rzędowo wysiewamy sałatę, ogórki, marchew, pietruszkę.

Siew punktowy

Polega na wysianiu nasion pojedynczo w ściśle wytyczonym miejscu. Stosujemy go dla roślin o dużych, szybko rosnących nasionach i takich, które nie tolerują przesadzania.

- punktowo wysiewamy fasolę, łubin, wilec, chmiel, rącznik.

Siew gniazdowy

Stosując tę metodę, wysiewamy kilka nasion (zwykle trzy) w jedynym zagłębieniu. Dorosłość osiąga tylko jedna, najsilniejsza roślina, pozostałe przerywa się po osiągnięciu przez nie kilku centymetrów.

- gniazdowo sieje się m.in. groszek i słonecznik.

Siew pasmowy

Ma sens przy uprawie na większą skalę. Pozwala uzyskać takie same plony, jak w przypadku siewu rzędowego, ale przyjemniejszym zużyciu paliwa. W siewie pasmowym między dwoma lub trzema zasianymi rzędami pozostawia się na przemian jeden lub dwa wolne. Ułatwia to mechaniczne odchwaszczanie i nawożenie roślin.

- pasmowo sieje się zboża, buraki, rzepak, rośliny strączkowe.

Agapant

Agapant to roślina, który dobrze czuje się na miejscach słonecznych i jednocześnie osłoniętych. Półcień też nie stanowi problemu w rośnięciu. Jeżeli chcemy zapobiec gniciu korzeni, na dnie doniczki warto usypać drenaż z keramzytu lub żwirku. Wystarczy około 10 cm. Pozostałą część doniczki uzupełniamy ziemią do roślin doniczkowych.

Liatra

Liatra kłosowa Liatris spicata pochodzi z Ameryki Płn., gdzie rośnie na wilgotnych łąkach. Jest to bylina, której część podziemną stanowi kłącze złożone z wielu bulw. Rośliny osiągają wysokość 60-120 cm i mają wąskie liście odziomkowe oraz znacznie krótsze i węższe liście łodygowe, gęsto osadzone w dolnej części sztywnego i nierozgałęzionego pędu. Ponieważ liatra należy do rodziny astrowatychAsteraceae, jej kwiatostanem jest koszyczek, ale roślina ta tworzy ich aż kilkadziesiąt zebranych w zwarte, walcowate kłosy, długości 15-20 cm.

Eukomis

Rośliny te lubią półcieniste, przepuszczalne, ale wilgotne stanowiska, bo nawet na niewielki niedobór wody reagują więdnięciem liści. Cebule sadzimy pod koniec kwietnia, zależnie od ich wielkości na głębokość 10-15 cm. Jesienią musimy je wykopać i przenieść do chłodnego pomieszczenia (5-8°C).

Eukomisy tworzą nieliczne cebulki przybyszowe, ale możemy je również z powodzeniem rozmnożyć z sadzonek liściowych, zwłaszcza w przypadku odmian hybrydowych. Nasiona gatunku możemy wysiać, ale musimy mieć na uwadze, że uzyskane w ten sposób rośliny zakwitną, niestety, dopiero po kilku latach.

Lilia

Cebulki mają wielkość od 3 do 10 cm. Wyrastają z nich liczne połyskujące liście. Lilie mogą rosnąć na jednym stanowisku latami, wówczas stopniowo rozwijają coraz obfitsze kwiatostany składające się z gron liczących do 30 kwiatów (niekiedy więcej). Wysokie odmiany mogą osiągnąć 200 cm, najniższe dorastają zaledwie do 30 cm.

Galtonia

Galtonia to mało wymagająca roślina, która dobrze rozwija się w miejscach nasłonecznionych i ciepłych. Jeżeli kwiatostany przekwitną, należy je usunąć - nie wyglądają zbyt atrakcyjnie. Najczęstszym sposobem jej rozmnożenia jest wysiew wcześniej zebranych nasion. Wytwarza je w sporych ilościach, dlatego nie jest to problemem. Wysiew należy zrobić w lutym, w donicach lub skrzyniach. Najlepiej w pomieszczeniu, gdzie temperatura 19-20 stopni Celsjusza jest osiągalna. Kwitnienie rozpoczyna się w drugim roku uprawy. Tak wysianą roślinę należy w okolicach maja-czerwca przestawić na stałe miejsce do gruntu.

Grusza wierzbolistna - charakterystyka

Grusza wierzbolistna jest krzewem liściastym lub drzewkiem najczęściej szczepionym na pniu, Dorasta do 4-5 m wysokości. Ma szeroko jajowatą koronę i wiotkie, przewieszające się pędy. Liście są ciemnozielone, błyszczące, wąskie i lancetowate. Młode liście i pędy są pokryte są srebrzystym kutnerem i do złudzenia przypominają liście wierzby. Drobne białe kwiaty pojawiają się w maju i tworzą wiechowate kwiatostany. Owoce osadzone na krótkiej szypułce są małe, mają ok 2 cm średnicy. Są twarde i gorzkie, nie nadają się więc do spożycie.

Najczęściej spotykana w ogrodach jest odmiana płacząca gruszy wierzbolistnej – Pendula. Jej delikatne pędy pokryte srebrzystymi liśćmi opadają do ziemi, a zielone owoce przypominają małe gruszki.

Grusza wierzbolistna – uprawa

Grusza wierzbolistna jest bardzo odporna na mróz, zanieczyszczenia powietrza i suszę. Dzięki silnemu systemowi korzeniowemu urośnie zarówno na piaszczystej, jak i na zbitej, cięższej glebie. Preferuje podłoża wilgotne, piaszczysto-gliniaste o odczynie lekko kwaśnym. Najlepszym stanowiskiem dla tego gatunku będzie miejsce słoneczne i osłonięte od wiatru.

Sadzonki gruszy wierzbolistnej wysadzamy na miejsce stałe jesienią lub wiosną. Wykopujemy dołek o wielkości 70x100 cm. Na jego dnie usypujemy niewielki kopczyk. Pozyskaną ziemię mieszamy z kompostem lub dojrzałym obornikiem i piaskiem w stosunku 2:1. Umieszczamy drzewko na miejscu, rozprostowując korzenie na kopczyku. Szyjka korzeniowa gruszy powinna znajdować się 6-7 cm nad poziomem gleby. Pustą przestrzeń uzupełniamy podłożem. Po ubiciu gleby podlewamy roślinę, a strefę korzeniową ściółkujemy torfem lub trocinami.

Pielęgnacja gruszy wierzbolistnej nie jest skomplikowana - podlewanie, odchwaszczanie, spulchnianie, dokarmianie i przycinanie sanitarne - to wszystko czego jej potrzeba.

Drzewko dobrze sobie radzi z niedoborami wody, ale najlepiej podlewać je 1-2, a w czasie długotrwałej suszy nawet 3 - 4 razy w miesiącu. Nawożenie wykonujemy raz na 2-3 lata. Na słabych, jałowych glebach dokarmiamy rośliny co roku.

Zimą młode drzewka okrywamy agrowłókniną, a ziemię wkoło ściółkujemy grubą warstwą humusu lub kompostu. Dojrzałe okazy są bardziej odporne na mróz i bez problemu znoszą polskie zimy.

Grusza wierzbolistna: przycinanie

Grusza wierzbolistna dobrze reaguje na przycinanie. Szczepione na pniu drzewka łatwo jest formować, najczęściej nadając im kształt kulisty. Wiosną każdego roku należy przyciąć gałęzie, które uschły, zostały uszkodzone lub przemarzły. Wycinamy także pędy wyrastające z podkładki.

Kapusta pak choi - właściwości

Kapusta chińska jest bardzo wartościowym warzywem, bogatym w witaminy (C, B1, B2, B3, B4 i B5, P, E, K, A), karoten, błonnik, miedź, sód, mangan, selen, żelazo, potas, magnez, wapń, fluor i fosfor. Zawiera wysoką dawkę lizyny – aminokwasu będącego między innymi składnikiem białek, przeciwciał i enzymów. Ten niezbędny ludzkiemu organizmowi enzym jest dostarczany wraz z pożywieniem.

Kapusta chińska pak choi - uprawa

Pak choi jest rośliną dnia krótkiego i ma bardzo krótki okres wegetacji. Młode liście nadają się do spożycia już po 4-6 tygodniach od siewu. Fakt, że pak choi może być spożywana w każdej fazie rozwoju rośliny, bez konieczności czekania na pełne dojrzewanie ogonków liściowych, czyni ją jeszcze bardziej trakcyjną.

Przy wyborze stanowiska dla kapusty chińskiej należy wziąć pod uwagę zasady płodozmianu. Dobrym przedplonem dla pak choi będą: cebula, rośliny strączkowe i dynia. Wszystkie kapustne są uważane za najgorszych poprzedników dla pak choi, ponieważ zwiększają ryzyko wystąpienia chorób i szkodników typowych dla tej rodziny.

Odporna kapusta chińska dobrze radzi sobie radzi z niskimi temperaturami i bez problemu wytrzymuje krótkotrwałe mrozy do -4°C. Popularna jest więc zarówno uprawa wiosenna pak choi, jak i jesienna. Latem długie dni i wysokie temperatury powodują przedwczesne wybijanie pędów kwiatostanowych i zakwitanie roślin.

Pak choi - wysiew i zbiór

Pak choi rozmnażamy z nasion. Można je wysiewać już w kwietniu, ponieważ kiełkują w temperaturze 3 - 4°C. Najlepiej wysiewać niewielkie partie w odstępie 7-10 dni. Pozwoli to na uzyskanie regularnych zbiorów. Gdy siewki wytworzą 2-4 liście właściwe, należy je przerwać i pozostawić rośliny w odległości 20-40 cm od siebie.

Jeśli chcemy uzyskać wcześniejszy zbiór, możemy wyprodukować pod osłonami rozsadę kapusty chińskiej. W tym celu nasiona wysiewamy już od marca. W pojedynczych doniczkach umieszczamy po 2 nasiona, po wykiełkowaniu zostawiamy silniejszą z roślin. Gdy siewki wytworzą 4-6 liście właściwe, po uprzednim hartowaniu, wysadzamy rozsadę do gruntu.

Aby liście i ogonki liściowe pak choi były soczyste i delikatne, należy rośliny regularnie podlewać i zasilać co 2 tygodnie organicznymi nawozami.

Pak choi zbieramy w miarę dojrzewania. Możemy ścinać całe wyrośnięte rozety lub młode, pojedyncze liście. Po zbiorze, owinięte w folię spożywczą liście, mogą przez 2 tygodnie przechowywane w lodówce.

Jak uprawiać pak choi w doniczce

Do uprawy pak choi na balkonie potrzebna jest donica o głębokości około 50 i szerokości 30 cm. Pojemniki wypełniamy świeżym, przepuszczalnym podłożem i ustawiamy w słonecznym lub lekko ocienionym miejscu. Nasiona kapusty chińskiej możemy wysiewać od kwietnia, aż do późnej jesieni. Pamiętajmy o regularnym podlewaniu oraz dokarmianiu roślin.

Kapusta pak choi: jak jeść

Ta smaczna i zdrowa kapusta ma wszechstronne zastosowanie. Jej liście nadają się nie tylko do przyrządzania świeżych sałatek i surówek, ale także do gotowania, duszenia, pieczenia, zapiekania i marynowania.

Irys

Znaczenie - Gratulacje

Protea królewska

Znaczenie - Odwaga

Ostróżka wyniosła

Znaczenie - Beztroska

Amarylis

Znaczenie - Zdumiewająca piękność

Alstroemeria

Znaczenie - Przyjaźń

Frezja

Znaczenie - Niewinność

Anturium

Znaczenie - Gościnność

Peonia

Znaczenie - Nieśmiałość

Bez

Znaczenie - Młodzieńcza niewinność

Statice

Znaczenie - Pamięć o kimś

Orchidea

Znaczenie - Piękność

Wyżlin większy

Znaczenie - Pożądanie

Aster

Znaczenie - Cierpliwość

Sterlicja królewska

Znaczenie - Szczęście

Anemon

Znaczenie - Niecierpliwość

Żonkil

Znaczenie - Wyszukana grzeczność

Róża

Znaczenie - Miłość

Hortensja

Znaczenie - Szczerość i serdeczność

Hiacynt

Znaczenie - Stateczność, ustatkowanie

Tulipan

Znaczenie - Deklaracja miłości

Orichidea – fenomen egzotycznych okazów

Cieszące się ogromnym zainteresowaniem i łatwo dostępne dziś storczyki, niegdyś były kolekcjonerskimi okazami tylko dla wybranych. Do europejskich ogrodów dotarły z Chin, a prawdziwy przełom w uprawie tych roślin nastąpił w połowie XX wieku. Sytuację zmieniło wyhodowanie hybryd cechujących się znacznie większą tolerancyjnością w porównaniu do botanicznych gatunków. Nie bez znaczenia było też opracowanie metody ich rozmnażania w kulturach in vitro. 

Obecnie, każdy z nas może uprawiać na parapecie łatwe w pielęgnacji mieszańce z rodzaju Phalaenopsis. Niewiele więcej kłopotów sprawią Cymbidium i Dendrobium. Główna różnica polega na konieczności zapewnienia im odpowiednich warunków podczas okresu spoczynku. Doświadczeni wielbiciele orchidei mogą zaryzykować uprawę bardziej kapryśnych gatunków, takich jak Masdevallia albo Gongora. Storczyki pochodzą z różnych środowisk, dlatego trzeba dobrze poznać wymagania danej odmiany. I zadbać o warunki sprzyjające – w tym niezbędne nawozy. 

Optymalne warunki - światło i temperatura

Storczyki pochodzą z różnych stref klimatycznych i środowisk. Ciepłolubne, zasiedlające tropikalną dżunglę, np. Phalaenopsis, przez cały rok wymagają temperatury 21-28°C w dzień i 18-21°C nocą. Dla gatunków o umiarkowanych wymaganiach cieplnych, takich jak Laelia, w okresie wegetacji optymalna temperatura to 18-24°C w dzień i 16-18°C nocą, zimą należy ją obniżyć o ok. 3°C. Wysokogórskie, np. Cymbidium, przywykły do chłodu. Latem dobrze czują się w temperaturze 16-21°C w dzień i 12-14°C w nocy, zimą powinno być o ok. 3°C chłodniej. Wymagania świetlne zależą od typu siedliska. Epifity rosnące w koronach drzew, np. Vanda, potrzebują dużych ilości rozproszonego światła. Rosnące w leśnej ściółce, jak Paphiopedilum, dobrze znoszą silne ocienienie tylko w przypadku zdrowych roślin znajdujących się w pełni wegetacji. Po kwitnieniu należy je ograniczyć, natomiast w okresie spoczynku trzeba z niego całkowicie zrezygnować, by nie zaszkodzić roślinom. Nawozy powinny być stosowane w dużym rozcieńczeniu, za to często. Wiosną i wczesnym latem można je dodawać do wody przy każdym podlewaniu, tylko w minimalnych dawkach zgodnie z zaleceniami producenta na opakowaniu.

Nawożenie storczyków – jaki nawóz wybrać?

W naturalnym środowisku storczyki naziemne mają pod dostatkiem składników pokarmowych znajdujących się w podłożu, zwłaszcza te rosnące w zasobnej leśnej ściółce, np. liczne gatunki sabotków. Epifity rosnące wśród koron drzew czerpią substancje odżywcze z rozkładających się resztek organicznych gromadzących się w załomach konarów, ewentualnie z pyłów osiadających na ich korzeniach w czasie ulewnych deszczy. W czasie suszy nie mogą liczyć na dostawy minerałów, dlatego silnie ograniczyły swoje potrzeby pokarmowe kosztem tempa wzrostu, podobnie jak znajdujące się w jeszcze gorszej sytuacji litofity, rosnące bezpośrednio na skałach. Zbyt obfite nawożenie jest dla nich znacznie bardziej niebezpieczne niż niedobór składników pokarmowych. 

A jak sytuacja wygląda w przypadku domowych orchidei? Dla zapewnienia optymalnych warunków na czas kwitnienia oraz wzmocnienie rośliny w okresach spoczynku, warto zaufać w tej kwestii ekspertom w dziedzinie produktów do nawożenia storczyków. Marka Substral oferuje dwa rodzaje nawozów.  

• Nawóz w płynie – komplet składników mineralnych i organicznych 

Pierwsza z propozycji to nawóz w płynie. To dopracowany roztwór nawozowy NPK 7-3-5% (m/m) z mieszaniną mikroelementów oraz kwasów humusowych. Dzięki zawartości kwasów humusowych nawóz kompleksowo wzbogaca roślinę o niezbędne składniki. Zapewnia zdrowy i energiczny wzrost oraz obfite kwitnienie, a także poprawia strukturę podłoża. Warto wiedzieć, że ten produkt marki Substral zapobiega utracie wody i składników pokarmowych oraz przyspiesza ich wchłanianie przez roślinę. Dzięki temu wzmacnia odporność rośliny na susze.

• Nawóz w formie pałeczek – kompleksowe rozwiązanie

Drugi produkt to nawóz w formie pałeczek. Podobnie, jak w przypadku nawozu, przeznaczone są do wszystkich rodzajów Orchidei. Ich zaletą jest przede wszystkim prostota użycia - wystarczy wyjąć je z opakowania i umieścić w doniczce między korzeniami. Pałeczki wyróżnia zawartość żelaza – pierwiastek ten odpowiada za charakterystyczny, wyrazisty ciemnozielony kolor liści. Ponadto, pałeczki wzmacniają kwitnienie – warto więc pamiętać o nich szczególnie w okresie kwitnienia rośliny. Ten produkt marki Substral działa długotrwale przez 2 miesiące – to praktyczne rozwiązanie idealne dla osób, które lubią rozplanować pielęgnację domowych roślin.

Sposoby pielęgnacji i nawożenia orchidei odpowiednimi produktami to temat rzeka, ale zdecydowanie pierwszym krokiem powinien być wybór odpowiedniego nawozu. Kupując storczyki, dorzućmy je do koszyka – również, jeśli wybieramy je na prezent. Dzięki temu będą dłużej cieszyć oko nawet u amatorów uprawy tych okazów. Dajana Dyka, Category Manager marki Substral, tak podsumowuje pielęgnację storczyków, wskazując na wagę odpowiedniego podłoża i ekspozycję:

Naszym storczykom należy przede wszystkim zapewnić odpowiednie stanowisko, gdzie nie będą narażone na długotrwałe i bezpośrednie nasłonecznienie – przy wschodnim lub zachodnim oknie. Gdyż liście i kwiaty storczyków bardzo nie lubią długotrwałego nasłonecznienia. Orchidee muszą mieć także specjalne podłoże dostosowane do ich tropikalnych wymagań - na bazie chipsów kokosowych i kory kompostowanej. W tej roli idealnie sprawdzi się specjalistyczne Podłoże Orchidea Substral, gdyż jest dostosowane do specjalnych wymagań storczyków i zapewnia niezbędne warunki do ich wzrostu. Dodatkowo pamiętajmy o rozważnym podlewaniu - większość storczyków nie lubi wody zalegającej w korzeniach, więc podłoże najlepiej, aby było przesuszone pomiędzy kolejnymi podlewaniami."

Z powyższymi podpowiedziami oraz propozycjami produktów, które zakupić do naszego domowego kwietnika, możemy rozpocząć albo jeszcze lepiej rozwijać uprawę barwnych, zjawiskowych orchidei. To rośliny wyjątkowe, które dzięki odpowiednim preparatom, naszej uwadze, mogą wprowadzić w domu wyjątkowy nastrój i stanowić żywą, niezastąpioną ozdobę.

Kawa w doniczce – gdzie kupić roślinę i ile kosztuje

Kawowiec, czyli drzewko kawowe, można kupić w sklepach ogrodniczych, a często nawet w marketach. Najczęściej spotkać można kawę arabską, łac. Coffea arabica. Dostępne są mniejsze i większe drzewka, a ich cena zaczyna się już od kilkudziesięciu złotych. Warto jednak pokusić się o samodzielne wyhodowanie kawy od nasionka. Paczka nasion to koszt kilku złotych, do tego należy doliczyć nieco cierpliwości i trochę pielęgnacji. Po 3-4 latach kawowiec powinien zacząć kwitnąć, ale kwiaty będzie trzeba ręcznie zapylić, aby zaowocowały. (Odpowiednie preparaty można kupić w sklepach ogrodniczych). Po 8-10 miesiącach można już zbierać owoce, a stąd już prosta droga do kawy z własnego drzewa kawowego. Na początek ziarenka należy wyjąć z owoców, oczyścić, wysuszyć, następnie uprażyć na suchej patelni. Można również rozłożyć je na blasze i wstawić do piekarnika nagrzanego do temperatury 200 stopni Celsjusza na 15 minut. Po wystudzeniu ziarna zmielić i już są gotowe do zaparzenia. Smak takiej kawy będzie niepowtarzalny.

Kawa w doniczce - pielęgnacja kawowca

Kawa w doniczce lubi miejsca nasłonecznione, jednak nie w pełnym słońcu, gdyż może to spowodować żółknięcie, a czasem nawet lekkie przypalenie liści. I jeśli zastanawiasz się, dlaczego Twoja kawa w doniczce żółknie lub brązowieje, to właśnie nadmierne słońce może być jednym z winowajców. Kawowiec nie przepada za przeciągami, więc nie należy stawiać go blisko okna - nie polubi się z ostrym słońcem, ani z podmuchem wiatru wpadającym przez okno. Warto kawie zapewnić lekką ziemię, żyzną i lekko kwaśną. Można ją kupić w sklepie, a jest ona najczęściej oznaczona jako podłoże do cytrusów. Dobrze jest przycinać drzewko, choć nie jest to konieczne, ale przycinanie pozwoli kształtować je w zgrabną formę.

[ Komunikat: kliknij tutaj prawym przyciskiem myszki, jeśli chcesz usunąć promowany tekst ]

Zobacz też: hodowanie własnego awokado i pielęgnacja difenbachii

Kawa w doniczce lubi częste, ale umiarkowane podlewanie. Zasada jest prosta: wilgotno, ale nie mokro. Błyszczące liście dobrze jest co jakiś czas zraszać wodą i oczyszczać z kurzu miękką ściereczką. Latem warto zapewnić temperaturę 20-25 stopni Celsjusza. Natomiast zimą pozwolić kawie przezimować w nieco niższej, najlepiej oscylującej w okolicach 16 stopni Celsjusza, ograniczając jednocześnie podlewanie. Od wiosny do końca lata trzeba kawowca nawozić mniej więcej co 3 tygodnie

Kawa w doniczce - choroby

Mimo, że uprawa nie jest jakoś szczególnie skomplikowana, to zdarza się, że drzewko marnieje.

• Kawa w doniczce żółknie albo ma brązowe liście. Można temu jednak zaradzić, znając podstawowe zasady uprawy.

Żółknięcie liści może być spowodowane zbyt małą doniczką, warto więc na wiosnę przesadzić kawowiec do nieco większej. Brązowe liście kawowca to z kolei może być skutek wystawiania go na bezpośrednie działanie ostrego słońca.
Rdza kawowa to jedno ze schorzeń zagrażających kawie. Jest to grzyb atakujący liście, które wtedy są pokryte pomarańczowym nalotem. Niestety, powoduje usychanie całej rośliny.

• Drugim zagrożeniem są czerwce, które żerują na wielu roślinach doniczkowych: tarczniki, wełnowce, miseczniki.

Usuwa się je z liści przy pomocy niezbyt miękkiej szczoteczki, a miejsca po nich przeciera się roztworem szarego mydła. Można również zastosować gotowe preparaty kupione w specjalistycznym sklepie.

Uprawa kawy w doniczce nie jest trudna

Kawa w doniczce nie jest bardziej podatna na choroby jak inne domowe rośliny. Spryskując ją regularnie wodą i przecierając liście, oczyszczamy je z ewentualnych pasożytów, zanim zrobią większe szkody. To także doskonały sposób na kontrolowanie stanu zdrowotnego rośliny. Nie trzeba być szczególnym znawcą roślin, wystarczy podchodzić do nich z sercem. Znając proste zasady i przestrzegając ich, kawa w doniczce będzie cieszyć oczy, a może i podniebienie.